seré naar milaan

newsflash

2011-12-07T18:29:00.000+01:00

Omdat slechts 2 berichtjes posten in een heel jaar wel heel triestig is.. gratis en voor niets een snelle update over het leven hier. Ik heb zo'n half uur geleden mijn tweede bericht va het jaar gepost op deze blog en na een half uur staren en wachten op de eerste reacties, moet ik eerlijk toegeven toch een beetje teleurgesteld te zijn in jullie.. Graptje he, pol.. Nee, ik sluit hier af want deze avond wordt er beestig goed gegeten en wel hier zo..
ciao ragazzi, ik ga genieten van een heeeeeeeeeeel lang weekend

Ammehoela

2011-12-07T17:42:00.005+01:00

Gedaan met excuseren omwille van het feit dat ik hier nog maar zelden iets neerpen. Gedaan met de geforceerde groet in het Italiaans bij iedere nieuwe post. Gedaan ook met het uitvinden van straffe verhalen en foto's te trekken van plaatsen waar ik niks mee te maken heb. En de boom in met het zelf schrijven van reacties onder mijn eigen posts.. Jullie mogen wel nog steeds op de titel klikken voor een kleine verrassing.

Ik wilde gewoon even van de gelegenheid gebruik maken om te melden dat hier de zon nog lekker schijnt. Maar het is wel verdikkemes koud zo op mijn stalen ros iedere morgen. Aangezien België naar het schijnt eindelijk weer bestuurd zal worden en ik (voorlopig toch) nog steeds aan het werk ben, vond ik het wel kunnen om jullie te laten weten waar ik zo mijn dagen doorbreng om de pizza op de plank te verdienen. Zucht.. Gedaan ook met die ellenlange zinnen waar kitof toch niks van begrijpt.

Bon.. 't Is ondertussen al efkes en hopelijk blijft het na december ook nog wat duren, maar ik werk mij tegenwoordig het zweet vanonder mijn nagels bij Bianchi. Welbekend van hun biciclette, maar ook niet te onderschatten voor hun fokkiechamines en snoepautomaten. Om nog maar te zwijgen van de goede smaak om op ieder apparaat een lekker w**f te zetten. Zij werkt helaas niet bij ons op de bureau, en sinds kort gebruiken ze enkel nog koffiebonen als achtergrond, maar ik heb niet te klagen. Als ik me goed herinner ben ik van de zomer van het meest triestige bureau ooit, zonder enige vorm van fokkiechamien in de buurt, 100m verder naar een fokkiechamienmaker gegaan waar ik ook nog eens betaald wordt voor het doen waar ik voor gestudeerd heb!!!

Om een kort verhaal lang te maken..

DESIGN BABY!!
Dikke kus aan iedereen en vergeet niet op mij te stemmen.. ik ben in het land tussen kerst en nieuwjaar
xxx

bloemetjes

2011-05-05T15:16:00.001+02:00

Ciao fanciulli,

Ik dacht dat het nog niet zo heel lang geleden was dat ik hier iets neergetokkeld had, maar blijkbaar ben ik mis :) Er is nochtans heel wat nieuws te melden. Aangezien het zondag moedertjesdag is, wil ik bij deze de mijne alvast extra in de bloemetjes zetten en drie dikke kussen geven. En dat doe ik niet alleen voor de postpakketten vol humo's en chocolat die mij steeds meer en meer doen beseffen dat ik niet meer mee ben met het BV-landschap in ons landje. Maar ook omdat ze onlangs gepromoveerd is van supermama naar grote supermama. In plaats van op de hoogte te blijven over de laatste "mannelijke" Idool kandidaten op hoge hakken, of schitterende en vooral diepzinnige interviews te lezen over de politiek filosoof John Gray op weg zijnde naar Lago Maggiore, wordt mijn mailbox geregeld gevuld met digitale plaatjes van het coolste petekind van de hele wereld: Tuur! Bij deze zet ik dan ook, in naam van Tuur natuurlijk, zijn mama, of beter mijn zusje voor het eerst in de bloemetjes want het is vanaf nu ook ieder jaar moedertjesdag voor haar :) En nu we toch bezig zijn zet ik gelijk ook mijn eigen grote supermama, de supergrote supermama van Tuur of beter de mama van papa in de bloemetjes (moest ge niet meer kunnen volgen, ik heb het tegen u hè mamie...mijn oma dus).

familie de neef-seré

Bon, tot zover het uitdelen van bloemetjes.. Zoals jullie de laatste jaren ondertussen al gezien hebben is april de maand van de salone del mobile. Een week vol design dat deze keer mooi gekoppeld werd met een bezoekje van Andries en Timothy in de hippe uitgaansbuurt 'Stresa' aan Lago Maggiore. Enige minpunt was dat we nog 50 jaar te jong waren en dus heel hard opvielen.. Milaan zelf was dit jaar toch wat minder spectaculair als anders maar dat werd ruimschoots goedgemaakt door het uitzicht vanuit onze tuin in Stresa en het gezelschap aldaar. Nadat ik bij Dordoni ben weggegaan had ik het wilde plan mij volledig te storten op mijn eigen project waar ik op een gepast tijdstip meer informatie over zal geven, ware het niet dat Murphy een beetje roet in het eten kwam gooien. Laptop kapoet, maar geen probleem.. het was de grafische kaart maar, die ook nog eens in garantie zou vervangen worden. Slechts 29 dagen (negenentwintig) later kreeg ik te horen dat 'm gerepareerd was. Gelukkig was ik mijn eigen werk niet kwijt, maar ik zit nu wel met een morele achterstand op mijn eigen planning. Ok, het klinkt allemaal heel vaag, feit is dat ik er terug ben ingevlogen nu en maar hoop dat de mooie beloftes uiteindelijk ook waarheid worden.. en liefst zo snel mogelijk. Maar zoals eerder gezegd, daarover een andere keer meer. Omdat er in tussentijd ook bokes met mozarella moeten gegeten worden ben ik ook gewoon op zoek achter werk. Wat nog steeds niet eenvoudig is in dit apenland, maar misschien moet ik gewoon melden dat er morgen een interessant interview in de lucht hangt.. wie weet brengt dat geluk. Sowieso moet je nooit het vel van de beer verkopen als de beer er nog in zit, maar soms moet je gewoon heel hard geloven in iets, al is het maar om uzelf wat wijs te maken :) Er is een waterkans dat ik een hippe zonnebrillenontwerper wordt bij Retrosuperfuture.. maar nogmaals.. de beer zit nog in het vel :)

supermama + superpetekind

zus + Tuur

scooter van 'Mini'

Karim Rashid

mijn project @ Rodolfo Dordoni in real life bij Dada

Nodus High Design Rugs.. wie weet later meer over deze :)

Mistig bij Moroso

Aston Martin door Tom Dixon als ik me niet vergis

Versace home collection

Ontstressa..

in 't zak gezet door een hoop zonnebankmatrozen op een eiland

Na eerst luidop liedjes te hebben gezongen (klik gerust op de titel)
bleek het dan toch om Ross Lovegrove himself te gaan :)

Made by MaDe.. speakers voor Citroën DS

Nieuwe Hocus Focus?

Klein hongerke :)

Ciao ragazzi, tot snel

Exit 2010

2010-12-31T18:20:00.001+01:00

Bon,
Ik denk dat jullie nu wel lang genoeg naar de dames van Ducati hebben kunnen kijken, dus dacht ik dat het misschien wel mooi zou zijn om het jaar af te sluiten met een hele korte samenvatting van de afgelopen 7 maanden dat ik hier niks meer gepost heb. Ahum.. Ik leef dus nog, ben gezond en wel en heb uiteindelijk ook dit jaar niet stil gezeten.
Qua werk ben ik sinds juli bezig geweest en voorlopig ziet het er naar uit dat het begin van 2011 ook al werkend begint. Beginnend in de studio van Gordon Guillaumier, uiteindelijk doorgesijpeld naar de studio van Rodolfo Dordoni ofte: van lange dagen trekken, naar absurd lange dagen trekken.. Maar het niveau van werk is daarbij ook wel verdrievoudigd. Werken aan een project voor Minotti terwijl die van Flos voor uw neus discussiëren over een nieuw ontwerp heeft wel wat. Of Rocco, de hond van.. de gezamelijke hond van mijn ex-baas en de huidige baas in bedwang houden terwijl die van Wallpaper * een interview proberen af te nemen, maak je ook niet alle dagen mee.

de fameuse enkelbijtende hond

Maar los van deze toch weeral unieke ervaring, zal ook 2011 heel waarschijnlijk niet de gehoopte zekerheid brengen die ons moesje en vaasje mij zo graag toewensen :)

Gordon Guillaumier - Roda

Rodolfo Dordoni - Foscarini

Maar niet getreurd, ik voel me ondanks de lichamelijke uitputtingsslag van de laatste maanden.. Dagen die beginnen om 8.00 op een bus en die eindigen om 23.00 op diezelfde bus doen een mens toch een beetje nadenken.. Weekends die dan ook nog voltijds worden ingepalmd om onze quasi eigen stek in orde te brengen met alle bijhorende discussies die daar bijhoren.. vreten ook aan een mens.
Een eigen stek?? Huh? Hoor ik jullie al denken? Inderdaad.. Claudia haar mama had nog ergens in het rustieke dorpje Vaprio d'Adda een monolocale leegstaan die al die jaren is verhuurd geweest aan pakistanen, of alleszins buitenlanders die met een zeer kruidige keuken.. een broertje dood aan poetsen en een gevoel voor binnenhuisinrichting en op een goede manier de weinige ruimte benutten van een doorsnee bloempot.. Mmm.. We hebben gewalgd, ontvet, afgebroken, ontsmet, weggesmeten, gerecupereerd, gepoetst, gebricoleerd, nog gepoetst, nog meer gebricoleerd en nog meer gepoetst. Met als uiteindelijk resultaat een heel knus appartementje met een duplex, een bijna nieuwe keuken en een heropgewaardeerde badkamer. Er is zelfs een walking closet/eetkamer/relaxing area voorzien.. en dat allemaal op 25m² + 7m² duplex :)
Gelukkig is het zware werk achter de rug en kunnen we vanaf nu ook een beetje gewoon stilzitten en misschien af en toe nog eens een verhaaltje tokkelen voor het thuisfront. Alleszins wensen we jullie allemaal een zalig pasen en een spetterend 2011 vanuit het zonnige doch koude Italië!

Onze voordeur

Zicht op Canonica d'Adda

De Adda op de achtergrond

Hoog en droog in Vaprio d'Adda

Volgend huis?

Home made sofa

Home made kitchen met de oude kasten min of meer ingebouwd

Home made bed/duplex en extra space saving ladder (nee, die is niet gemakkelijk te gebruiken)

Alles, buiten het vuur hing dus in de lucht + er stond nog een tafel met 2 stoelen

Gigantisch venster tot aan het plafond (+/- 3,8m)

de spa-ruimte

Ciao ragazzi (en mijn oprechte excuses voor zij die op de titel hebben geklikt..)

Nog meer monsterrrr...

2010-05-04T16:45:00.015+02:00

Ciaooooo cagnolini,
Aangezien ik een beetje achtersta met mijn gigantisch interessante en massaal gelezen blog gooi ik het volgende een beetje op een hoopje. Salone del mobile 2010 zit er weer op en hetgeen me dit jaar het meest is bijgebleven is niet hetgeen ik ginder gezien heb. (voor een uitgebreid overzicht qua design en impressies, bekijk gerust andermans beknopte verzameling) Ook niet diegene die ik ginder gezien heb. Vorig jaar mocht ik nog schoon volk ontvangen, dit jaar stond ik er alleen voor. Maar het deed me niks. En wel omwille van het volgende: hetgeen me dit jaar zal bijblijven is de wijze waarop ik naar Milaan ben getrokken tijdens deze zotte week. Sinds kort is mijn tweewielig rijtuig officieel toegelaten op de openbare weg. Na een impulsieve aankoop van een schadefiets, enkele zomers geduld, mijn meest recente tocht terug naar België (waar ik het al dan niet wijze besluit nam de auto thuis te laten, wegens eigenlijk niet echt van mij) en de noodzaak om het geheel eindelijk eens af te maken.... I proudly present: nen Ducati Monster 600 Dark!
Dit rijdt geweldig en ik zit met een gigantische smile van oor tot oor onder mijn helm heel hard te genieten, waar ik ook naartoe moet. Na de opbouw en de keuring (met dank aan de reserve-scooter van dienst om er ook door te geraken) was het enkel nog een kwestie van de puntjes op de "i" te zetten. Een spatbordje hier, een likje verf daar, een verzekering en wat naft. Eens dit allemaal in orde was, stond dus ook de design beurs voor de deur en ben ik maar op goed geluk richting Milaan gereden, knal het centrum in en geen parkeerproblemen hebben.. heerlijk. Aan de rode lichten altijd vooraan staan (nog niet zo behendig als de locals, maar toch).. heerlijk. Rijden in de drukte van de stad.. spannend. Zelfs aan de echte beurs, waar ik dit jaar voor de eerste maal eens een bezoekje bracht, mocht ik tegen de muur parkeren zonder de naar alle waarschijnlijkheid veel te dure parking te moeten betalen :-)
Ik ben van de week trouwens ook eens gaan kijken achter een appartement te huur. In Lovere aan Lago d'Iseo natuurlijk.. met zicht op het meer.. onbemeubeld.. veel te duur.. het ging mij dan ook meer om de rit er naartoe ;)
Arrivederci en tot in den draai

Mantova

2010-04-22T16:21:00.024+02:00

Ciao amici,
Met de nodige vertraging wil ik jullie toch nog even meedelen dat Mantova een leuk stadje is om te bezoeken. Vlak voor mijn lang bezoek aan België zijn Claudia en ik er even tussenuit geknepen om de komende 'Skype-sms-msn periode' wat draaglijker te maken. Een leuke b&b op enkele minuutjes rijden van het historisch stadje.. ideaal. Dat er 's morgens een 4 tal verrimpelde honden het ontbijt van uw bord keken.. iets minder ideaal, maar fotogeniek zijn ze wel.
Mantova ligt ten zuiden van het Gardameer, dichtbij Verona en efkes rijden van Pontirolo Nuovo.

Waarschijnlijk hebben we alle lokale specialiteiten minstens éénmaal verorberd, zoveel is er gegeten geweest. Op een bepaald moment vroeg ik me zelfs af of het punt eindelijk gearriveerd was waarop ik zou kunnen zeggen: ik ben de Italiaanse keuken officieel beu! Een geluk bij een ongeluk vertrok ik de zondag met de auto naar huis, hunkerend naar frietjes van de frituur. Halverwege in Duitsland heb ik dan ook een heuse truckchauffeur-maaltijd naar binnen gespeeld om de innerlijke mens te sterken: Würst und frietjes natuurlijk :)

Maar ik loop iets te snel vooruit op de zaken.. Mantova.. veel eten.. lekker eten.. en een "comic beurs". Wij daarheen en als stilzwijgende fan van stripverhalen en van de kunstenaars die hier hun kunnen toonden, was het de moeite waard. Er werd veel live getekend en er liepen verschrikkelijk veel 'nerds' rond met de tong hangend uit de bek, ziekenkasbrilletje op de puisterige neus en een lelijke rugzak volgepropt met de laatste episodes van "weet ik veel wat die mannen lezen". Uiteindelijk werd het dus zondag en trokken we terug naar casa Italia, gaf ik mijn schat een poen en reed in één ruk door naar de heimat. In Duitsland mijn extra zware schoenen aangetrokken om voor de laatste keer alles uit de Alfa te halen wat er in zat. (grapje hoor..) De wagen zou namelijk terug worden gegeven aan de rechtmatige eigenaar en ik zou eind maart terug vliegen en een nieuw tijdperk voor mezelf inluiden. Maar dat is voor het volgende verslag.

Ik ben dus een maand in het land geweest en dat was alweer heel lang geleden. Ook nu weer veel mensjes gezien, veel tijd gehad om die mensjes te zien.. maar uiteindelijk toch nog altijd enkele mensen niet gezien :(

Gene paniek echter.. er komen nog tripjes naar België.

Voilà, ik hoop dat jullie weer even verder kunnen en ik hoop dan ik mijn blog-spirit snel terug vindt en frequenter post. Want ik maak nog steeds ONGELOFELIJK veel mee ;)

Druk (1x) dus (op aanraden van de voorzitter van de werklozenbond om het geloofwaardig te doen overkomen)

Ciao ragazzi

druk, druk, druk...

2010-04-13T21:42:00.002+02:00

Ciao schatjes,

Even om te melden dat ik nog leef hoor.. ben net een maand in België geweest, vlak ervoor nog fijn naar Mantova geweest, een dikke week terug nu en eindelijk kan ik met de monster de straat op. Morgen begint de Salone del Mobile weer..
druk, druk, druk :) maar een uitgebreid verslag volgt weer vanaf volgende week ergens

xxx,
pino

92 lentes jong

2010-02-22T00:43:00.006+01:00

Dag lieve meisjes en lelijke gasten,
Vandaag hebben we hier bijna het kot afgebrand. De reden? Claudia haar oma die maar liefst 92 is geworden, en dat zijn veeeeeeeeeel kaarsen op een taart :)
Gelukkig hielp haar neefje mee blazen en konden we snel in de 'dolci' vliegen. Terwijl uw bord vol ligt met een riant stuk taart, wordt er al gevraagd of ge ook een stukske van die andere taart wilt. Nauwelijks tijd om te antwoorden krijgt ge langs de andere kant gelijk de vraag of ge ook een stukske van nog een andere taart wilt. En dat allemaal terwijl de rest van de tafel vol ligt met kleine gebakjes. Ongebruikelijk, maar deze keer werd de vraag "en wat eten we deze avond" niet gesteld.. Bon, buikje rond, tijd om jullie wat nieuws mee te delen!
De maand maart zal ik in België zitten, waarschijnlijk op een steng dieet van stoofvlees/friet en bier maar ook om het 'eindelijk op mijne moto kunnen rijden' nog wat uit te stellen. Feit wil, de moto is eindelijk van mij. Alle papierwerk is in orde. Als het goed is, ga ik van de week nog naar de keuring (tweejaarlijks hier, zelfs voor tweewielers) en eigenlijk was het dan de bedoeling: verzekering en juu.. maar aangezien ik een maand in België zit, kan ik beter even wachten met die verzekering af te sluiten, he?! Alles is gekocht, spiegels, voorband is vervangen, batterij staat klaar, enz.. spannend.
Ik ben trouwens wel benieuwd om weer voor een poos in België rond te lopen..

Oh ja, de reden waarom ik zo maar efkes een maand in België ben??? Dat kan ik nu helaas nog niet verklappen.
En als laatste nieuwsfeit nog dit: Dat bureau in de buurt van Pavia wordt het ook niet. Misschien had ik toch iets teveel (terechte) noten op mijne zang.. gene paniek echter, Claudia heeft beter nieuws en kan eindelijk ook terug aan de slag in de designwereld!
Dat was het eigenlijk een beetje, tot heel snel dus
Ciaoo

100 kilo later

2010-02-08T13:50:00.006+01:00

Salve dames en heren,
Hoog tijd om enkele onwaarheden de wereld uit te helpen. Ten eerste kan ik jullie vertellen dat "job hunting" niet zo cool is als dat het klinkt. Ten tweede hoeft een kater niet persé pas de volgende dag op te komen zetten, dat kan ook nog gerust dezelfde avond. Huh?
Wel, dit weekend was de zondag reeds volgeboekt om ene kleine mens onder te dompelen in een vat vol wijwater. Die kleine mens, die ik al vanaf dag 1 de prachtige naam "Jeroen" probeer aan te leren, werd samen met nog wat andere kindjes gedoopt in Pontirolo Nuovo. Na een vreselijk lange mis en een dramaqueen van een pastoor, werd het hoog tijd om alles door te spoelen en op te eten op restaurant. Naar goede Italiaanse gewoonte was het menu enorm uitgebreid en heb ik mij wederom misrekend qua aantal algemeen aanvaarde hoeveelheid naar binnen te spelen calorieën. Een goede tip, het is praktisch altijd het dessert (lees: het assortiment aan aangeboden desserts) dat u de das om doet :)
Ik kreeg bijgevolg een groene das met rode bollen om en daarbovenop stekende koppijn die avond. Na overeten te zijn en nochtans niet zo veel wijn gedronken te hebben, voelde ik me de rest van de avond een beetje miserabel.

Zo mevrouw stemband, wat hebben we weer geleerd vandaag??

"Als jobhunting helemaal niet cool is.. probeer dan iets anders?" (vaag, vaag)
En daar ben ik nu mee bezig zie :)

Ciao amici, doe dat goed ginder
x

3,2,1... start?

2010-01-21T17:17:00.009+01:00

Ciao piccoli,
Questa settimana ho finito il mio lavoro ad Arese. Non sono piu' li per rispondere vervelende klanten. Wat is er mooier dan, baf midden in de week, een contract te beëindigen, het aangeboden appartement te moeten verlaten en tot 20.00u te moeten werken op een dinsdag? Juist ja, de dag die volgt en geen wekker te horen. Bij deze zwaai ik ook nogmaals langs deze weg mijn Nederlandse collega's uit en hoop ik dat de appeltaart wat te pruimen was :) De dag die volgt dus.. woensdag en plots een zee van tijd om ook eens van de solden te profiteren. Het plan was om ook de coiffure op punt te stellen, de voetjes te verwennen van nieuw schoeisel en de rest van mijn kathedraal van een lijf te behangen met de meest prestigieuze stoffen en gewaden, zolang het maar afgeprijsd was. Bon, die coiffeur had geen goesting, die schoenen zijn voor een ander seizoen maar gelukkig had ik voldoende bijeen kunnen sprokkelen om toch een beetje presentabel voor de dag te komen daags nadien. Vandaag heb ik namelijk gelijk een interview gehad. Het was een eind rijden deze morgen en hun website zag er veelbelovend uit. Calabrese heet het bedrijf en het is een Architectuur en design fabriek laten we zeggen. Ze doen interieurs van hotels, restaurants, bars, winkels en het coole is dat ze de meubels geheel zelf vervaardigen. Aanpalend aan het gebouw bevond zich het atelier met schrijnwerkerij en metaalbewerking. Nu, het minder puntje was dat er weeral over een stage contract werd gesproken en aangezien ik gisteren geen nieuw schoeisel had gevonden, stond ik daar dus met mijn stoute schoenen aan. Ik liet dus spoedig weten dat ik niet op zoek ben naar een satge, maar naar "werk". Ik liet ook even duidelijk verstaan dat dit in België ongeziene praktijken zijn, om jaren na het afstuderen nog wat stages te lopen doen, niet of slecht betaald. Ik legde hem uit dat in Belgerije het de 'gewoonte' is om gewoon, knal een volledig loon te geven met een proefperiode erbij.. handig toch,zeker ook als je door de week iets wil eten, of naar de kapper moet of nieuwe schoenen wilt.. Ik vroeg er gelijk ook nog bij hoelang, of beter, hoeveel jaar ik nog moest incalculeren dat ik enkel als stagiair zou worden gevraagd, wilde ik in Italië aan de bak komen als ontwerper... allemaal dingen die met wat vaag gemompel werden beantwoord als volgt: Mja.. nee.. hier werkt dat zo niet :)
Ik ben bijgevolg dus meer als een uur binnen geweest bij de beste man, en eerlijk gezegd, het klonk allemaal zeker interessant en als ik 'm niet heb afgeschrikt met mijn 'ongezouten mening' over de profiteer cultuur in Italië.. wordt het hopelijk nog vervolgd.
En omdat ik toch in de buurt was, ben ik na het interview ineens doorgereden naar Pavia, een mooie stad zo'n 25km ten zuiden van Milaan. Omdat ik honger had gelijk een kleine pony ben ik de eerste bar binnen gelopen met een, op het eerste zicht, aanlokkelijke menukaart. Ik zet mij neer en bestel gelijk ne cola en ne lasagne. Lasagne was er niet, wel tortellini met get op of spaghetti al pomodorro. De spaghetti dan maar.. kwam madam even later terug om toch nog even te melden dat het eentje met bolognese saus zou worden. Ik zeg:" va bene" en even later passeerde ze mijn tafel met een "zielige eenzame mensen bakje voorgeprepareerde-1-persoons-microgolf-oven-bucht" dat na 3 minuten en een "ping", op mijn bord belandde. Kak!
Het was trouwens berekoud hier en wat mistig, maar wel een hele leuke stad om even snel door te crossen.. als het terug beter weer is, kom ik nog wel eens terug om ergens op een terrasje een bol vino rosso naar binnen te lepelen en een glas ijscrème te drinken.
Ciao ciao ciao ciao ciao.. tot snel, met meer nieuwtjes.

Exit 2009 - Enter 2010

2010-01-04T21:26:00.049+01:00

Dag piepkuikens,
Rechtermuis klik op de titel en openen in een ander venster.. enjoy.
Het nieuwe jaar werd ingezet met het vinden
van mijn eerste grijze haar door Claudia. Deze werd vakkundig uit mijn haardos geplukt en officieel ingekaderd als zijnde het ultieme bewijs dat 2010 volledig anders zal zijn dan 2009. Er was tevens hoog bezoek aanwezig in deze periode van rondvliegende champagnekurken en kleurrijk vuurwerk. Dries en zijn Duitse deerne Tonie waren nach hier geflogen um ein bisschen te verposen ganz fer weg von die heimat. Oei..
excuseer voor mijn Frans. Duitsland was echter in de meerderheid dit lange weekend. Wel, om even snel uit de doeken te doen wat we hier hebben gepresteerd kan ik jullie het volgende vertellen. Allereerst heb ik hen dinsdag opgepikt van het metro station en bij aankomst in casa Milano gelijk de door hen meegebrachte kadoo soldaat gemaakt, samen met Jonas, mijn Duitse medebewoner. 1,5 Chimay later en een halve Chimay die helaas verloren is gegaan op de pas gedweilde vloer zijn we de
innerlijke mens gaan versterken in de plaatselijke pizzeria. Na fijn bij gezeverd te hebben en sere’s legendarisch excursie programma uit de doeken te hebben gedaan, ben ik daags nadien nog gaan werken en ’s avonds naar Claudia gereden. Zij moest de 31ste nog werken en ik ging zorgen voor het laatste avondmaal.. van 2009 welteverstaan. Vol goede moed ben ik beginnen koken als was ik SOS Piet zelve. En uiteindelijk werd alles in de Italian Stallion geduwd en reden Claudia en ik die avond terug naar Milaan.

De feesttafel werd klaargemaakt en Dries werd aangespoord om maar heel snel terug te komen van de ballet voorstelling in de Scala, waar ze bij geluk nog goedkope kaarten voor hadden kunnen scoren. Een 3 gangen menu - met het aantal calorieën waar geheel Afrika wel een week mee kon overleven - later was het tijd om een beetje te bekomen van de erwtensoep, de ovenschotel met een verkeerd ingeschatte hoeveelheid kaas en een chocomousse met verdacht veel eieren en chocolat in.. Bon, de dag erop was het hoog tijd om mijn gasten te vergezellen richting Como en te genieten van de eerste dag van het nieuwe jaar.

Mooie stad, veel gewandeld en toen de maaltijd van de dag ervoor eindelijk verteerd was, rustig terug gereden en nog een museumpje meegpikt in Milaan. De Triënnale, met zijn permanente design tentoonstelling, is de moeite. De tijdelijke tentoonstelling met werk van architect Frank O. Gehry (die van het Guggenheim in Bilbao en zijn kartonnen stoelen) was zeker de moeite. Maquettes van projecten tussen 1997 tot nu werden tentoongesteld en het moet gezegd: Chapeau voor de onbetaalde stagiairs die de man zijn dromen zo hebben moeten voorstellen. De climax zat in een futuristisch voorstel voor soort sea life park.. een woord: Heel vet (dat zijn er twee, maar zo vet was het).

Uiteindelijk terug naar casa Milano en ons bed ingekropen om de volgende dag Claudia af te zetten aan het metro station, de wereld draait helaas door en zij moest gaan werken die namiddag. Na hun begeleide toer doorheen het San Siro stadion met ongetwijfeld nuttige weetjes over de kostprijs van de grasmat (allemaal niet nodig als er trivial pursuit wordt gespeeld, haha) greep sere’s toeristenval lokalisator tijdig in behoedde ik hen van een late treinrit richting Pavia. Zij hadden alles gezien in Milaan wat ze wilden zien, maar ik deed een tegenvoorstel om in Milaan te blijven ipv tijd te verliezen en Pavia in het donker te moeten bezoeken.. gelukt en bijgevolg heb ik ze door de extreem dure winkelstraat geleid waar de mensen in de rij stonden om bij Gucci binnen te raken, of bij Prada.. 't is bij deze officieel: crisis in 2010 bestaat niet meer :)

Na al deze decadentie, er nog een schepje bovenop gedaan en een chique bar uitgezocht vlakbij het park aan kasteel Sforzesco voor een 'happy hour' in milan style. Lees: ene drinken en betalen en boefen tot ge niet meer kunt. En de boef waren geen apenootjes maar fijne vleesjes, scampi's op een stokje, sushi en meer lekkers. Met het buikje rond liet ik hen ook nog de uitgaansbuurt zien aan de Navigli. Een artificieel aangelegde beek in Milaan uit 1179 waarlangs de bakstenen voor o.a. de Duomo werden aangevoerd.

Als bij toeval eindigde de avond in wat begint te lijken op mijn stamcafé, den trottoir.. er werden echter geen 'long islands' besteld en het was gene reggae die avond, wel live met vette rock en ik meende zelfs iets van Leyers, Michiels en Soulsister gehoord te hebben. Op een deftig uur en met het openbaar vervoer terug thuis geraakt en zondagmorgen mijn vriendjes uitgezwaaid op Bergamo airport.
Arrivederci en hopelijk hebben ze zich geamuseerd... ik vond het alleszins 'wel sjiek' ;)

..om de ijselijke stilte te doorbreken

2009-12-29T01:35:00.003+01:00

Dag lieve mensen,
Het is schandalig lang geleden dat ik hier nog iets neerpingelde.. maar hou nog even vol, ik ben zeker dat er snel weer fijne dingen gaan gebeuren. Tot zolang nog een zoethoudertje van op de Eicma beurs tig aantal weken geleden :)

Ciao ciao

EICMA 2009

2009-11-11T00:23:00.019+01:00

Ciao kleine lieveheersbeestjes,
Jep, hier ben ik weer.. het gaat hard, er gebeurd weer vanalles de laatste tijd, dus knal ik het maar snel even op mijn privé-gazet. Deze keer geen vrome beelden getrokken op verlaten kerkhoven. Nee, deze keer is de aanleiding de hoogmis van het motorgebeuren, ieder jaar georganiseerd onder de naam EICMA. Een motorbeurs in Milaan, waar mensen van heinde en ver voor afkomen, waar nieuwe modellen worden voorgesteld, waar modellen op die nieuwe modellen worden opgesteld. Waar ook dellen als model op nieuwe modellen worden ingezet. Maar laat ik de kwaliteit van het beeldmateriaal terug te vinden op mijn blog, niet verknoeien.. Bij deze een zeer secuur overwogen selectie van de mooiste kiekjes die ik doorheen de dag getrokken heb. Samen met Tiziano en nog een hoop andere, raakte ik dus voor het plebs deze beurs binnen en had ik de mogelijkheid mijn ogen de kost te geven gedurende de hele dag. Daar het vandaag enkel toegankelijk was voor professionelen, pers en distributeurs, was het lekker rustig. Er werden dan ook telefoonnummers uitgewisseld alsof het kerstmis was, afspraakjes geregeld als ware het een film en sensuele blikken uitgewisseld naar elkander.... yeah right.. Veel moto's, en dus veel vrouwelijk schoon op die moto's, wat maakt dat ik hier een beetje verliefd heb rondgelopen vandaag :)

Even serieus, het was de moeite en dat beursgebouw is zoooo groot..en dan was niet eens het hele gebouw in

gebruik. Voor de snelle beslissers, boek snel een ticketje richting Milaan, vanaf donderdag mag iedereen binnen. Of die modellen op die nieuwe motormodellen er dan nog zo breed staan te glimlachen, dat betwijfel ik wel ;)

Ciao a tutti en tot

volgende week in Belgerije

Il Cimitero Maggiore

2009-11-05T23:24:00.007+01:00

Buonasera a tutti,
Vandaag was het geforceerd congé. Om 8.00u present in Arese om te werken.. ingang geblokkeerd..boze mensen van de Alfa Romeo fabriek.. 't zou daar allemaal dicht gaan in de toekomst.. staking! Bon, bibi een klein uurtje staan verkleumen met de rest van de mensen om dan toch maar wijselijk terug naar huis te keren. Het was aangekondigd, maar niemand die van de eerste keer durft/kan/wil zeggen: blijf maar lekker in uw warm beddeke, 't is toch geen avance dat ge komt. Ik naar mijn teamleidster gebeld en gezegd, 't is toch geen avance, bibi is naar huis. Tot morgen was het antwoord, maar in de late namiddag kreeg ik ineens toch telefoon of ik plots geen onweerstaanbare drang had om toch nog tot 20.00 te gaan werken..Niet dus..Ik had namelijk een taak te vervullen, en zelfs zonder die taak was ik curieus genoeg om me af te vragen wat er zich achter het grote gebouw op de foto van de vorige post, schuilhield.. Het ligt een goede 100m van mijn voordeur af.

Op die foto staat dus een van de grotere/grootste kerkhoven van Europa. Cimitero Maggiore genaamd, ook wel bekend onder de naam il Cimitero di Musocco Hier heeft Mussolini ook nog heel even gelegen..

Volgend gevoel heb ik nog nooit

gehad bij het betreden van een

kerkhof, iets wat ik gelukkig nog niet al te vaak heb moeten doen..

maar ik kan het

alsvolgt omschrijven: Stil, indrukwekkend, groot, heel groot, zo groot dat er zelfs een bus knal door dat kerkhof heen rijdt en er

onderweg nog bushaltes zijn ook. Om van de overvloed van

kleine hokjes met assen van lang vergeten betovergrootmoekes en vakes maar ook recentere overlijdens. En dan beschrijf ik nog maar het interessante deel voor de buitenstaander, die verder

niets te zoeken heeft op deze plek. Om van de beelden nog maar te zwijgen, de graftombes, grafmonumenten, graf-appartementen, en grafkelders.. de hoogstwaarschijnlijk 1 km lange gang vol geduwd met assen..

Buiten deze zone van overvloed liggen de 'normale' graven.. en ik

moet zeggen, ik heb lang niet alles gezien.
Ik was eigenlijk vooral daar om enkele beelden te

kieken..moesten die er zijn... klik op de titel boven de post om ze

allemaal te zien, en jammer van de

johnnyfoon-kwaliteit.. maar ik keer

zeker nog eens terug met een echte kodak.

Buonanotte, ik ga morgen nog eens

zien of ik binnen geraak

XXX

Via Sapri, 20156 Milano

2009-11-03T00:13:00.006+01:00

dag lieve lezertjes,

het is weer even stil geweest hier, maar wederom voldoende groot nieuws om iets te melden. Mijn contract als telefoonmeisje zou aflopen eind oktober en ik had al ruim op voorhand aangegeven dat ik niet veel interesse had om te blijven. Voor het grootste deel omdat de reistijd belachelijke proporties aannam die geheel niet in verhouding stonden met de werkvreugde en voldoening na een hele dag luisteren naar klagende mensen over hun nieuwe Alfa Brera van wel 50000€ die al serieus aan het roesten is, zoals het een Italiaanse wagen betaamd. Of mensen die u uitkafferen voor al het vuil van de straat omdat hun rammelbak het weer eens laat afweten. Zoals een groot ontwerper in een van mijn vorige posts ook al meldde, non mi frega un c*zz*.. in zijn geval ging het over de crisis, in mijn geval over de fijne mensen op een maandagochtend. Ruim een maand voordat mijn contract van drie maanden zou aflopen, liet ik dus al weten graag andere horizonten op te zoeken, liefst zo ver mogelijk verwijderd van dit bij tijden deprimerende telefoonwereldje. Tot die van de personeelsdienst even een klapke met mij wilde doen omdat ze hier lucht van had gekregen. Het gesprek ging een beetje alsvolgt:

Jeroen, ik hoor dat je niet geïnteresseerd bent om bij ons te blijven , is er iets wat niet gaat?, kunnen we niets doen? en nog een hoop van die vragen... Ik doe mijn verhaal en zeg dat ik iedere dag meer als 4u onderweg ben en ik voor mezelf had uitgemaakt dat dit ok was voor deze drie maanden, omdat de centjes welkom zijn en dat mijn italian stallion mij op kosten aan het jagen was, maar dat ik graag terug in het verderfelijke design wereldje wil werken, waar de werkvreugde toch van iets bevredigender niveau is dan hier. Ja maar.. Nee zeg ik, ik ben niet geïnteresseerd om hier te blijven werken, toch bedankt. Trouwens het eten 's middags is ook heel slecht (daar gaf ze me wel gelijk in) en nu ik toch bezig ben.. die computerprogramma's om hele telefoongesprekken mee in te voeren, die kunnen ook iets meer geautomatiseerd worden, man wat een papegaaienwerk is dat van tijd. Tot zij terug begon: maar hadden wij niet gezegd dat we iemand voor 'minstens' een jaar zochten omwille van de opleidingen die we moeten organiseren om van u een professioneel telefoonmeisje te maken, en zei jij niet dat je misschien wel richting Milaan zou verhuizen omdat je zo ver weg woont ('t is dus op de kop 50km) en... en toen schoot ik een beetje uit mijn slof en antwoordde haar droog: Als jullie iemand voor langere tijd zoeken, kom dan niet af met een contract van 3 maanden. En toen kreeg ik als antwoord: Ja maar ge weet dat er daarna een verlenging komt van 6 maanden en dan nog eens 6 maanden en dan.. waarop ik zei: nee dat weet ik niet, zolang ik niks getekend heb, is het voor mij gedaan na drie maanden dus heb ik besloten om hier weg te gaan.. wat mijn goed recht is en ik heb het al ruim op voorhand verkondigd om jullie de tijd te geven andere mensen te zoeken. Never leave a place de deur voorgoed dichtslaande (of zoiets). En nog iets, voor drie maanden kan en wil ik niet eens iets dichter bij werk zoeken om te huren, zelfs niet als er daarna "gegarandeerd" nog 6 maanden bij komen (wat ze u pas het laatste half uur van het voorgaande contract zouden vertellen, maar soit). Ja maar, het is wel raar hoor dat ge weg gaat terwijl ge niet eens ander werk hebt gevonden.. in deze tijden van crisis en moeilijke tijden. En toen heb ik geantwoord dat ze daar wel een punt heeft, maar dat die manier van keuzes maken mij ook wel gebracht heeft bij die ene ontwerper die ik hier boven nog ge-quote heb :) dus.. ik heb er goede hoop in :) Handjes schudden en ik verder bellen voor de laatste dagen.

Dacht ik..

Tot ik de dag erna weer even bij haar werd geroepen, om toch nog eventjes te babbelen. Blijkbaar waren ze zo tevreden van mijn motivatie gesprek en stelden ze het volgende voor:
En wat als we u bovenop uw loon wat ge nu krijgt ook een appartement aanbieden, wat reeds gehuurd wordt door Fiat, maar eerder bedoeld voor uw Duitse collega's, een kwartiertje rijden van hier?? Gratis en voor niks dus, en gedeeld met een Duitser.. Ik vroeg even bedenktijd, ik heb in Antwerpen al samengewoond met een halve Duitser :) dus wist wel wat ik ongeveer zou mogen verwachten.. en ik moet zeggen dat mijn eerste avond hier in mijn eigen stek, vlakbij het cimitero Maggiore al goed is meegevallen :)

Bibi is dus nog even wat langer telefoonmeisje tot hun huurcontract vervalt op 19 januari.. en dan ben ik daar echt weg :)

De andere helft van mijn blog titel is bij deze ook gerealiseerd.. nu nog de combinatie en mijn verhuis is helemaal een succes te noemen, haha

Ciao amici, ik ben trouwens in België van 15/11 tot 18/11.. hopelijk tot dan

un altro matrimonio - 007 and miss moneypenny??

2009-10-10T11:32:00.022+02:00

Buongiorno a tutti,
Klik eerst maar weer eens met de rechtermuis op de titel en open de link in een ander venster.. en lees rustig verder :)
Mijn vork is te klein en er is teveel hooi. Een aantal dagen geleden nog alleen met betrekking tot het werk, dit weekend echter een combinatie van werk en randanimatie. Er stond al een hele poos in mijn agenda vermeld dat ik zaterdag naar een trouwfeest zou gaan. Vorige week werd ik daar nog eens keihard aan herhinnerd door het vrijgezellenfeestje… en toch nog er in slagen om het grootste (en belangrijkste) deel van de hele trouwpartij te missen. En dat allemaal omdat ik die zaterdag moest werken en dit donderdagavond laat pas door had (mijn eigen fout..ben niet gewoon van te werken op zaterdag… en dus te laat om nog te wisselen met iemand. Bon, zaterdag dus belachelijk vroeg het telefoonmeisje gaan uithangen terwijl Claudia naar het feest ging, wat later die dag. Tegen de middag een bord vreselijk tegenvallende grootkeuken bucht naar binnengespeeld, wetende dat Claudia waarschijnlijk begon aan een gigantisch uitgebreid menu. Uiteindelijk, na drie!! hele telefoongesprekken gevoerd te hebben die dag, naar buiten gespurt en soundmix show gewijs van outfit veranderd en terloops Kimberly laten weten waar ik naar moest en wel zo snel mogelijk. Ondertussen kreeg ik nog een fijn telefoontje van mijn madam met de melding dat ze aan de secondi piatti gingen beginnen, en Kimberly wist te zeggen dat het 36 km ver was van Arese. Doeme, de heel andere kant van Milaan op dus. Om een kort verhaal lang te maken, ik heb nog net een stuk bruidstaart gegeten en na het feest bij hen thuis de keuken in gepalmd en mezelf een maaltijd bereid :)
Op tijd naar huis (echt hele andere trouwfeesten als in België hier) en de volgende morgen wordt ik wakker gebeld door 007 zelf en de vraag of hij een korte of een lange broek moest aandoen. Ik zei dat een lange broek mij het beste leek voor wat er die dag gepland stond. Ik was dus op tijd wakker om mezelf een fokkietje in te schenken, op geheel illegale wijze de Italian Stallion van een wegenvignet te voorzien via mijn lokaal geheim netwerk hier in Italië (waar ik terloops ook de melding kreeg dat er een Ducati Monster ter reparatie stond, die ik volledig zou kunnen copiëren, aangaande mijn eigen monsterproject, maar hier kom ik sebiet op terug). Om uiteindelijk in codetaal aan mijn digitale wegenkaart te laten weten dat ik naar Zwitserland moest.. en alweer zo snel mogelijk. Onderweg kreeg ik nog de precieze coordinaten mee van meneer Bond, James Bond en het trieste nieuws dat hij toch voor de korte broekversie was gegaan. Met een rotvaart van gemiddeld 120, 100, 80 op de snelweg en 50 of 60 op de kleine zwitserse wegjes.. zag het er 2 km voor de eindbestemming nog helemaal niet naar uit dat ik in de juiste richting was aan het rijden. Gelukkig zit de natuur vol grillen en is Zwitserland heuvelachtig genoeg en word ik plotsklaps een fietspad omhoog gestuurd om even later James Bond en Miss Moneypenny (gelukkig wel met lange broek) in de armen te vallen, op een toch wel heel vette plek. Fijn dat ze “de daad” uitstelden tot ik daar was… en oordeel zelf, adhv de filmpjes of het kicken moet geweest zijn of niet :) Willer en Andries (samen met nog twee vrienden van 007 - Michel en Maarten) zaten enkele dagen in de Alpen en de heuvels werden op en af gelopen alsof het niets was. Om hun kort verblijf af te sluiten zijn zij met hun vieren nog doorgereden naar Verzasca. Daar ligt een dam om U tegen te zeggen, en daar wordt gebungee-jumped alsof het niks kostte :) Een tip moesten jullie er ooit naartoe gaan. Kijk nog eens naar de film Goldeneye van James Bond (die dam dus) en pak een dikke blauwe alcohol stift mee en schrijf uw gewicht op uw hand. Ik heb het niet geprobeerd, maar misschien kan je dan wel springen zonder te betalen ;)
Na afloop en terwijl bij 3 van de 5 mannen de adrenaline nog overduidelijk door de aders stroomden richting het meer gereden en de innerlijke mens versterkt met een voor mij Zwitserse, voor hen Italiaanse maaltijd. Nog snel een crèmeke lekken, handjes schudden en afscheid nemen. Zij richting het Noorden, ik terug naar het zuiden (met een dikke omweg wegens een Kimberly met streken en een verkeerde oprit van de autostrade). Op de terugweg ook nog even interesse gaan tonen in een kodak (en mijn liefje een zoen te geven.. werken op zondag is echt stom) en uiteindelijk weeral Barbiepop gewijs van outfit veranderd, en de opbouw van de voorbeeld Ducati zo goed als mogelijk proberen te imiteren… tot ik echt niets meer zag.
Ik kan jullie trouwens al vertellen, door de vertraging tussen het posten op deze blog en het effectief meemaken van dingen.. die monster, die komt in orde :)
Dikke knuffel,
Inspector Gadget

Seré's kleine receptie e un matrimonio

2009-09-22T18:20:00.024+02:00

Ciao iedereen,
Ik ben dus even in het Belgenlandje geweest en heb, ondanks mijn nachtelijke arbeid, toch nog hard genoten om iedereen een beetje terug te zien. Vrijdagavond afspraak bij Stefanie thuis om met een kleine vertraging binnen te vallen om Seré's kleine receptie officieel te openen, direct een fles Champieter te ontkurken en iedereen nog wat meer in spanning te laten wachten. Stace had namelijk het lumineuze idee om even langs haar neus weg te melden dat ik GROOT nieuws had :)
Bon, nadat iedereen voorzien was van een glaasje bubbels maar direct korte metten gemaakt met deze ondraaglijke spanning en gelukkig zat iedereen er nog na dit teleurstellend 'geen' nieuws. Nog chance dat Willer en zijn madam ook iets kleins hadden mee te delen en de aandacht een beetje verlegd werd naar hun toe. Meneer had mevrouw blijkbaar op veel te romantische wijze ten huwelijk gevraagd.. er kwamen veel bloemen voor in zijn verhaal, een kruistocht door de Alpen, een knieval en nog meer bloemen denk ik.
Hoewel Lien aanvankelijk er nog niet van overtuigd was dat ik echt niks te melden had, vond ik het wel zo lief dat ze Wiliam aanmaande 'mijn' moment niet af te pakken :)
Een dikke proficiat alleszins en bedankt om de lat voor de mannelijke helft van het gezelschap zooooo hoog te leggen ;) Verder een hele gezellige avond gehad, lekker gegeten en eindelijk eens van die fameuze patisserie-kunsten van Evelyne kunnen genieten. Het lofgezang is volkomen terecht en het heeft gesmaakt. Uiteindelijk werd de avond vroeg afgesloten en keerde ik van Antwerpen terug richting Limburg om mij mentaal voor te bereiden op een ander trouwfeest (en toch nog even verder te werken).
Stafke, terug te vinden als professioneel hert van enkele posts terug, gaf samen met zijn madam ook een feestje ter gelegenheid van hun belofte om voor eeuwig trouw te blijven aan elkander. Ik en anderen mochten daar bij zijn in het verre Arendonk. Ze zagen er super uit, heel relaxed en ik denk ook wel blij dat de dag eindelijk daar was.
Er was veel volk, heel lekker eten en een dessertbuffet die bijna mijn avond om zeep had geholpen. Met een kleine indigestie op het begin van de avond toch enkele zweetdruppeltjes van mijn voorhoofd moeten vegen alvorens in het rijkelijk geserveerde gerstennat te kunnen vliegen en de dansvloer op geheel eigen wijze onveilig te maken.
Heel jammer dat Claudia er niet bij was, maar dat maken we een andere keer wel goed met een bezoekje.
Fijn geslapen in het op voorhand geregeld hotel en na een welverdiende nachtrust van 5u opgestaan en huiswaarts gekeerd. Nogmaals een dikke mercie voor het feest.
Uiteindelijk mezelf toch nog tot bij de grootouders gekregen voor een fijne babbel en een weerzien, om van daaruit recht naar het vliegveld te rijden en alsnog mijn bagage te moeten inchecken door een of andere nieuwe stomme en vooral strikt toegepaste regel. Ik heb nog nooit zo goed geslapen op een slechtzittende stoel van Ryanair, maar dat ik een slaapachterstand had om U tegen te zeggen, was wel zeker.
Ciao, ciaoooo

Sto arrivando..

2009-09-09T10:57:00.008+02:00

Buondi krekels,
Vandaag heb ik gelukkig een dagje vrij en toch weer tijd te kort. Eigenlijk heb ik ook niets nieuws te melden buiten het feit dat ik nog eens een bezoekje breng aan het Belgenlandje, van de 17de tot de 20ste september. Dat hert van enkele posts geleden gaat dat weekend namelijk in een huwelijksboot springen, en daar had ik graag bij geweest. Hopelijk bestaat de huwelijkstaart voornamelijk uit bitterballen en gefrituurde dinges, maar geen erg als het niet zo moest zijn.. de dag ervoor zal ik alle bloemetjes die gastvrouw Stace tegen dan ontvangen heeft, even buiten zetten in A'pen.. en terwijl de dames vooral hopen op een kleine receptie met sushi en andere vieze dingen, dacht ik eerder aan Bamiballen, berelullen en veeeeuuuuullllll frietjes. Maar ik heb ook nog wel wat andere ideeën.. dat komt ook wel goed.

Bon, de reden waarom ik gene tijd heb is domweg omdat iedere vrije dag, een monster-dag is. En omdat vorige zaterdag mijn Italian Stallion van een nieuwe "frizione" werd voorzien en terug als nieuw schakelt heb ik het een en ander in te halen. Maar zoveel tijd heb ik ook niet, want mijn madam stopt wat vroeger met werken vandaag en vanaf dan is het handjes wassen dag en omkleden dag en dingetjes doen dag.. Doordat we allebei in 'turni' werken zien we elkaar wel, maar vallen we allebei boenk in slaap terwijl we een fokkietje achterover slaan. Ik ben tegenwoordig 4u onderweg per dag om dan 8u te luisteren naar het gezever van o.a. een clown die zijn papegaaien niet in zijn bus kan vervoeren, en dat kruipt wel een beetje in mijn kleren.. tijd voor nieuwe kleren dus ;)

Zo, maar snel afsluiten hier.. jullie zijn gewaarschuwd, ik kom af, of ge dat nu graag hebt of niet!

ciaoooooo

Ferragosto, tutto a posto

2009-08-22T15:19:00.024+02:00

Dag schelmenwolven,
Vorig weekend heb ik alweer een nieuw stukje Italie ontdekt en ik moet zeggen dat ik hier heel strategisch woon. Dat ik vlakbij de Alpen en de bijhorende skipistes zit was jullie al bekend. Dat al die fantastische meren eigenlijk ook maar een ‘boogscheut’ ver zijn, daar heb ik ook al voldoende foto’s over geplaatst. Maar eerlijk gezegd wist ik niet dat het zuiden van Lombardia een beetje te vergelijken was met Toscane en zijn glooiend landschap vol wijngaarden. Vrijdagavond zijn mijn jonkvrouw en ik alvast in ons harnas gekropen om een kruistocht te beginnen richting onbekend gebied (voor mij dan toch). Tijdens onze tocht, vol gevaren en struikrovers, zijn we ’s avonds laat nog even aan een waterput gestopt om enkele kalabassen water te kopen.. Na twee uurtjes stonden we reeds op de plaats der bestemming: La Vecchia Cantina in Canneto Pavese. Een gezellige B&B met een magnifiek uitzicht over de streek waar we op dat ogenblik niets van zagen (het was dan ook na 23.00u toen we arriveerden). Maar snel onze struik ingekropen om de volgende ochtend te kunnen genieten van een heerlijk ontbijt op het terras... met dat super uitzicht dus. Daar hebben we welgeteld 10 seconden van kunnen genieten tot we gezelschap kregen van een 5 tal wespen die ook honger hadden. Ik heb in mijn leven al veel draken de kop afgehakt, heroische heldendaden verricht en woeste wateren doorzwommen... maar die 5 wespen zijn er toch in geslaagd om al mijn mannelijkheid zomaar eventjes de kop in te drukken en mijn deerne te verzoeken om binnen verder te eten. Een heilige schrik heb ik van die rotbeesten. Binnen terug op het gemak kunnen genieten van het ontbijt en plannen gesmeed voor de rest van de dag. Er waren fietsen beschikbaar, we zaten midden in de wijnstreek, het was prachtig weer... en het was Ferragosto. De feestdag hier, waarvan elk zichzelf respecterende Italiaan er een erezaak van maakt om op verlof te vertrekken voor het weekend. ’s Middags waren we dus aangewezen op een menu fisso in het plaatselijke restaurant en werden we getrakteerd op zulk een uitgebreide lunch dat we naderhand nieuwe plannen voor de rest van de dag moesten smeden. We slaagden er nog net in om terug in de auto te rollen en ons zelf in badkostuum te hijsen om de rest van de ondertussen late namiddag aan en vooral in het zwembad te vertoeven. Een zwembad met een view om u tegen te zeggen.. heerlijk. Die avond hebben we de fout gemaakt naar een nabijgelegen dorpsfeest te gaan om de plaatselijke cultuur op te snuiven en eindigden we in een oord van wansmaak waar we ieder zelfs 5€ inkom voor betaalden. Hoempapa muziek en krokodillen op de dansvloer.. brr.. Eens terug op de kamer genoten van onze fles spumante op ons terras en de warme avond. Zondagochtend lagen we snel terug in het zwembad en werd er weer getracht om te ontbijten op het terras maar zaten we ook nu weer snel binnen :) en maakten we ons klaar deze charmante B&B te verlaten. We kregen zelfs een fles rode wijn mee en met die onder onze arm trokken we hoefstapsgewijs meer naar het zuiden. Een mooie rit doorheen het glooiende landschap met constant prachtige vergezichten en druivenvelden zover het oog reikte. We bereikte het dorpje Zavattarello om daar het kasteel en het georganiseerde spektakel van dat weekend te bezichtigen. In een woord, fantastisch! Aan het kasteel werd Claudia al snel meegesleurd door ridders en jonkheren om mee te doen aan een vrolijke rondedans. Er werd uitleg gegeven over de middeleeuwen door mensen in traditionele klederdracht. Een man, volledig in harnas werd getest door er keihard met een zwaard op te meppen en later die dag werd ook bewezen dat zelfs pijl en boog hem niet deerden. Ik miste enkel de appel op zijn hoofd om het helemaal af te maken. Ook hier weer 5€ inkom betaald om het kasteel zelf te betreden, maar deze keer was het zijn geld meer als waard. Fenomenale uitzichten over het gebied, een interessante uitleg (volgens Claudia toch) en een goed gevulde dag later besloten we voor het einde terug te keren naar de realiteit en reden we huiswaarts. Een heerlijk weekend werd afgesloten in onze plaatselijke pizzeria in Pontirolo Nuovo en al snel was het maandagochtend en belde de eerste Hollander al..
Ciao ragazzi.. tot snel

Pisogne

2009-08-21T21:11:00.012+02:00

Buongiorno,
Het is hoog tijd dat ik hier weer een verhaal neerpen want anders loop ik een gigantische achterstand op met het briefen van al mijn fijne ervaringen die ik hier meemaak. Ditmaal wordt er gezwegen over het werk en enkel geconcentreerd op de fijne dingen des levens. En als werkmens is dat natuurlijk het weekend. Als bij toeval kreeg ik te horen dat er weer volk op vakantie ging naar het land waar iedereen ondertussen zot wordt van het te winnen lotto bedrag. Het land waar naast iedere presentator in eender welk televisieprogramma een horde schaarsgeklede jongedames steeds het beste van zichzelf geven. Schoon volk trouwens, dat afkwam.. herhinneringen van de studententijd in Antwerpen kwamen gauw bovendrijven toen ik hoorde dat Thomas op het punt stond te vertrekken, samen met zijn madam Bie en dat allemaal mijn richting uit. Ik heb er dan ook maar dankbaar gebruik van gemaakt om last minute wat bolognese hula hoops te bestellen.. onvoorstelbaar, maar dus onbekend hier, in dit culinair achtergesteld land (dat mag ik nu toch wel zeggen me dunkt)
Zondag spraken we af in camping cosmos in Pisogne, een charmant dorp aan Lago d’Iseo, dus Claudia en ik namen voor alle veiligheid de charmante Fiat 500 om ons in stijl naar ginder te begeven. Dit eigenlijk ook wel omdat mijn niet minder charmante Alfa zijn kuren heeft en het nodig vindt om zich mijn zuurverdiende centjes toe te eigen. Er zijn kosten op komst, maar het euvel zal op de Italian way opgelost geraken. Soit, terug naar de zon, het meer en het wederzien van de man met wie ik het eerste jaar op kot heb gezeten om het jaar erna vriendelijk te worden verzocht een ander kot te zoeken. Droogweg buiten gesmeten eigenlijk. De man ook, waarvan ik in het begin de ballen snapte en hij eigenlijk ook van mij..maar dat taaltje uit de Vlaanders wordt men geleidelijk aan ook gewoon. Wij komen die dag dus aan op die camping en begeven ons met de zwembroek onder de arm naar het water om hun daar in het water aan te treffen al dobberend op een luchtmatras. Het was heet, dus zat ik zelf ook snel in het water om wat later bij hun aan de gigantische smijttent verder af te koelen bij een glaasje prosecco en een hand hula hoops… met bolognese smaak dus.. heerlijk. Aangezien het toch zondag was en tijd geen issue, besloten we Pisogne zelf te verkennen en ons neer te planten op een terrasje om nog wat meer prosecco te consumeren en de avond af te sluiten in een goed restaurant. Volle maag, weer fijn bijgepraat en hen een goede reis verder gewenst, besloten Claudia en ik om ook terug richting huiswaarts te rijden.
Misschien was het het water, of misschien wel de zon, of misschien gewoon het besef dat we kregen op de terugweg.. ik weet het niet. Alleszins waren we er snel uit om ook maar eens een weekendje voor ons twee te plannen. Die plannen zijn ondertussen ook uitgevoerd, dus dat verslag en de foto’s volgt ook snel.. ik zei het al, ik sta achter met schrijven en wil jullie natuurlijk niet onthouden om op de hoogte te blijven wie er allemaal is geweest en wat ik hier nu doe.
Tot heel snel kleine krekels..

Hallo met mij..

2009-08-03T23:34:00.008+02:00

Ciao tutti,
Zoals jullie wellicht bekend is ben ik sinds vorige week bezig mee de wereldproblematiek aan het oplossen. Na een stoomcursus over het 'hoe en wat' in de wereld der telefoonmeisjes werd me snel duidelijk dat de dingen gewoon complex werden voorgesteld om het werk dat zou volgen te compenseren. Procedures om van achterover te vallen en explicaties over de gevaren van een bureaustoel (verplichte "safety"-uitleg) maken de dag er niet korter op. Helemaal schrijnend wordt het wanneer de plaatselijke specialist van het merk Fiat/Lancia/Alfa/Maserati/Ferrari na een boeiende uitleg over de totstandkoming van een wagen (van schets tot realistisch schaalmodel tot het uitkiezen van de jongedame die de wagen zal vergezellen bij haar presentatie aan het grote publiek) even langs zijn neus weg door de venster wijst om te melden dat daar, in die gebouwen op nog geen 100m van waar wij zitten, het "centro stile" ofte "het designcentrum" van Alfa Romeo zich bevindt. Als extra zout op de wonde zag ik de volgende morgen bij het naar binnentreden van dit centrum de Alfa 8C Spider, waar er zo losjes 500 van gemaakt zijn en waar ik met mijn slaapkop nog niet volledig van besefte dat ik die niet meer al te dikwijls zou tegenkomen (kostprijs zou een dikke 300 000€ moeten zijn, slik). Jullie moeten het dus doen met een beeld, geplukt van het internet. Ferm ding! Over ferm dingen gesproken, ik moet niet klagen over de afleiding op de werkvloer.. in feite werd de introductie volledig in het Italiaans gegeven en hadden we beschikking over een Braziliaanse coach die alles vlotjes naar het Engels kon vertalen voor ons. Hoewel iedereen voldoende Italiaans verstond, werd er toch verdacht veel vertaald. Eens mijn plaats aangewezen op de werkvloer, kreeg ik snel het gevoel om luidkeels: "EEEEEEeeeennnn meeet eeen WUPPIE WUPPIE WUPPIE, WINNEN WIJ DAT WERELDCUPPIE.." te scanderen en mijn "sosjaal" vanonder het stof te halen .. Land, hup hup Holl.. Het werk bestaat dus uit telefoontjes ontvangen van gestrande Hollanders in Spanje die ginder niet uitgelegd krijgen dat hun dealer in Holland de vlinderklep op een aanspruitstuk al had vervangen en dat het probleem dus ergens anders moet liggen.. Tja..
Over de reistijd naar ginder (toch een hele 50km ver) kan ik kort zijn.. die is gewoon vreselijk lang. Ik ben twee dagen met de auto gegaan en het zou in 40min. te doen moeten zijn, ware het niet dat ik niet alleen ben om te gaan werken. En dan is het nog geen school en zijn er velen op verlof (augustus ligt Italië plat) Twee uur terugrijden, dik 7€ tol op de snelweg iedere dag en dan de naft en slijtage van mijn Italian Stallion deed me gauw besluiten om een goedkopere oplossing te zoeken, en dat wordt dus de metro.. zelfde tijd (120min).. gene stress en veul goedkoper.. en vandaag toch te laat omdat vanaf vandaag de hele week door de "zaterdag-regeling" geldt. Maw, tis augustus, Italië ligt op zijn gat en nog een streepke vroeger vertrekken want die telefoonmeisjes zitten wel een beetje afgelegen. En mis je de werkbus voor het laatste stuk, dan moet je direct een uur wachten en ben je voor niks zo vroeg opgestaan.

Als er nu iets is waar ik niet goed mee overweg kan dan is het "voor niks", "vroeg" en "opstaan" en dat in ene zin!!!
Ik kruip nu maar snel in mijn struik en beelden van mijn bloedmooie collega's moeten jullie ook niet verwachten, de verbeelding is dikwijls zoveel mooier ;)
Ciao ragazzi, treur niet en gene pienak, het valt allemaal wel reuzemee en het is maar voor efkes.
Bel me, schrijf me, laat me vlug iets weten.. geef me een teken.. tralalala

Fiat

2009-07-18T14:27:00.007+02:00

Buongiorno,
Ik ben nog niet goed terug hier of ik heb alweer veel te veel te vertellen.. Chance dat mijn trouw lezerspubliek iedere dag even komt piepen om te zien wat er hier allemaal gebeurt... ahum...
Misschien beginnen bij het begin. Ik zit hier opgescheept met de Boliviaanse variant van de Mexicaanse griep, die is iets minder schadelijk, maar zadelt u wel op met een verkoudheid terwijl het buiten ver boven de 30°C is. Een belachelijk zicht, kortom, maar nog niet belachelijk genoeg om mij thuis te houden. Er zat namelijk wederom bekend volk in de buurt, dus ideaal om in mijn oven te kruipen en een bezoekje te brengen aan Sirmione, het zuidelijkste puntje aan het Gardameer. Nu hoor ik jullie al hardop denken.. ja ma kerel, gij moet nie werken of zo, of toch op zijn minst doen alsof ge werk aan het zoeken zijt?? Want al die verhalen doen mij vermoeden dat ik niet teveel van uw crisis-toestanden moet geloven. Een geluk bij een ongeluk belde Randstad mij deze morgen om te vertellen dat mijn gesprek bij de Fiat groep goed was gegaan en dat ik daar dus kan beginnen en mensen in België en Holland mag ambeteren aan de telefoon. Bibi wordt dus een echte call girl en houdt verder zijn ogen open op zoek naar beter.
Ik dus naar het Gardameer om Johan en zijn mademoiselle op te zoeken en galant als ik ben, heb ik zelfs een gratis parkeerplaats in de vlakke zon staan vrijhouden.. Het was echt onmenselijk warm en we zijn maar snel ergens iets gaan eten om rustig bij te babbelen. Heerlijk gegeten en zelfs niet teveel betaald voor deze toeristenval dat Sirmione eigenlijk is. Nadien een beetje gewandeld maar toch redelijk snel terug op een terras beland.. het was echt te warm. Bij de eerste regendruppel (er was regen voorspeld) elkaar een goeie dag/reis/verblijf gewenst en ik terug naar Pontirolo.
Bij de weg, zaterdag zijn we de nieuwe 'bella' van Claudia gaan ophalen. Ik had er enkele posts geleden al iets over gezegd.. deze keer echter op ware grote en in het rood. Haar Fiatje 500 is gearriveerd en ik moet bekennen dat ze bloedmooi is. Een hele leuke wagen en en afwerking vanbinnen waar alle andere wagens iets van kunnen leren.. jep, ik ben verliefd. Proficiat meid en vele veilige km's gewenst. Mijn Ducati staat ook nog in de steigers en is zelfs door een stevig onweer omgewaaid geweest en nu is het maar de vraag of je van een moto met schade kan zeggen of ze al dan niet schade heeft opgelopen :) nee, niets aan de hand, verder knutselen tegen een stevig tempo, want volgende week is mijn lui leven weer voorbij en kan ik beginnen zeuren achter een paar dagen verlof.
Ciao amici, tot snel

Moeten er nog frietjes zijn?

2009-07-15T19:26:00.006+02:00

Ciao people,
Ik weiger pertinent om hier in een klaagzang over te gaan ook al ziet het bos er aan de overkant rooskleuriger uit en tikt het klokje thuis veel te hard.. Ik heb er een vreemde periode in België opzitten, na 5 maanden nog eens thuis en me toch wat afzijdig gehouden. Vele mensen niet gezien die ik toch graag nog eens gezien had, maar we zijn nog jong en het is nog niet donker.. Soit, ik zal anders snel terug overschakelen naar mijn goed nieuws show en alleen vertellen over de fijne dingen des levens, want dat is wat ik hier eigenlijk wil delen met de rest van het heelal. Wel luistert: Frietjes heb ik gegeten en die frietjes zullen het hebben geweten, donderdagavond was het met stoofvlees, vrijdagmiddag omdat er een slechte treinverbinding is tss A'pen en Genk, zondag van de mama en dinsdag om er weer efkes tegen te kunnen :) Ik moet er misschien bijzeggen dat de Italiaanse keuken zeker niet slecht is, maar een goei frit met wat bitterballen/stoofvlees/mini loempia's, dat heb ik soms toch ook nodig. Er is dus onverwacht nog een gezellig etentje gefikst geworden in Antwerpen met dank aan Stefanie en haar mooie privédanseres.. de stoofvlees was goed ontdooit en de frietjes leken wel van de frituur ;) nee even serieus, die meisjes en alle andere meisjes die ook nog hebben staan afwassen, grote pluim en dikke kus.. maar toch ook maar mijn excuses voor zij die met hun Mexicaanse griep liever voor de buis waren blijven liggen en ook voor zij die de uitnodiging niet meer gezien hadden en eigenlijk ook voor zij die ook in het buitenland zit, maar dan ergens anders en pas de dag erna in ons land op bezoek kwam.. ik had het al vermeld.. ik had niets geregeld.
Eigenlijk was ik er omdat mijn nicht trouwde en kon ik dat strak koppelen met een heus vrijgezellenweekend. Kim en Kris, nog een dikke proficiat en mercie voor het feest (en de rijkelijk vloeiende champieter), ik kan jullie verzekeren dat het een lange rit naar huis was, naast de mama en de papa in de auto :)
Die zaterdag, dus de ochtend erop werd ik wederom opgepikt door de mensen van vorige week om naar het verre "Roy" te rijden, of Gruitrode voor de vrienden, om daar door de vrijgezel van dienst getrakteerd te worden op een ontbijt met spek en eiers en een gebrek aan koffie gedurende het hele weekend. Nadat we hem in zijn rendierpak hadden gehesen kropen we in de wagen op weg naar de terril van Waterschei om daar een heuse sterke bierentocht te lopen. Hilarische beelden en een steeds schever wandelende vrijgezel die met moeite bovenop de terril geraakte om de nog warm zijnde pizza te kunnen verorberen. 15 schapen door een tunnel jagen ging hem beter af, alsook zorg dragen voor zijn kip. s'Avonds was er nog een heerlijke bbq om af te sluiten met een kampvuur zoals in de oude tijd. Ik stond versteld van wat de man allemaal heeft binnengeslaan, maar ik stond eigenlijk nog meer versteld dat het allemaal binnen gebleven is. Goed gedaan kerel, we zien elkaar terug in september.
Uiteindelijk was de week om en ondertussen sta ik hier terug op Italiaanse bodem en heb ik net een interview achter de rug.. niet in de richting naar waar ik op zoek ben, maar geef toe.. iedereen heeft in zijn fantasie toch al eens voor telefoonmeisje willen spelen, nietwaar??

Ciao amici, volgende keer terug met een uitgestippeld plan en vlaai!

Dikke kus

you wanna try my meat?

2009-07-05T15:03:00.011+02:00

Ciao ragazzi,
Ja, jullie lezen de titel goed.. "you wanna try my meat", dat was wat die perverte ober zei tegen de Engelse toeristen naast ons terwijl wij onze lasagna naar binnen aan het werken waren in Brunate, het dorp met een fenomenaal uitzicht over Como. Wij, zijn ikke en mijn privé-chauffeurs Toon en Romina die hier op bezoek zijn en zich weer een fameus hotel gevonden hebben, dichtbij Bellagio. Ik ben ze gisteren gaan opzoeken in Como waar we gezellig geterrast hebben in het prachtige weer hier. Om de honger te stillen zijn we met de 'funicolare' recht omhoog naar Brunate gegaan en nadien een wandeling gemaakt langs de kasten van huizen die je daar terugvindt. De moeite, al zeg ik het zelf. Voor we verder gingen werd in maffia stijl de meegesmokkelde waren van de ene koffer in de andere overgeladen om daarna richting hun hotel te gaan. Een hotel met een privé-platform aan het water, allemaal strak geregeld en even liggen bronzeren tot de prachtige lucht omsloeg in een regenbui. s'Avonds zijn we dan richting Bellagio getrokken en daar een reuzepizza gegeten aan het water om uiteindelijk terecht te komen in een tropisch onweer. Een fantastisch mooie lucht, gietende regen, hagel en een lichtspel van bliksemschichten deed ons vermoeden dat het wel nog even zou duren, dat onweer. Omdat we uiteindelijk toch Belgen zijn en mij vroeger altijd werd verteld dat ik niet smelt van wat regen, zijn we toen het iets minder hard regende toch richting auto gelopen. Om jullie een idee te geven hoe hard het nu juist regende.. als zelfs de eendjes bijna in een café gaan schuilen, dan wil dat toch al wat zeggen, niet? Bon, zij zijn nog steeds hier in Italië, dus wel vreemd om nu al een verhaal te schrijven, maar daar ik morgen met hen mee naar huis rijd, leek het me geen slecht idee om er al vast aan te beginnen. Mijn terugweg naar huis vanuit Bellagio liep voor een heel stuk langs het water, heel mooi allemaal.

Om ook nog even terug te komen op de stand van het monster-project en hoever we daar mee staan.. awel, ik moet zeggen dat ik bitter weinig kaas heb gegeten om ne moto in elkaar te puzzelen. Deze week ben ik met Tiziano mee inkoopjes gaan doen om daags nadien alles effe in elkaar te vijzen. Helaas deed een te repareren scooter van een klant van hem wel heel moeilijk en kroop al zijn concentratie en kennis daarin. Gelijk een klein veulen en met de souplesse van een eland ben ik er toch in geslaagd om het plastiek stuk vanachter te vervangen en van stoere pinkers te voorzien. Ook het stuur staat er op als de gashendel en omdat de hulp uitbleef besloot ik mijn stalen ros maar in een sopje te zetten en te poetsen gelijk een maniak. Zijn TDM heb ik dan ook maar ineens onder handen genomen en deze staat nu ook terug heerlijk te blinken. Wordt uiteraard vervolgd, ik ga alvast nog een meegebrachte "echte" ice tea drinken nu en stilaan mijn valies voor morgen klaarmaken.

Voor iedereen die mij liever niet zou willen zien, maak dat jullie het land uit zijn tussen de 6de en de 14de juli.. al de rest, tot snel en hoe, wat en waar valt nog allemaal te bezien.. er is niets gepland, enkel al een vol weekend (10-11-12 juli)

Un bacio

ik heb fijne vrienden..

2009-06-30T09:24:00.006+02:00

Ciao a tutti,
Ik heb fijne vrienden. Vrienden die laat op de avond recht uit het café naar mij bellen om mij hun laatste geniale plannen voor te stellen. Vorige vrijdag was er namelijk de "Sortie", een niet te missen feestje in Antwerpen, georganiseerd door de PO-bende ofte mijn oude school. Ik ben er echter al voor de tweede keer op rij in geslaagd dit feest te missen. Maar aan mijn vrienden zal het niet liggen. Het geniale plan bestond uit een Hocus Focus, die donderdag ergens in de late namiddag richting Italië zou vertrekken om hier, een koet in de nacht, aan te komen en mij op te pikken. Ik zou de Hocus Focus dan wederom huiswaarts rijden, en in de namiddag arriveren in Antwerpen. Er zou tijd zijn om me even op te frissen alvorens aan te schuiven aan de barbeknoei aan 't Scheld en nadien een feestje te bouwen op de Sortie. Geniaal plan, alleen kwam het wat ongelukkig uit voor mij.. ik had namelijk een 'plan B' nodig om terug hier te raken, want... de week nadien zouden er andere fijne vrienden langskomen (komend weekend dus) om hier wat te verpozen. Echt hele fijne vrienden echter, want die bewuste vrijdag werd ik ook nog enthousiast uit mijn bed gebeld om toch een beetje aanwezig te zijn op het feestje en moest ik proberen op fluistertoon te communiceren met het thuisfront. Geen sinecure om boven tal van decibels, te horen op de achtergrond en eigenlijk doorheen het hele huis hier.. en voldoende gerstennat, hoorbaar geconsumeerd door hen uit te fluisteren.. gevolg, kot wakker hier, maar ik viel met een glimlach terug in slaap. Over de vrienden die dit weekend afkomen gesproken, daar zit er eentje bij die al eens een fiets durft te kopen en daarna voor het dubbele door te verkopen. In tijden van crisis wordt een mens creatief en gaat al snel op zoek naar allerlei manieren om alsnog centjes te verdienen. Aan de andere kant bedenk ik dat ik mijne fiets ook van hem heb gekocht (moet ik me nu bekocht voelen?:)? ) Met dit verhaal in het achterhoofd begon ik dus gedwee e-bay af te schuimen op zoek naar "investeringen" die het waard zijn om mijn laatste spaarcenten aan te spenderen. En ik had er eentje op het oog.. 3! stoelen van Gerrit Rietveld, ontworpen voor de Expo '58... stond op een paar euro en die hield ik dus in de gaten. Zij die ooit al eens geboden hebben op ebay zullen zeker het volgende scenario herkennen. De adrenaline, de spanning en de onzekerheid zijn niet te beschrijven wanneer het laatste uur van de bieding ingaat, het hoogste bod nog steeds 'slechts' 100€ bedraagt en ik ondertussen als een zot zit te googlen wat deze authentieke stoelen waard kunnen zijn. Veel info vind ik niet, alleen dat hij recent opnieuw wordt uitgegeven. Dat is al een goed teken dacht ik zo.. nog 30 minuten, de prijs loopt stilaan op naar de 150€, mijn max. bod op dat moment is 300€, geld dat ik niet kan missen voor de moment, maar mijn kleine teen zegt, dit is een buitenkans. Plots begrijpt google waar ik naar op zoek ben en kom ik uit op de website van veilinghuis Christie's in Amsterdam. Ik open de link en zie identiek dezelfde stoel op mijn scherm staan met er langs heel wat info over de geschatte waarde. Ik verslik mijn eigen en begin enthousiast de e-bay pagina te vernieuwen.. nog 25 minuten.. nog steeds 150€. Heeft nu niemand door waar die naar staat te kijken, vraag ik me af, terwijl ik voor de zekerheid de site van het veilinghuis doorpluis. De geschatte waarde van deze stoel ligt tussen de 12 en de 15 DUIZEND €.. en de stoel is uiteindelijk verkocht geworden voor 13000€. Snel terug naar ebay.. 17 minuten..210€.. ik vergelijk beide afbeeldingen en denk bij mezelf.. ok, deze zien er niet zo onberispelijk uit, maar zeker nog goed.. en anyway, het zijn er 3! Ik word een beetje mottig van spanning en besluit mijn max. bod te verhogen tot.. shit.. 't staat al op 600€ en 't is nog 4 minuten. Ik zeg tegen mezelf, 1000 euro, boenk op de laatste seconde, dat ga ik doen. In de laatste 10 seconden gebeurt echter het volgende: Terwijl ik mijn vingers strek om op de 1 en drie keer op de 0 te duwen, klik ik nog een laatste keer op 'pagina vernieuwen' en zie met tranen in de ogen hoe iemand anders precies hetzelfde gezien heeft op de website van Christie's... 1500€.. miljaar, vloek ik hard en ik vernieuw nog eens... 3100€.. echt in luttele seconden schiet de prijs de hoogte in en de bieding eindigt op een slordige 4500€. Ik tril helemaal en vraag me af wie de bieder is. Aan de andere kant bevestigt deze geschifte biedings sessie wel mijn donkerblauw vermoeden dat dit een buitenkans was. Ik zag de krantenkoppen al verschijnen. Jongeman investeert al zijn spaarcenten in drie afgeleefde stoelen waar een andere rijke zot veel geld voor over heeft en wordt (toch voor efkes) rijk.. Ja, het zag er even goed uit, me dunkt. Back to reality, ik heb dus fijne vrienden en ben blij dat ik volgende maandag (6 juli) mee terug kan rijden met hen naar België.. Ik heb vanal in petto wat er gedaan kan worden en moesten ze het nog lezen.. ik ben de 'La Chouffe' vergeten in mijn lijstje ;)
Ik heb nog meer fijne vrienden, vrienden die me met de telefoon van het werk vragen of ze die hotelkamer nu wel of niet moeten boeken voor hunne trouw.. ruim nadat de deadline tot betalen, laat staan bevestigen overschreden is.. geduldige vrienden ook, en nu ik er aan denk.. ik schrijf NU de centjes over :) nogmaals mijn excuses voor de late reactie/actie. Maar ik heb nog meer leuke vrienden, vrienden die toch nog even polsen of ik in augustus nu mee wel of niet mee ga crossen met de jeep in Frankrijk. Jongens, wat had ik graag "Ja" geroepen, maar het zal niet voor dit jaar zijn. Ik heb zelfs vrienden die van plan zijn een taart te bakken als ik in het land ben.. en geen gewone taart als ik de foto's van vorige exemplaren mag geloven.. nee echt een Taart met een dikke T. Als de agenda's op elkaar afgestemd geraken, hoop ik er eindelijk ook eens van te kunnen proeven, want ik heb ondertussen al heel veel veelbelovende vlaaien gezien ;)
Ik heb dus fijne vrienden..... en blijkbaar ook tijd teveel bedenk ik me net, anders schrijf ik zo'n emo-gedoe niet.. of ben ik gewoon blij nog eens in mijn apenlandje op bezoek te komen en mij vol te kunnen steken met bitterballen, frieten en echte maar vooral bruisende Lipton Ice Tea???? Allemaal dingen die ze hier niet kennen, of nie kunnen maken.. en 't is toch alweer 5 maand geleden..
Tot snel vriendjes en vriendinnetjes, zie maar dat jullie fris onder de oksels gewassen zijn, want ik kom er aan..
Un bacione
X

Enjoy the silence

2009-06-19T10:44:00.007+02:00

Ciao scemi,

Dat ik nog nooit een voetbalmatch vanuit een voetbalstadion heb gezien is geen goedbewaard geheim, het is bijna een statement. Voetbal interesseert me namelijk evenveel als het programma dat hier nu op de televisie speelt (Xena, warrior princess... ik wordt dus af en toe efkes afgeleid, maar het zal niet voor het verhaal zijn).. weinig dus. Het enige stadion dat ik ooit van binnenuit heb gezien (zonder de voetbalmatch dan) moet geleden zijn van in het 6de middelbaar. Chrysostomos feestje (100-dagen feest) in het KRC-Genk stadion.. in de vip-loges als ik me niet vergis. Wat ik me daar vooral nog van herhinner is dat ik al dansend op de tafel een beetje intelligente praat heb staan verkopen tegen mijn klastitularis van destijds. En gisteren was het dan bijna zover.. ik zou hier naar het KRC-Genk stadion gaan van Milaan. Het stadion waar normaal gezien de mensen zitten die nauwgezet de kunsten van Beckham, Kakà, Ronaldhino en Gaétan et ses copains volgen. Stadio Giuseppe Meazza, ook wel San Siro genoemd. Dit complex heeft plaats voor om en bij de 80 000 mensen (tegen 24 000 in Genk) en dat is dus een dikke drie keer groter... het was te merken. Na een belachelijk lange rit van bij Claudia thuis tot ginder (in de avondspits dus) moest ik even lachen met de ring rond Antwerpen (2,5u voor 50 km). Uiteindelijk waren we ter plaatse terwijl er op de achtergrond reeds een uitzinnige menigte te horen was en.. Depeche Mode! Jep, eindelijk konden we de tickets die ik van Claudia voor mijn verjaardag heb gekregen in twee laten scheuren. We waren dus te laat, maar niet getreurd. Onmiddellijk zijn we zo'n spiraalvormige toren ingelopen om er helemaal vanboven weer uit te komen. Eerste reactie.. wow. Heel indrukwekkend om zoveel volk bijeen te zien die uit hun dak gaan. Minpuntje was dat we wel een beetje aan de zijkant helemaal van boven zaten en bijgevolg het geluid niet optimaal was.. maar het was een feestje, dat dan weer wel. De film is weer van slechte kwaliteit, dus zet het geluid niet te hard.. Nu moet ik ook wel toegeven dat ik niet heel veel ken van hun repertoire, maar gelukkig zaten er genoeg van hun klassiekers bij. Een strakke set en dik twee uur later stonden we terug beneden te kijken naar de kraampjes met hun Depeche Mode-waar. Enig wenkbrauwgefrons bij de tour data, maar vooral de plaats deed on beslissen om de auto terug op te zoeken en huiswaarts te keren. (ze treden blijkbaar ook op in Butapest, hehe.. klein foutje, ma toch)
Na het gebeuren, dezelfde lijdensweg terug, gelukkig iets sneller. Ik hoop dat diegene die zaterdag op werchter rondlopen getrakteerd worden op een even strakke set, het was de moeite.
Dikke kus nog en misschien moet ik er toch eens over nadenken om hier naar een voetbalmatch te gaan zien.. Maar dan wel een echt belangrijke he, zodat het helemaal oneerlijk is voor de mensen thuis.. Wat doet die onnozelaar in dat stadion, hij kent er niks van maar zit er wel live bij, en.. jep, zoiets dus. Maar ik zou eigenlijk liever naar de MotoGP gaan kijken (zeker na de wedstrijd van afgelopen weekend)
Ciao, ciaooo

Madonna di Fatima

2009-06-08T11:26:00.012+02:00

Buongiorno,
Een kleine update misschien over de Ducati in opbouw. De laatste stand van zaken was dat alles terug recht geplooid was.. wel dat is nog steeds zo :) Maar buiten de motor zelf moest ik ook een beetje omkijken naar mezelf in de vorm van bijpassende motorkledij wat het rijden eens zo veilig maakt natuurlijk. Nu beschikte ik reeds over een helm en botten en vorige week kreeg ik een telefoontje van de tante van Claudia, dat iemand een hoop kledij had achter gelaten bij haar (bij de motomechanieker dus) voor te verkopen. Ik naar daar, alles gepast en alles goed bevonden. Het was de familie van iemand die alles daar had achtergelaten voor te verkopen.. een beetje een triestig verhaal over de een zijn dinges en de ander zijn brood. Na veel twijfel over 'zou ik het allemaal wel kopen?' heeft 1 reactie me uiteindelijk over de streep getrokken. "Als de familie er niet mee inzit om alles te verkopen, waarom zou gij u er dan slecht bij moeten voelen?" En gelijk had hij, dus in het kader van mijn budgetproject 100€ geboden en hetvolgende gekregen: De jas met elleboogprotectie en binnenjas, de motorjeans met knieplastiekskes, het turtlepak om er 'te' stoer uit te zien en de Alpinestars handschoenen afgewerkt met een stukje carbon, om helemaal bij mijn bike te passen. En als ge weet dat de handschoenen alleen al nieuw tegen de 90€ kosten, dan heb ik weer een chanceke gehad. (en tis niet in deze kledij gebeurd)
Gelukkig had de metropool Pontirolo Nuovo een spectakel ineen gebokst deze zondag, opdat ik toch een beetje in het reine kon komen met mezelf. De madonna van Fatima (ergens in Portugal) werd verwacht deze zondag op het voetbalplein hier in het dorp. Oude besjes kwamen van heinde en ver afgewaggeld naar het stadion om de komst van dichtbij mee te maken. Alles werd in goede banen geleid door de "security of Pontiröl".. ik herkende kapper Mario en voelde me veilig. De hysterische massa werd opgezweept door een best wel grappige pastoor, die alvast een rozenkransje was beginnen bidden in afwachting tot.. wel tot de melding kwam dat madam een tikske later ging zijn. De pastoor riep het volk toe: "anders bidden we nog een rozenkranske of 10, waarop de menigte hun valse tanden uit hun mond lachtte. De misdienaars stonden klaar, de plaatselijke fanfare deed zijn ding en de straten waren versierd. Ik kan goed geloven dat Italië nog een heel katholiek land is, hier wordt tenminste nog iets georganiseerd dat de moeite is om naar te gaan zien. Om er alles van te weten heb ik maar eens gevraagd aan de bomma van Claudia wat het verhaal nu juist was van die madonna van Fatima. Awel, Fatima ligt in Portugal (te vergelijken met Lourdes qua oord) en ooit is die madonna dus effectief in Pontirolo Nuovo geweest voor een panino met prosciutto te komen eten en dat wordt vandaag overdreven hard gevierd. Om 18.00u werd madam verwacht op het voetbalveld....Pontirolo als deel van hare tournee... met de helicopter! Een dik uur in de vlakke zon staan wachten op een beeld van een halve meter hoog dat met de helicopter werd afgezet om hier enkele dagen te verblijven. Ik heb het gefilmd, alleen wordt het pas na 1,5 minuut duidelijk wat er gebeurd. Mijn zonden zijn vergeven en de bomma blij dat ik het spektakel had gefilmd.
Ah ja, misschien minstens even spectaculair nieuws als de komst van Madonna.. ge kunt mij kopen :) Mijn laatste wapenfeit op Belgische bodem als werkende mens, is eindelijk op de markt onder de naam 'Bulto' van het merk Eseo (Massive/Philips) Ons moeder en ons vader heb ik natuurlijk al op kosten gejaagd, en het is eens iets anders dan een foto van het zoneke in de living he ;)
Ciao ragazzi, tot snel

"Hoe ik succesvol werd"...

2009-06-03T13:59:00.026+02:00

... is de titel van mijn boek dat ik aan het schrijven ben, waarin ik mijn succesformule over een gebeurtenis die zich in de toekomst zal afspelen, nu reeds uitleg in de verleden tijd, als ultiem bewijs dat mijn succesformule werkt(e)! Een blonde god vertelde me namelijk ooit dat als je iets wilt gerealiseerd krijgen, het geen kwestie van tijd is, maar van prioriteit.. om daarna ook nog iets te vertellen over gammadeeltjes uit de Brico. Een andere held van mij, die gedurende heel de periode hier heeft liggen worstelen met zijn eigen schoen, een bed en het volgende vraagstuk: "hoe snij ik die tomaat door zonder een mes??", wist mij dan weer te verrijken met de volgende wijze uitspraak: "Het heeft niet geregend van 't weekend in België" en zal dan ook met de nodige waardigheid vermeld worden in mijn boek ergens rond hoofdstuk 3.
Ik wil maar zeggen, het was een verlengd weekend en er is volk afgekomen en het was wel sjiek ;)
Nadat ik Timothy en Kristof met open armen stond op te wachten aan bergamo-airport, kon ons strakke programma van start gaan. Goed voorbereid trokken we naar de jeugdherberg aldaar, om vast te stellen dat die al vol zat en efkes wist ik het al niet meer.. Tot er gelukkig het verlossende telefoontje kwam van Sara (waar ik bij Trazzi mee had samengewerkt) en die ik daags voordien voorzichtig had gevraagd of we eventueel in haar stulpje in Milaan konden blijven slapen. Last minute-gewijs was er een slaapplaats gefixt voor 2 nachten, in Milaan - Zona Tortona. Dus konden we met een gerust hart naar Pontirolo Nuovo rijden om nog snel de innerlijke mens te versterken alvorens door te rijden naar ginder. Vrijdag liet ik hen Milaan van binnen en van buiten zien, met bijhorende annekdotes en straffe verhalen om 's avonds onze gastvrouw mee uit eten te nemen en te eindigen met mijn Trazzi collega's in de buurt waar ik bij het vorige vriendenbezoek, ook al het een en ander over heb verteld. (Long Islands) Zaterdag "ochtend" op het gemakje gaan ontbijten/brunchen/lunchen (naargelang uw biologische klok is ingesteld) en vertrokken naar Lago d'Iseo. In Iseo een beetje langs het water geschuifeld om te zien dat er een boot klaarstond waar ik op dat ogenblik nog niet veel zin in had.. om toch maar gelijk 3 kaartjes te kopen en naar Monte Isola te varen. Jep, die berg in het meer waar ik ooit eens rondgefietst ben. Daar aangekomen, gelukkig kunnen vermijden dat er fietsen werden gehuurd en met dezelfde instelling als toen, het lumineuze idee uitgevoerd om op de top van die berg te geraken. Zwaar nahijgend en vooral zwetend komen we halverwege (wat we toen natuurlijk niet wisten) uit op een idyllisch picknick plaatsje met een panorama om 'u' tegen te zeggen. Chance dat we niks gekocht hadden in het plaatselijke specialiteiten winkeltje om dat dan daar, op die plek binnen te spelen. Na enkele heerlijke en dorstlessende 'zuurtjes'van Kristof stapten we rustig verder. De een gefocust op zijn losse gesp en kapotte voet.. de andere op zijn teensletsen.. en ik, fungerend als wandelende trotter dacht al na wat we na dit avontuur konden doen. Na een heuse tocht en gelukkig toch een cafeetje te zijn tegengekomen komen we aan, bovenop Monte Isola, aan de kerk die daar staat. Mooi uitzicht, en het strakke plan om met de bus terug naar onder te rijden viel een beetje in het water door de onnozele foto's die we op de weg naar de halte hebben liggen maken. Een paar minuutjes te laat, het zou niet de laatste keer zijn :) Bon, een stevige tocht terug naar onder en gelukkig vrij snel een boot terug naar Iseo om aldaar in een zorgvuldig uitgekozen restaurant (uitkijkend op het meer) ver weg van dat uitzicht te worden bediend door een vriendelijke (en stevige) Heidi die ons met de glimlach in het Duits begon aan te spreken. Nadien op de dijk nog iets gaan drinken met uitzicht op het voorbij-paraderende volk om later die nacht toch te bedenken dat we nog geen slaapplaats hadden. Met de wagen die camping binnengereden waarvan de poort op een kier stond, de baas die in zijn slip en slaapoogjes komt vertellen dat het toch iets te laat is om nu nog een tent te gaan opzetten en die ons een caravan met voortent aanwijst waar we in kunnen liggen. De volgende ochtend worden we er ook vriendelijk op gewezen dat we moeten betalen, of als we willen blijven, de prijs wel omhoog zou gaan. Dus besloten we wijselijk om ons fokkietje aan het tafeltje vlak langs het water naar binnen te gieten en ons klaar te maken voor ons ontbijt/lun... Via dezelfde weg als dat ik vorige week met de motor heb gedaan zijn we rond het meer gereden met een tussenstop in Lovere voor te eten. Nadien dat heerlijke kronkelwegske terug naar onder gereden met als einddoel Bergamo. Een rustige dag, een tussenstop in de beste 'gelateria' van Bergamo en uiteindelijk parkeren aan 'I Ghiri', de B&B waar de familie Seré al meer dan eens verbleef, zorgden ervoor dat we weer net te laat waren voor een parade van oldtimer racewagens.. nogmaals, slechts met enkele minuten gemist :).. daarbovenop begon het ongelooflijk hard te regenen en in het toeristisch infopunt kregen we naast de mogelijke slaapplaatsen, ook de mogelijkheid om de toren waar het bureau zich in bevond, te beklimmen. Ondanks de felle wind, de regen en het in enkele seconden doorweekt worden.. toch een fameus uitzich mogen meemaken aldaar. Uiteindelijk hebben we ook gekozen voor I Ghiri als slaapplaats en daar werden we vriendelijk ontvangen. De avond werd afgesloten met een fantastische pizza (voor Kitof en mij toch.. wat Timo at, weet ik niet meer) en nog meer diepzinnige gesprekken in een plaatselijke kroeg. De laatste dag was wel heel rustig.. misschien ietske te.. maar jongens, ik keek er echt naar uit om nog eens bij te lullen, te zeveren en te dromen op een manier zoals dat blijkbaar typerend is voor de mannen (en vrouwen) van in Antwerpen. Ik moet zeggen dat ik het 'wel sjiek' vond, ik hoop zij ook. En als jullie me nu willen excuseren.. ik heb een boek te schrijven ;)
Ciao ciaooo

Florida

2009-05-25T13:56:00.013+02:00

Ciao amici,
(Voor jullie verder lezen, klik met de rechtermuisknop op de titel en open de link in een ander venster.. zet die luidspreker keihard.. en lees gerust verder)

Omdat het leven meer is dan afwassen alleen, doe ik nog steeds mijn best dingen mee te maken enkel en alleen om met jullie te kunnen delen. Het is druk aan de ene kant, maar aan de andere kant ook dodelijk saai en rustig. Thuis zitten, op zoek naar een plaats om te gaan afwassen terwijl anderen die reeds gevonden hebben, en dat bij subtropische temperaturen..het steekt soms een beetje, maar gelukkig was daar het weekend. En gelukkig was daar de uitnodiging om naar een discotheek te gaan. Er werd ons een vriendelijke inkomprijs beloofd en muziek van de jaren '90 en zelfs uit de jaren '80. Dat was gewoon een dikke scoutsfuif van toen in de tijd, alleen met een beter decor, lekker buiten, lekker warm, met zwembad en zelfs de mogelijkheid voor binnen te feesten.. de Florida in Brescia.. een aanrader! Aangezien de tip van Tiziano kwam (de motomechanieker), wij met hem zijn meegereden, luid meezingend met de voorbereidde cd vol hits uit die jaren (lachen) werd er ook een beetje gebabbeld over mijn monster.. de volvo die verkocht is.. en om er terug wat in te komen mocht ik daags nadien zijn fiets lenen om er een toerke mee te gaan maken.. Die zondag na onze welverdiende nachtrust, want die scoutsfuiven van vroeger, die liepen ook altijd uit ;) en goed gegeten te hebben.. ons stilaan klaargemaakt en eens een kaart bovengehaald om een route uit te stippelen. Simpel, Lago d'Iseo.. klaar. Met Claudia achterop op de Yamaha TDM 850, binnendoor naar dat meer. Het was de eerste keer dat ikzelf reed op deze motor, die een stuk hoger is als zijne vorige.. hoger zwaartepunt.. ikke een beetje onwennig van tijds, maar de blinkende kant kunnen bovenhouden en de smaak nog steeds helemaal te pakken. We hebben letterlijk iedere hoek van het meer gezien, daar we er ook effectief helemaal zijn rondgereden. Langs rechts, via Iseo zelf met zicht op Monte Isola naar boven gereden. In het topje vanaf Lovere een prachtig bochtig wegje vlak langs het water terug naar onder.. en dat allemaal bij tropische temperaturen.. heel fijn.. heel vermoeiend ook, of dat moet nog van in de Florida zijn geweest :) Vandaag is het echter terug 'werken'dag.. en de week is goed ingezet met een interview in Bergamo. Meer kan ik nog niet vertellen, het klonk interessant, nu maar hopen dat ik ook interessant voor hen klonk natuurlijk :)

Het zal een korte week zijn om nuttige dingen te kunnen doen aangezien er weer volk op komst is. Maar ik heb dan ook geen verlengd weekend achter de rug zoals thuis in België.

Trouwens... wat zit Claudia toch allemaal te vertellen tegen haar bomma, met die Fiat 500 op tafel????

Ciao ragazzi

Tante cose da fare

2009-05-19T18:48:00.007+02:00

Ciao a tutti,

Vrijdag was het bijna D-day..en uiteindelijk is het ook wel een beetje D-day geworden, als in 'Dondossola-day' :) Ik was namelijk van zinnens om in volle crisis tijd de volledige lotto pot te winnen. 57 miljoen euro.. ik zou wel weten wat doen ermee.. Maar soit, het moet zijn dat ik heel gelukkig ben in de liefde en ik dus gewoon rustig verder mag zoeken achter een jobke wil ik hier van mijn schoon leven blijven genieten. Maar alsof de goden er iets mee te maken hadden, op het moment dat Claudia vrijdag haar veel te drukke dag inzet, ik mij mentaal voorbereid op de komst van mijn zusje.. weet ik even niet waar te beginnen met mijn verhaal. Ik probeer het gewoon te vertellen zoals ik het hier heb meegemaakt. 's Morgens had Claudia een interview in een bedrijf gespecialiseerd in "carbon". Voor de leken, dat is een materiaal, zeer geliefd bij de johnnies en hun plastieken getunede bolides, maar daarbuiten ook wel een super vet materiaal, waar zo een beetje alles mee gedaan kan worden. Lees dus: yachts en boten, racewagen-omgevingen, vliegtuigen, vislijnen, surfplanken en ducati monster onderdelen gelijk spatborden, bijvoorbeeld ;) en krijg een idee waar zij terecht is gekomen. Na haar interview, snel naar haar examen Nederlands (jep) en ik ondertussen onderweg naar het vliegveld om mijn zus op te halen. Met de bedoeling om de drukke straat daarna los over te steken met de auto om haar eens het mega shopping centrum te laten zien, zijn we echter in putteke Bergamo beland dankzij mijn uitmuntende gevoel voor oriëntatie. Dan maar rechtstreeks doorgereden naar de B&B waar de familie zowat kind aan huis aan het worden is en Bergamo city ingetrokken op zoek naar een Belgische pint (of twee, 3) wachtend op Pieter (lief van..) die recht van Liechtenstein zou komen. Ondertussen kreeg ik dus ook een wazige telefoon van Claudia die naast haar examen verhaal ook nog over iets anders begon te vertellen.. en voor de duidelijkheid vroeg ik nog eens: Watte??? Ja, dat ik in zeven haasten terug naar dat bedrijf moet om mijn contract vandaag nog (vrijdagavond) te gaan tekenen want ik moet maandag al beginnen en jaja.. echt waar :) Feestje dus. Ikke haar gaan halen en wij met zijn allen uiteindelijk goed gaan eten in Bergamo. De dag er op hebben we hen 's avonds terug vergezeld bij het nuttigen van een maal, deze keer echter in Pusiano, vlakbij Como. Wederom beestig goed gegeten en 's avonds gezellig op het terras aldaar gezeten, genietend van allerlei gerstennat dat nochthans niet op mijn lijstje stond :) (toch vielen dank, vader). Zondag ben ik alleen afgezakt naar Brivio, een charmant dorp bij de rivier Adda en bij het naar ginder rijden passeerde ik een hippe keet in de middel of nowhere waar ik ooit een 'aperitivo' heb gedaan met de allures van eentje zoals je die normaal in Milaan vindt. Het is daar een kwestie van zien en gezien worden, veel jong volk en niet allemaal heel lelijk ;) Ieder een glas wijn en vervolgens uw kas volsteken met een selectie uit het ruime aanbod van pasta's, kroketten, italiaanse bitterballen (zelfde jasje, binnenin een olijf met gehakt... lekkerrrr) en pasta's. Om daarna nog wat bij te keuvelen voor het afscheid. Zij terug richting belgenlandje, ik terug naar casa Italia..met de auto.. man, man, hier had allang moeten staan "met de moto". Het kriebelt dus iets te fel naar mijn goesting, zeker na een gesprek met iemand die zelf maanden op reis is geweest met de motor in Zuid Amerika. Tante cose da fare met andere woorden, oftewel, maken die handel in plaats van er steeds over te lopen zeuren. Er zijn mensen die plannen maken en er zijn er die ze effectief uitvoeren ook! De eersten zijn over het algemeen architecten :)

Lachen, gieren en brullen hier, zijt maar gerust!

Wachtend op nog meer fijn volk binnenkort zeg ik alvast ciao, en wens ik bij deze mijn oma ook nog een gelukkige 250ste verjaardag ;)

Tot snel

un bacio

Het nummerke 4

2009-05-13T14:03:00.009+02:00

Ciao fazzoletti,

Ik denk dat ik deze post maar eens volledig aan het getal 4 wijt/weid/wijd/weit (echt geen flauw idee hoe dat geschreven wordtddtt). Wel luistert..Aangezien mijn vorige post opnieuw over de 'salone del mobile' ging en ik hier reeds voor de tweede maal ben verjaard begon het tot mij door te dringen dat ik hier al efkes zit. Wat heeft dat dan met het nummer '4' te maken, hoor ik jullie denken.. simpel toch? Verjaren op 04/04 (het jaar laten we gemakshalve even achterwege) en vandaag op 13 mei (1+3= ook 4) ook eens gaan zien hoeveel duizenden fans er zo al op mijne foto rechts op de blog hebben geklikt (440!! om precies te zijn). Een vereenvoudigde berekening geeft dan aan dat er toch dagelijks iemand is die mij mist..of ons moedertje checkt iedere dag voor de zekerheid even of ik wel nog steeds zit waar ik hier beweer te zitten ;) Ook zit ik bijna aan mijn 40ste post hier..en ben ik ondertussen niet een beetje uitverteld zo?? Val ik niet in herhaling denk ik soms? Nope, onmogelijk me dunkt. Mijn situatie hier kan ik na ruim een jaar nog steeds als onstabiel en onvoorspelbaar omschrijven. Zeker op professioneel gebied dan toch. Zoals reeds verteld ben ik mbv een fijne wetgeving van Armani Casa (na een half jaar) onmiddellijk in de bureau van Luca Trazzi gerold om daar na een maand proef te draaien te horen te krijgen dat ik toch eerst zijn programma's onder de knie moet krijgen willen we over een loon kunnen gaan praten. Na een maand dus voor niks mee te draaien kwam dit eigenlijk niet echt als een verrassing. Ik mocht wel blijven, en meedraaien met zijn projecten en zijn programma's zo stilaan onder de knie krijgen (lees na maanden tegen een minimale onkostenvergoeding stilaan een loon krijgen waar ze in België niet eens voor uit hun bed zouden komen). Zucht..ik was het even allemaal kotsbeu. Ik wil gerust die onnozele dingen leren, maar dat als excuus gebruiken om iemand voor poci soldi in uwe bureau te laten werken, dat was efkes een brug te ver. Om duidelijkheid te scheppen over wat zijn echte plannen met mij nu waren vroeg ik dus 'hoe' kan ik u laten zien "nu ben ik in staat om autonoom in uwe bureau, met uw programma's mee te draaien.. Ik stelde voor om een soort van opdracht te doen, een fictief iets, dat gewoon zou laten zien..voila, ik kan dit modelen en zelfs renderen en technische tekeningskes van draaien in al uw programma's. Maar een fictieve opdracht zag hij niet zitten (tuurlijk niet, want daar heeft hij zelf niet veel aan)..maar nogmaals..voor een aalmoes kon ik daar rustig groeien en na verloop van tijd zou ik wel meer kunnen verdienen.. En toen zei ik in een verontrustend vloeiend Italiaans dat hij de hoogste boom in kon die hij op het eerste zicht kon vinden (in het Italiaans klonk het wel wat beleefder natuurlijk, maar dit was wel de achterliggende gedachte) en bedankte ik vriendelijk met een tegenvoorstel. Ik blijf thuis, ik geef mezelf een maand (zo'n 4 weken dus) om tutorials te draaien en kom dan terug en doe een showke van wat ik heb geleerd?? wat denkt ge?? Op zich vond hij het een goed idee, en als ge terug komt draait ge gewoon mee met de projecten en beoordeel ik zo of ge in staat zijt om.. ik zei direct, ok, maar hoelang?? Ja, hoelang.. luister dat is.. Ik zeg, neenee, h o e l a n g? Maximum een week wil ik hier nog voor niks werken maar daarna zegt ge mij gewoon ja of nee..maar ik moet ook eten, duidelijk? Het was duidelijk en bijgevolg zit ik nu dus terug thuis en probeer ik in een speed tempo vanalles bij te leren en ondertussen ook uit te kijken naar andere vacatures en nog meer van die interessante dingen.

Ik voel me terug een student vlak voor het afstuderen. Er werd mij toen ook een oude Ford Thunderbird met de bijhorende vleugeltjes beloofd.. en die heb ik tot de dag van vandaag ook nog niet gezien. Maar het stimuleerde me wel :) Verwacht ik nu eigenlijk na die maand terug bij hem te kunnen werken? Eerlijk?? Maar als ge nu eens heel realistisch zijt en ziet hoe daar toch eigenlijk van de werkmens wordt geprofiteerd?? Allee, ma serieus he??

tuurlijk.

Un bacio en trouwens, ik heb er weer een leuke hobby bij! Japans koken.

Na terecht veel geklaag van Claudia over het feit dat ik iedere dag hetzelfde kook (vervang iedere dag hetzelfde door 'nooit') heb ik mij gisteren gestort op Sushi maken. Buiten het feit dat het woord sushi, een van de mooiere woorden op aard is.. ik dat van zijn leven echter niet binnen krijg.. wasabi iets ongelooflijk degoutant van smaak is.. kook ik dus graag "Japans". Waarom? Omdat er niet veel koken aan is, en het meer knutselen en worstelen met eten kan genoemd worden :)

Moeilijk? Jep..

Benodigdheden? You tube.. een sushi chef uit amsterdam die in gebroken Engels uitlegd wat te doen en veel tijd

Geslaagd? Voor een eerste keer ben ik best tevreden.. madam ook tevreden.. en van ver zag het er toch echt uit..

Voor herhaling vatbaar? Ik vrees ervoor, mits ik de tijd er voor vind..

En het ziet er naar uit, dat tijd vinden de komende dagen niet direct een probleem zal vormen :)

Ciao ciao ciao ciao

salone del euh.. goh ja.. mannekes, twas plezant

2009-04-27T21:40:00.018+02:00

Salve signori e signore,
Deze week was het al design wat de klok sloeg. Met de nodige stress op de bureau is mijne baas zijn constructie toch tot een goed einde gekomen en het moet gezegd..'s avonds was het zeker een eyecatcher op het universiteitsplein vlakbij de Duomo. Ik wil toch ook wel even benadrukken dat de toren retestrak stond mede dankzij het professioneel opgemeten boordje komende van mijn hand ;) Maar wat me dit jaar eigenlijk nog het beste is meegevallen is het feit dat er weer volk op bezoek was. Als bij toverslag waren ze woensdagavond gearriveerd op camping Cosmos in een Hocus Focus voldoende voorzien van mytische figuren allerhande. Duvels en Gulden Draken stonden klaar om overwonnen te worden, maar het wederzien werd goed ingezet met een lekker warm glas champagne. Omdat Claudia en ik pas laat daar waren en er de eerste avond de openingsreceptie van mijn boord met bijhorende toren in de agenda stond vermeld, zijn we snel snel naar het centrum gereden om uiteindelijk in Bar Basso te eindigen. De receptie ging toch al gedaan geweest zijn eer we daar effectief een voet zouden kunnen hebben binnen gezet. Niet getreurd echter, we zaten in de 'place to be' waar iedere designer, voornamelijk uit holland, belgië,duitsland of weet ik veel waar vandaan, hip stond te wezen op straat en veel teveel geld uitgaf aan de coctails die te verkrijgen zijn in dit etablissement. Wijselijk zijn we bij de Chinees aan de overkant gaan zitten..rustiger en goedkoper. Wat zeg ik, heel goedkoop. Stefanie zag namelijk 20euro uit iemand zijn zak vallen, en met een move van 'ooit was ik een zakkeroller' belande het geld in mijne portefeuille. Tis crisis, alles mag, ieder voor zich. Daarna heb ik dus de joviale uitgehangen en de avond met de glimlach betaald. Terug op de camping hebben Claudia en ik ons in de ruime Alfa geplooid om niet te kunnen slapen. Goed voorbereid als we waren hadden we ieder een dekbed mee..zo eentje bestand tegen de wilde natuur. En een Alfa is gene Volvo en een camping zit vol hollanders en oorstoppen moest madam nie meenemen en.. De volgende ochtend fris wakker en allebei vertrokken naar het werk. 's Middags met de vriendjes afgesproken en een super broodje naar binnengespeeld en hen aan de de Duomo afgezet met de tip om op het dak eens te gaan zien. Ik terug aan het werk, zij de toerist uithangen en 's avonds afgesproken met zijn allen voor nog meer design. De nonkel van de persoon waar stacy het geld van wegtoverde had ondertussen revanche genomen en op zijn beurt hare portefeuille ontfutseld. Een kleine domper op de feestvreugde maar dat kon de pret niet drukken. Ik ben er zeker van dat we heel lekker hebben gegeten maar om heel eerlijk te zijn.. er zit een gat in mijn geheugen en mijn door de schuld van vrijdagavond is mijne donderdag gewist :) Ik weet wel dat we die nacht in Andries, de voorzitter van de werklozenbond, zijn ruim bemeten tent hebben geslapen. Claudia, ikke en 1 matje en die twee 'wilde natuur bestendige' dekbedden. De hele nacht regen, nog steeds geen oorstoppen en stijf als een plank 's morgens met zijn drieën naar Milaan getrokken. Twee derde voor te gaan vrijwilligerswerken en Marieke ging mee om te solliciteren op exotische bestemmingen. Terwijl ik het schrijf valt me de donderdagavond binnen.. In Zona Tortona, bij al het jong geweld hebben na lang wachten op mijn klein Italiaans verdwaald vogeltje heel lekker gegeten om daarna te proberen bij de Belgische delegatie een feestje bij te wonen. Dat ging niet en dus maar naar Tuttobene gegaan, de stand van een hoop hollanders waar ge enkel op uitnodiging binnenkon. Na mijn beste Italiaans te hebben bovengehaald en afgescheept geweest te zijn, gelukkig toch een naam op de lijst kunnen lezen. Als goede vriend van ene Frederico Bocci, waarmee ik de security na het correct spellen van de naam mee overtuigd had, loodste ik ons gevijven naar binnen plus twee collega's van mij erbovenop. Er stond ons tuinslangen design te wachten en gulpner bier.. gratis en bijgevolg dus heeeeeel lekker..tis crisis, dus roeien met de riemen die je hebt. Bon, uiteindelijk de laatste metro naar huis gemist (min of meer toch.. eigenlijk hadden we de allerlaatste metro in de verkeerde richting genomen) Geen nood, het uitgespaarde geld van die avond werd aan de taxichauffeur gegeven. Het begin van de volgende dag heb ik net dus al verteld.. Marieke en haar zoektocht en Claudia en ik beestig goed geslapen en fris naar de bureau. Die middag had ik een strak schema opgesteld voor mijn gasten en ik had maar een uur om het te verwezenlijken. Eerst de plaats zoeken waar ze in de namiddag hun kas zouden kunnen volsteken met hapjes en drankjes allerhande. Mij nog herhinnerend van het vorige jaar, zeer de moeite. Na mijn hele middagpauze op te offeren om de juiste plaats te zoeken, moest er nog gegeten worden natuurlijk. Ik wist wel een plekje en van de gelegenheid ineens ook gebruik gemaakt om naar Armani Casa te gaan. Mijn paraplubak stond er te blinken tussen de andere objecten en meubels. Mijn openhaard set is blijkbaar op het einde toch nog afgeschoten want die vond ik niet terug. Ik vond het een blij weerzien, ook van enkele collega's en uiteindelijk gaan eten, daar waar ik die 6 maanden iedere dag heb gegeten :) Een warme verwelkoming en een goede maaltijd later toch terug gaan 'werken'. Niets aan de hand echter, tis beurs, dat werd allemaal wel begrepen. Die avond teruggelopen en met de hoop naar de toren gaan kijken van Luca Trazzi. Om daarna op zoek te gaan naar het Absolut vodka feestje wat we niet vonden en ergens een biopizza van miserie zijn gaan eten. Claudia en Marieke namen het wijze besluit huiswaarts te keren met de laatste metro, Stacy, Dré en ik kwamen uiteindelijk toch aan op de locatie.. het feestje was natuurlijk allang gedaan. Dan maar verder gaan wandelen en op een openluchtfeestje uitgekomen. Het eigenlijke plan was na dit feestje rustig de taxi terug te nemen met het laatste geld dat ik in mijn zak had zitten. Maar uw vrienden zolang niemeer gezien hebben, met ene erbij die er een jaar vanonder gemuist is om te zien hoe ze dat daar in Zuid Amerika en elders doen (met doen bedoel ik dus: niet werken, hoe doen ze dat daar). Het was een blij weerziens eigenlijk en een jaar is lang.. veel te lang. En de andere, in het bezit van een reuzenroos, respect afdwingend van de nachtelijke bloemenverkopers had er ondanks de financiële domper van voorheen ook zin in. We zijn dus een café met live reggea binnengesukkeld en in de long islands gevlogen. 3 stuks, 26 euro, gene taxi nie meer dus maar plots een lange nacht in het vooruitzicht. Ik heb me beestig geamuseerd daar en op de een of andere manier konden we rond een uur of zes toch een soort nachtbus nemen die ons voor een derde van de prijs van een taxi naar huis kon brengen. Met tussenstop bij een bankautomaat, waarvoor dank :) Daar het nu eigenlijk allemaal wat waziger wordt hou ik het op: en we kwamen aan op de camping en we zijn daar nog efkes blijven staan.. bijpraten he.. bon, zaterdag bestond praktisch niet, wel heel goed gebarbeknoeid en eens op positieven 's morgens rond een uur of 18.00 toch naar Milaan afgezakt om wederom eens heel lekker te eten. Lekker lang blijven zitten, iedereen moe.. de een al meer als de ander en uiteindelijk op een deftig uur in bed gekropen. Met hun drieën hadden ze een lange reis voor de boeg en Claudia herhinnerde zich dat ze moest werken die zondag. Kort, krachtig en zeer voldaan weekend gehad moet ik zeggen. Een heel andere salone als het vorige jaar. Ik hoop dat ze zich geamuseerd hebben en mij net zo fel missen als ik hun. Alle, ik wil maar zeggen.. ik vond het wel sjiek ;) Met het wegrijden van de camping de kassa straal genegeerd.. ah ja, tis crisis, alles mag, ieder voor zich (en we hadden ons niet ingeschreven bij het aankomen)

Ciao amici en tot snel andere amici die er niet bij waren omdat hij bij ne goeie maat ne boterham met choco moesten gaan eten en dat echt niet kon laten schieten of omdat hij een kort verhaal lang aan het maken was en er een deadline in het gedrang zou komen. Ze maken het binnenkort gelukkig goed :)

Fjieuw.. tis geschreven

Ciaooo

Fiumelatte

2009-04-19T14:45:00.005+02:00

ciao beste mensen,Ik schrijf dit met de nodige vertraging daar het belachelijk druk is geweest..Allereerst komt de salone dichterbij wat sowieso voor de nodige stress zorgt in het bureau. Mijn nieuwe studio heeft een project staan in de universiteit vlakbij de Duomo. Denk: een grote ijzeren toren, led verlichting en zonnepanelen en stress om de boel af te krijgen..wat heb ik daar mee te maken? Niet veel eigenlijk, tot ik vorige vrijdag tot lang na de kantooruren aan het werk ben geweest en zelfs zaterdag naar Milaan mocht vertrekken voor wat 'dringend werk'. Verder kan ik met enige trots melden dat de boord onder de toren mijn werk zal geweest zijn (hahaha) Mijn diensten bied ik ondertussen nog steeds gratis en voor niets aan daar ik in mijn proefperiode zit van enkele weken. Een mens moet er wat voor over hebben om een beetje van de zon te genieten, nietwaar.. Nu, het feit dat er hier serieus van de werkmens geprofiteerd wordt was me al snel duidelijk, dus even doorbijten en hopelijk kunnen we weer iets geruster van het leven genieten dan. (Met mijn verjaardag net gepasseerd kunnen we toch weer efkes verder, waarvoor dank) En over 'van het leven genieten', laat dat nu net zijn wat ik hier in deze blog probeer in de verf te zetten. Dus, mijn iets korter verlengd weekend afgesloten met een heuse barbeknoei in Fiumelatte, in de buurt van Lecco, aan het welgekende meer. Naar het schijnt loopt hier de kortste rivier van Italië en de foto's verklaren de naam mijn inziens voldoende. Fiumelatte oftewel, melkrivier.. een korte (250m) wildwaterbaan die ontspringt ergens boven ons barbequestel en vervolgens belachelijk veel water naar beneden jaagt..wit van de razernij.. melkrivier dus. Het was prachtig weer, zicht op het meer in een dorp met het mooiste uitzicht ooit gezien in een publiek toilet. Het vlees was goed en veel en als afsluiter een fokkietje bereid op ambachtelijke wijze (only in italy, baby). Over de Sambuca en de dolci zwijg ik gewoon. Op de terugweg naar huis was er ontzettend veel volk en toen we na een half uur in een tunnel te hebben zitten versmachten en na een uur Lecco nog steeds in onze achteruitkijkspiegel zagen liggen, hebben we het wijze besluit genomen om toch nog eens efkes naar Pusiano te rijden tot de drukte voorbij was. Na de innerlijke mens nog wat versterkt te hebben in het voortreffelijke restaurant aldaar (een lasagna van brandnetels en een coupe aardbeien en een bolleke ijs) terug in het koekblik en vlotjes kunnen doorrijden tot Pontirolo.

Ciao ragazzi

27

2009-04-07T21:33:00.012+02:00

Allokes ginder,

Vorige week maandag zat ik nog in een vergadering met mr.Armani himself erbij, hij stond te kijken naar een project dat voor de eerste keer werd voorgesteld aan hem en waar ik nog ijverig aan heb meegewerkt. Project werd goedgekeurd alsook het concept waar we mee bezig waren, een mooie afsluiter dus van een toch wel zeer unieke ervaring. Dinsdag mijn boel bijeengepakt en iedereen een kus gaan geven en woensdag hupla in een andere omgeving een beetje van hetzelfde gaan doen, alleen toch een beetje anders. Ik zit nog in de proefperiode dus ik kan/wil nog niet teveel zeggen. Maarrrr.. alleszins fijne collega's en een mooie omgeving voor te werken (dichtbij castello sforzesco). Genoeg over werk, ne mens zou haast vergeten dat de tijd vliegt en er ook tijd moet zijn voor andere zaken, zoals verjaren bijvoorbeeld. Nu neem ik het niet zo nauw met de exacte datum van mijn verjaardag, zo kan ik op gepaste tijde vieren wanneer het mij uitkomt en vooral wanneer er toevallig veel volk bij is, maar deze keer was het bittere ernst. Mijn ouders zijn speciaal afgekomen naar hier om mij er fijntjes op te wijzen dat ik tegenwoordig 27 ben. Ik heb hen dan maar fijntjes erop terug gewezen dat ik dat heel tof vond van hun om naar hier af te zakken. Als reisleider pur sang heb ik hen zo goed en zo slecht als ik kon door Milaan gejaagd en hen de beste plekjes getoond voor een aperitivo, een chocoladetaart met een fokkietje of een pintje bier. Milaan is duur en ze hebben het geweten ;) Ik heb er alleszins van genoten en ik denk zij ook wel.. we hebben veel dingen gezien en ik hoop dat ze nu een beetje een idee hebben waardat hun zoneke zijn dagen zoal doorbrengt tegenwoordig. Op het dak van de Duomo toch even stil geworden omwille van de pracht en praal van deze kathedraal. Op zoek naar een geschikte schuilplek voor tijdens het onweer in een patisserie binnengesukkeld om daar een klein fortuin uit te geven aan drie stukken taart en wat koffie (tja, we zaten toevallig in de buurt van Via Montenapoleone). In die straat stonden verschillende dikke bakken om bij weg te dromen en uzelf af te vragen.. zouden die mensen last hebben van een of andere crisis?? En onderweg in de metro werd vadertje zowaar overvallen door een klein meisje die hem zijn portefeuille ontfutseld had. Als een echte superheld heeft hij dat kleine onschuldige meisje hardhandig op haar bakkes geslaan tot zijn portefeuille vanonder haar bloes op de grond viel en hij onder luid applaus van de medereizigers de metro kon verlaten met opgeheven hoofd (Ik was er zelf niet bij en gebruik dus mijn dichterlijke vrijheid om de feiten te verwoorden..anyway, chance dat hij het doorhad en dat de schade beperkt bleef tot een "g*dv*rdoem*, wat krijgen we nu"-ervaring) Het laatste avondmaal hebben we niet gezien daar je blijkbaar maanden op voorhand moet boeken, gelukkig was er de kunstacademie in via Brera die toevallig opendeurdag hielden en konden we daar wat cultuur opsnuiven. Maar misschien is hetgeen wat mijn weekend helemaal geslaagd heeft gemaakt wel het feit dat ik de "Veline" hier in levende lijve heb gezien en zelfs heb vereeuwigd op mijn trouwe paparazzi-johnnyfoon. Na heel de zomer lang iedere dag trouw aan de buis gekluisterd gezeten te hebben om te supporteren voor alle kandidaat velines die er die maanden passeerden..had ik het direct in de mot: dat wordt er een van! En mijn kennersoog voor charcuterie en andere fijne vleeswaren heeft mij geen ongelijk gegeven..zij werd bekroond tot wat in het televisiewereldje toch wel het hoogst bereikbare is voor deze meisjes, een jaar lang Veline spelen. Wat moeten die doen: praktisch iedere dag op tv verschijnen en een danske placeren gedrapeerd in niets aan de verbeelding overlatende kledij samengesteld door een vetzakske van de italiaanse televisie. Heil aan de vetzakskes van de Italiaanse televisie. (ik spreek dus enkel over mijn donkerharige vlam, die blonde mag er ook wezen, maar der scheelt toch iets aan) Bon, ik zo blij als een klein meisje mijn vreugde moeten delen met ons mama, bij gebrek aan mannelijke, gezonde 27 jarige kerels in een straal van 2 meter rond mij en er zonder schroom, gelijk nen echte, baf ne foto van getrokken (en als ik er toe kom, laat ik 'm als poster afdrukken ook)

Ons moeder viel uit de lucht en wist niet waar ik het over had en met Claudia ook nog alles goed :D

Ciao e buonanotte

Lucky Luke stijl

2009-03-29T16:08:00.005+02:00

Ciao ragazzi.. het waait.. het regent, wat zeg ik.. het stormt de laatste dagen even in mijne kop. Nadat ik hier een paar weken geleden mijn blijde boodschap verkondigde dat ik nog wat langer aan de zijde van Armani de wereld zou verblijden met luxueus design, moet ik helaas het onderspit delven in de strijd tegen andere duistere krachten. Een vijand die ik niet in de mot had, de persoonlijke assistent van Berlusconi. De schurk die hem een wetsvoorstel deed goedkeuren waardoor ik, kleine garnaal, wettelijk gezien geen tweede stage kan doen in hetzelfde bedrijf. In eender welk ander bedrijf, no problemo.. maar nog eens daar, nope. Die wet is er natuurlijk om mij te beschermen , tegen grote boze bedrijven die van u willen profiteren. Die wet zegt, na de stage geeft ge da manneke een contract, voor bepaalde duur op zijn minst.. Maar het is crisis, er werd beslist geen contracten meer uit te delen op dit moment, dus werd mij een andere stageperiode aangeboden, want ze zijn wel tevreden van mij en ze willen verder met mij.. En ikke vond dat ook allemaal ok, Armani verdomme..die mag zelfs een beetje van mij profiteren..Helaas, er is een wet die mij wil beschermen. Iedereen viel dus uit de lucht op de bureau, donderdag (pas) liet de personeelsdienst dus weten dat er een probleempje voor mij was.. Chance dat ik dit moest horen van mijne knappe bazin en zij daar bijgevolg sneller mee wegkomt dan moest het een lelijke oude vent zijn.. maar ik wist even niet wat doen. Gelukkig ook een contact gekregen van haar om eens bij een bevriend architect te gaan polsen.. ik vrijdagavond gebeld, gisterenmorgen naar milaan voor een interview, vandaag mijne blog schrijven, morgen (als 'm er is) mijn (voorlopig???) laatste meeting met mijn bekende baas, dinsdag mijn laatste dag van mijn 6 maanden durende avontuur en woensdag, hupla, een nieuw avontuur in een nieuw bureau. Luca Trazzi is de naam, voor mij vooral bekend van zijn retro fokkiemachine voor Francis Francis.. mm.. een designstudio.. en fokkie machines.. voor mij klinkt dat als de perfecte combinatie! Efkes een kleine schokgolf en verandering in het leven, maar dat houdt ne mens wakker zeg ik dan.. en als de crisis bij de Arabieren niet te lelijk huishoudt, dan zeg ik u nu al dat het nog niet gedaan is (een vage cliffhanger om mee af te sluiten)

Geniet nog van jullie zondag, doe ik ook :)

ciaoooo

Auguriiiiiii

2009-03-22T11:37:00.009+01:00

Buongiorno,
Het weekend is nog volop bezig maar toch weeral het een en ander te vertellen. Mannekes, die seré, die maakt precies nogal wat mee :) Awel, eigenlijk wel ja.. Eerst en vooral wil ik van hieruit drie dikke poenen geven aan Claudia die naar goede gewoonten weer aan het weekendwerk is. Zesentwintig jaren op deze bol.. ik zet alvast een fles La Chouffe in de frigo voor deze avond. Het kadoo komt er aan, zij het met de gebruikelijke vertraging. Waarom? Daarom, tiens. (En omdat ze een vrije dag moet hebben ook) Mama Claudia heeft ook haar best gedaan en ik vrees dat ik mij vandaag weer een ongeluk ga eten. Allereerst is er ipv van 1 caloriebom, de tijd genomen om er twee te maken. Diegene genaamd 'Mimosa' op vraag van Claudia. Die in chocolat vond ik plots ook terug in de frigo. Denk daar ook nog een plateau kleine pasticini bij (lees: pastietsjienie.. of hele kleine gebakjes) en dan hebben we eigenlijk nog niet eens gegeten. Oggi mangio le lasagne en ik weet uit ervaring dat ik me er murf in eet als ik niet oplet.
Verder ben ik sinds gisteren ook bekroond geworden met de officiële titel 'Mechanieker van nen Alfa Trofeo' en moest ik verder gene schrik hebben moest ik onderweg onderdelen verliezen.. dat is normaal bij dat merk. Ik ben dus in mijn opzet geslaagd en de auto is bij deze in volledige crisis-stijl zelf gerepareerd. Een uur of vier gewerkt in het zonnetje in mijn T-shirtje. Liggen worstelen met de oplossingen van een of andere ingenieur die besliste om die schroef net zo te plaatsen dat ge A: moet weten dat die daar überhaupt zit of B: gene schrik moogt hebben om uw pollekes vuil te maken en dat er daarna nog harder gelachen wordt met u en uw ski-smoel, roodverbrand en vervellend in combinatie met zwarte smeer of uiteindelijk C: Dat ge uzelf in zo'n bocht staat te manoevreren om ergens bij te komen dat er na een half uur een ander stukske gereedschap in uw handjes wordt geduwd omdat geen enkele ingenieur zo slecht van karakter kan zijn om ne mens in zo'n bizarre houding te dwingen.. 15 seconden later, schroef eruit en tijd gewonnen..dus tussendoor maar mee aangeschoven aan tafel voor een stukske cake en een glaasje spumante. Het was trouwens de zoete inval van mensjes die naar de kleine kwamen kijken.

Voila, tot zover ne korte update van la dolce vita in Italia.. ik geniet nog wat van mijne zondag..

ciaooo

Back to the future

2009-03-17T15:28:00.011+01:00

Ciaooo a tutti,

Veel nieuws, het een al interessanter als het ander, het ander is goed nieuws, het ene dan weer wat minder.. maar veel, zijt daar maar zeker van! Ik vlieg er direct in en begin met het.... tromgeroffel... fantastisch goede nieuws: Mijn contract wordt verlengd hier, mijn knappe bazin is tevree over mijn gedane werk tot nu toe.. Ik noem het nog steeds geen werk, vind het nog steeds een mega kans (en dat is het ook) en ik noem het dus nog steeds geen werk. Het slechte nieuws is dat ik ook de komende maanden niet in staat zal zijn om een paar sokken met de naam van mijn bekende baas erop te kunnen kopen om daarmee te lopen pronken. Reden: ik heb mijne opslag precies al in het begin gekregen en tis crisis nu :S en bijgevolg noem ik het dus zeker nog steeds geen werk.... Laat ik het bij ‚ervaring’ houden ;) Mij niet gelaten, dan schikken we ons ernaar en leven we maar een beetje in ‚crisis-style’.
Meer nieuws, barslecht nieuws eigenlijk.. ik wilde vorige week vertrekken met de auto..trap ik op een flauw pedaaltje dat niet meer bougeerde als voorheen. Ambriage naar de kl*t*n.. ik zag de garagist al glunderen van dat gaat u centjes kosten.. In mijn crisis lifestyle attitude van tegenwoordig heb ik dus beslist dit euvel zelf op te lossen. Ten slotte is het niet echt moeilijk te doen (van horen zeggen).. het is gewoon veeeeeel werk en het is dit wat de reparatie in een garage zo duur maakt. Kostprijs van het vervangstuk, 50€ en een verplichte zaterdag om op te offeren voor het werk dat er moet gebeuren. Nog slechter nieuws, die bewuste zaterdag was dus van het weekend maar is dus niet door kunnen gaan omwille van dan weer supergoed nieuws. Mijn favoriete mechanieker (enkel hier in Italie, Pumba ;) in Genk zijt gij nog steeds mijn rots in de branding) – motochauffeur en gewoon toffe pee eigenlijk, heeft samen met de nicht van Claudia ene kleine mensch op de wereld gezet en zonder zijn hulp kan ik de auto even goed in het kanaal duwen er zeker van zijnde dat er zo minder schade aan zal zijn dan wanneer ik er op mijn eigen aan begin.. Bon, volgende week dan maar en nog eens vriendelijk gevraagd of papa Claudia mij nog een beetje naar het station wil varen deze week. Goed nieuws dan weer, het is slechts een korte week want voor maandag had ik een dagje vrij gevraagd. Om de auto te maken dan?? Nope, zondag is het josdag en wij (claudia e moi) zijn gretig ingegaan op het voorstel om te gaan spelen in de sneeuw. Ja maar, dat past toch niet in uwe crisis-levensstijl van tegenwoordig, hoor ik jullie al denken. Ik vertel u zelfs meer, dat paste er wel in net zoals een Cristal fleske in een bak Jupiler. Ik verklaar me nader.. Er zat er ene tussen met een appartement op 30m van de eerste lift in het ski-oord Aprica. Materiaal huren moest ook niet want reeds aanwezig en de eerste (halve) dag 3 skipassen kunnen overkopen aan 5€ het stuk (we waren met 4) Dat is het goede nieuws dus, minder goed was dat de twee anderen er precies niet veel zin hadden en dus ongelooflijk hard aan het treuzelen waren eer we effectief in de sneeuw stonden. De volgende dag gingen ze zelfs niet mee en ben ik alleen met Claudia geweest.. heel leuk en ze maakt vorderingen.. plus ze vindt het nog plezant ook, yes! Maar keihard verbrand in mijn gezicht nu. Ik zie er belachelijk uit, er wordt hard gelachen hier op de bureau en kleine kiendjes staren mij aan in de trein terwijl anderen (grotere mensen dan) niet weten of ze moeten reageren of niet..
Blijkbaar was het ook al zo’n 3 jaar (!!!) geleden dat er ook maar iemand in dat appartement was geweest wat tot hilarische Back to the future taferelen leidde soms. Daar er in volle crisis stijl 's avonds thuis werd gekookt, vroegen we ons af of peper kan vervallen (was te gebruiken voor december 2001). De suiker, een papieren zak van een kilo, bestond uit een klontje (van een kilo dus) en is uiteindelijk ook in de fokkie beland..Gedouchet met shampoo van het bouwjaar 2004 en de tandpasta toch maar terug dichtgedraaid, maar het beste van al.. In de kast stond een fles whisky, ongeopend, uit 1983! Ik toch maar eens naar Timothy gebeld om toch iemand aan het thuisfront op de hoogte te brengen van onze plannen en met zijn duidelijk antwoord op de vraag.. kraken die fles, of toch maar laten staan, antwoordde hij zelfverzekerd: “beu” Ik gooi dit goede nieuws in de groep en de fles wordt geopend. Ik leef nog, dus goed geantwoord Timo :)
Voila, veel verteld, maar het is dan ook weeral effe geleden he.. Ik doe hier verder mijn ding, ik hoop jullie ook en meer nieuws volgt, als de pijn wat uit mijn gezicht is verdwenen.. Ik hoop dat de patatteschijfjes op mijn gezicht hun werk gaan doen deze avond. (Tip van de vrouwelijke collega's hier)

Ciaoooo

Meer monsterrrr...

2009-02-23T12:16:00.022+01:00

Dag kleine keutels,
De maand februari staat in teken van 'het monster'. Enerzijds is het Valentijn geweest en heb ik (naast de mama geholpen te hebben met deze caloriebom in de bloemekes te zetten, ook) enkele suikermonsters voor mijn monster gemaakt. Creativiteit, het is niet te schatten onder welke vorm dit zich uit, bij tijden :)
Echter, na lang te hebben moeten wachten maar toch niet gehaast te zijn, plots een berichtje ontvangen dat het allemaal ok is.. dat het is allemaal dik in orde is zo..dat ik me geen zorgen meer hoef te maken. Dat doet deugd. Om even verder te gaan op mijn vorig verslag en de dolle avonturen die ik hier wekelijks meemaak. Ze is terug en ze werd stevig onder handen genomen. Met een klein hartje heb ik in casa Italia zitten wachten.. bedroefd voor mij uit staan staren.. die onwetendheid..verschrikkelijk. Tot het verlossende berichtje mij dus wist te vertellen. Ze staat niet meer paraplu. Zowel het frame, de vork, de velg als de remschijf werden gerecupereerd wat mij een hele hoop duiten scheelt naar de toekomst toe. Duiten die ik niet heb en die in de nabije toekomst ook niet in mijn schoot zullen geworpen worden (Maar dat is ander groot nieuws waar ik binnenkort pas mee ga afkomen). Bon, daar het dus wederom weekend was, Claudia helaas weer moest gaan werken en internet niet veel goesting had om mij op de wijde wereld los te te laten.. zag ik mijn kans schoon om de handen nog eens uit de mouwen te steken. Als een zot beginnen schuren om de overgang tussen het blanke metaal en het zwart gelakte zo vloeiend mogelijk te krijgen. Alles mooi afkuisen met een product waar mijn handjes niet zo vrolijk van werden om af te sluiten met een lik verf, op het eerste zicht gelijk aan de originele verf. Een tweede zicht werd me echter niet gegund, daar het werk er opzat toen de zon reeds onder de wol lag. En verven in den donker is een beetje zoals ne whisky achterover slaan om half acht 's morgens. Dat doet ge niet tenzij ge het echt, maar dan ook echt wel hebt verdiend. Ik had dat verdiend en in de schemering werd dus de laatste hand gelegd op mijn monster, professioneel nagekeken met behulp van een pitslamp om te zien of alles wel potdicht gelakt was. Dat was het, ikke tevree.. voorwiel er terug op en de boel terug aan de kant gezet wachtend op de volgende vrije dag. Ik kijk er al naar uit om er mee rond te rijden hier in het reeds zonnige doch nog koude landje. Verder was het natuurlijk ook carnaval hier in het dorp. De stoet heb ik gemist, maar de rij praalwagens was naderhand te bewonderen op het kerkplein. Twee (2!) tractors met aanhanger stonden er geparkeerd :)
Arrivederci en to snel.

Ps: Voor zij die geïnteresseerd zijn, 'Salone del Mobile' is dit jaar van 22 tot 27 april. Verwacht nog altijd geen gratis huisvesting maar ik kan natuurlijk altijd al eens gaan horen om een barak in camping cosmos te boeken (als het niet al te laat is). Meer info over de accommodatie kan aan Kitof gevraagd worden. Vermeld vooral 'pauw', concert DVD's en een knappe blondine, zomaar los langs de straat ;)

Voor zij die nu Marino Keulen horen donderen maar die volop in de verbouwing of aankoop van hun huis zitten.. Dit is een gigantisch grote designbeurs waar ge zelfs niet persé naartoe moet. In Milaan centrum is er namelijk voldoende te zien om u enkele dagen bezig te houden. Design, meubels, trends en zoveel meer.. zeker de moeite om voor af te komen en u onder te laten dompelen in de laatste nieuwtjes op interieur vlak. Ik zal er zijn begot.

Ciao amici

smontare e poi un bombardino..

2009-02-02T11:06:00.005+01:00

Ciao a tutti,
Hehe, het weekend zit er weer op.. en wat voor een.. Een aardig volgestouwd weekend met dingen die al lang hadden moeten gebeuren en dingen die mogen blijven gebeuren. Vrijdag hier in het dorp naar de voortreffelijke pizzeria gelopen.. geen pizza’s meer (!) Cavolo.. dan maar daar blijven zitten en een penne all’arrabiata gegeten en hallo.. arrabiata was ‘m heel zeker. Met tranen in de ogen mijn bord leeg gegeten vergezeld van een verkoelend flesje witte wijn (Claudia zat aan de vis).. subliem. Zaterdag was het dan eindelijk zover en na een half uurtje worstelen met struiken, banden, halve scooters en crosstuffen die hennig de weg versperden, stond mijn matzwarte monster te blinken op de oprit van de buur, klaar om eens stevig onder handen genomen te worden. Berekoud buiten, maar dat deed me niks. Mijn wekelijkse blaar op mijn vinger van het drummen vertoonde op voorhand al een barstje.. dat na verloop van tijd uitgroeide tot een heuse kloof en heel de tijd om aandacht stond te schreeuwen: “he, dat doet hier wel zeer, he.”, het kon me allemaal niet bommen. Ik kan jullie vertellen dat het een speciaal gevoel geeft om een motorfiets op zulke wijze uiteen te draaien dat het zweet zelfs bij –2° van je voorhoofd parelt. En niet omdat het zo arbeidsintensief is, ik zou het eerder angstzweet noemen. Vier schroefjes in een bakje die u met een brede grijns aanstaren, alsof ze nog eens extra willen benadrukken: Gij weet van zijn leven niet meer waar wij vandaan komen.. en gelijk hebben ze, die schroefjes. Uit professioneel oogpunt gezien was het ook wel interessant om te zien hoe ingenieus al die zaken in elkaar passen of gemonteerd zijn. Soms hing het etiket ‘Made by an engineer’ er nog aan en was het een kwestie van alle logica uit te schakelen en gebruik te maken van een derde hand (Toch jammer dat een mens er maar twee heeft). Bon na een hele poos zwoegen en godveren en de kou verbijten.. toch mijn bedenkingen gemaakt bij enkele gepimpte onderdelen van dit beestje.. en vooral van de vraagprijs ervan, gezien op ’t internet. Een voorspatbord in carbon is mooi.. maar daar 100€ voor vragen.. het blijft goddomme een stuk plastiek, en plastiek heeft weinig waarde voor mij. Een spiegel in carbon is vies vet, maar belachelijk diep in de buidel moeten tasten om die aan de linkerkant te vervangen.. dan komt de bricoleur in mij boven. In mijn ogen zijn een aantal onderdelen nog niet hopeloos verloren.. misschien krijg ik ze wel min of meer terug in elkaar geknutseld en drukken we de kosten weer een beetje.. Bon, ’s avonds was het beestje voldoende uit elkaar gedraaid om woensdag naar alle waarschijnlijkheid nog wat steviger onder handen te worden genomen.. door professionals dan toch. Wordt vervolgd..
Ah ja, en zondag nog maar eens een berg omhoog gereden en enkele verse strepen getrokken onder de zetellift door.. in de vies vet diepe schnee.. Passo di Legno gezien, Temù, Tonale.. een beetje mistig, lichte sneeuwval..en naar goede gewoonte weer vanalles gevonden..2 skistokken, en een skibril van het type lichtblauw. En ook nog een Bombardino gedronken.. een soort warme alcoholische drank op basis van ei (geel dus) met slagroom.. een caloriebom die onmiddellijk de strijd aanging met mijn thermish ondergoed. Ik heb het buiten in de kou moeten opdrinken omdat ik er wat mottig van werd, zo binnenskamers.

Tot snel!
x

la mia prima sfilata

2009-01-21T18:21:00.008+01:00

Ciao piccolini,

De NMBS hier in Italië is echt niet goed bezig. Meer nog, volgens mij zijn die mannen hier tout court met niks bezig. Sinds de feestdagen achter de kiezen zijn en de overtollige kilo's (echt waar, nog nooit meegemaakt) stilaan smelten zoals alleen vogels dat doorgaans voor katten doen, ben ik dus praktisch iedere dag al tussen "te laat" en gigantisch veel te laat" hier op mijn werk aangekomen. Iedere morgen diezelfde strijd om wakker te worden.. maar vooral om wakker te blijven.. het uitstellen tot de laatste minuut om effectief op te staan. Een wekker die afloopt en in een vlotte beweging wordt 'gesnoozed' gevolgd door keihard terug in slaap te vallen en gewekt te worden door wekker nr.2 (toch zo'n twee minuten later), voorgaand scenario speelt zich ook hier af. Om af te sluiten met zelfs een derde wekker op 5 minuten van de eerste.. en alles herhaalt zich vrolijk na de snoozetijd van exact 9 minuten. Toch tot 3 keer toe. En geloof het of niet, ik slaap dus effectief tijdens die korte stiltes en wordt iedere keer wakker met een groter en groter wordend schuldgevoel omdat ik er praktisch iedere morgen in slaag om er de randjes vanaf te lopen, wil ik op tijd mijn trein kunnen nemen. Briljante scenario's komen mij 's morgens voor de geest die ervoor zullen zorgen dat ik mijn dagelijkse deadline met de vingers in de neus zal halen. Goh, we rijden wel wat sneller tot aan het station.. goh, ik laat mijn laptop, trein en metro abbonement gewoon thuis want dat bespaart ook tijd (efkes toch, daarna toch maar rechtsomkeer gemaakt). Goh, vandaag ga ik geluk hebben met de verkeerslichten, alles gaat op groen staan. Goh, en als ik nu toch nog eens probeer vlakbij het station te parkeren, ipv op 5 minuten wandelen (wil ik legaal geparkeerd staan) dan win ik die verloren tijd zo terug in.Ik was zo goed bezig nochtans.. iedere morgen met een brede grijns opstaan om mijn avonturen vol goede moed in te zetten. Tot na de feestdagen dus. Beeld jullie in: ik kan naar Milaan om 07.45, om 08.03 (let vooral op de '03') en om 08.15, keuze genoeg dus..ik richt doorgaans mijn pijlen op die van 08.15u, anders ben ik toch maar te vroeg op de bureau (officieel binnenkomen tss 09.00 en 09.30, niet slecht dus) en niemand die daar ook maar enigszins van onder de indruk is, wegens bibi die alleen het licht staat aan te doen en alleen de chauffage activeert en zijn fokkietje eenzaam en alleen opdrinkt pratend tegen het fokkiechamien. Kwart na acht neem ik dus mijn trein.. soms toch. Soms neem ik rond 08.25 zelfs nog de trein van 07.03. Soms kom ik bezweet het station binnengestormd, oude vrouwtjes van de trap duwend omdat ik nog twaalf seconden heb wil ik maar net drie minuten te laat zijn om die ene trein om kwart na acht te kunnen nemen...om te horen dat trenitalia zich "ci scusiamo'd" (tsjie skoeziaamood) voor il disaggio. Annuncio ritardo.. 45 minuti..vies gekl**t met andere woorden en te laat op het werk. Dit alles zorgt er dus voor dat ik iedere morgen meer en meer moeite heb om op te staan gelijk ne normale mens en goedgemutst naar Milaan kan vertrekken. Wat ben ik toch jaloers op Claudia die er iedere morgen in slaagt minstens een half uur uit te trekken om lijk een klein eskimootje, zich verwarmend aan het gasfornuis in de keuken, te genieten van haar kopje fokkie vooraleer ze ook maar enige vorm van aanspreekbaarheid, tijdsbesef of realiteitszin toelaat in haar wakkerwordende innerlijke zelfzijnde. Groot gelijk, me dunkt. Nog een geluk dat er gisteren een extraatje uit de bus is gevallen, hier op de bureau. Ik ben mogen gaan zien naar de officiële herfst/wintercollectie 2009-2010. Beelden van allerhande supermodellen flitsten reeds voor mijn ogen.. Gisèle Bundchen op mijne schoot tijdens de after party..jullie snappen mij wel. Helaas, niks van datte, twas de collectie voor de mannen, desalniettemin een unieke ervaring. Heel anders dan op TV en eigenlijk ook wel heel snel gedaan. Chance dat er daar veel pers is met camera's en kodaks om alles op de gevoelige plaat vast te zetten. Wie weet ziet ge me binnenkort wel op Vitaya of in de weekend Knack ergens.. Btw, ik heb trouwens ook op de catwalk gelopen, daar in Teatro Armani en ik kan jullie vertellen dat ik talent heb :) Voor de vrouwelijke fans, ik ben er zeker van dat het stuk voor stuk ontzettend knappe mannen waren, sorry dat mijn paparazzi-gsm net niet goed genoeg is om de kleur van de ogen te kunnen zien. Allemaal wel heel 'wow' dus om eens mee te maken.
Het hele gebeuren was op de middag en 's avonds dus rustig mijn trein terug kunnen nemen om 19.25, zoals gewoonlijk.. om uit te stappen om 22.00u!!!!!De NMBS hier in Italië is echt niet goed bezig.

Ciao

Buon Natale e felice 2009

2009-01-06T22:12:00.006+01:00

Ciao amici,

Op vakantie in eigen land, ik kan jullie vertellen dat het een vreemd gegeven is. Maar jongens, was het even nodig om efkes terug in vertrouwde omgeving rond te lopen, die eigenlijk al helemaal niet meer zo vertrouwd aanvoelde bij tijden, daar thuis de tijd natuurlijk ook niet stilstaat. In de eerste plaats werd het mij duidelijk dat ik ondertussen al bijna een jaar van huis weg ben. Ten tweede heb ik er mij deze keer gemakkelijk vanaf gemaakt en de twee maandagen uitgekozen om zoveel mogelijk volk samen te krijgen en zodoende iedereen toch eventjes terug te zien. Velen zijn er geraakt, waarvoor dank.. het deed echt deugd jullie terug te zien. Verschillende hadden afgebeld waarvoor ook dank.. geen paniek echter, volgende keer dan maar. Het deed deugd om te horen waar alle anderen mee bezig zijn, want geloof me.. zo'n blog schrijven voelt soms toch heel egoïstisch aan. Kijk wat ik hier sta te doen en waar ik allemaal mee bezig ben en ik en ik en... Nog een geluk voor jullie dat het allemaal bere-interessant is natuurlijk ;) Mercie trouwens voor de complimentjes op mijn schrijven en het toegevoegde beeldmateriaal. Eens te meer een motivatie om hier mijn best te doen met het archiveren van de gedane zaken en het vermijden van saaie weekends, want dan is er geen nieuws te vertellen :) Bon, 2009 al, dat wil zeggen dat er weer vele voornemens zijn gemaakt. Misschien nog meer plannen zijn gesmeed en hopelijk massaal veel zotte ideeën het licht zullen zien. Ik wil maar zeggen, dat dit jaar een optelsom mag zijn van alle gelukkige momenten uit de vorige jaren, maal twee.. of zoals er tussen oud en nieuw hetvolgende al eens op uw gsm durfde verschijnen: Met een vuurpijl in de kont vlieg ik in 2009 rond. Santé! Morgen beginnen we terug te werken, ook Claudia zal aan haar stage beginnen. Ik hoop voor haar dat ze er ook zo enthousiast over gaat zijn als ik dat voor het moment ben. Het voelt nog steeds niet aan als werken.. tijdens mijn verlof keek ik er zelfs terug een beetje naar uit... shit..ik ben toch geen seut aan het worden??

Arrivederci Hans e un bacio a tutti

Eens afspreken anders?

2008-12-11T11:28:00.004+01:00

Ciao ragazzi,
Anders spreken we gewoon eens af, wat denken jullie?? Het plan is dat ik zaterdag 20 december huiswaarts keer waarschijnlijk vergezeld door een (zatte?) zwitser die ik meeneem en afdrop in het eerste station dat ik tegenkom eens in Belgie. Via de website van Taxistop heb ik mij ingeschreven als chauffeur en geef ik zo de kans aan eventuele lifters om mij te contacteren en mee te rijden tegen een kleine vergoeding. Op die manier recupereer ik toch een beetje de zotte en vooral nutteloze kosten van mijn vliegticket. Ben benieuwd. Maar ik ging het kort houden deze keer en wil twee datums voorstellen. Eentje voor de friendjes in Antwerpen, waar ik de laatste keer in het land spijtig genoeg niet geraakt ben. De andere datum voor de friendjes in Genk. Het is trouwens alweer geleden van in juli dat ik mij nog eens mottig gevoeld heb van echte frietjes met bitterballen (ze lagen toen echt zwaar op mijn systeem) gevolgd door vele kabouterdrankjes die avond. Maar mannekes, kijk ik er echt naar uit om jullie allemaal terug te zien binnenkort. Omdat ik ook wel weet dat deze kerstperiode niet de meest comfortabele periode is om iedereen samen op dezelfde plek te krijgen, omdat velen misschien nog werken, anderen los op vakantie gaan en nog anderen reeds bij de bomma op bezoek moeten.. heb ik besloten gewoon de twee beschikbare maandagen te reserveren voor een intieme drink, een knusse babbel, een hapje eventueel en hopelijk een massale opkomst van al mijn trouwe lezers...dat moeten er duizenden zijn, ongetwijfeld! Omdat ik het hele feesboeken event-gedoe niet vertrouw wil ik jullie vriendelijk vragen een kleine reactie achter te laten, hier op deze blog (ja ik kom of nee ik kom niet of zelfs: ik ken u eigenlijk niet maar je lijkt me ne toffe en ik vind je verhalen gewoon fantastisch om te lezen) Niet moeilijk, toch?
Bon, concreet nu:
- Voor in Antwerpen à MAANDAG 22 december, ik sta vanaf een uur of 18.00 op de kerstmarkt langs de ijspiste met een jeneverke in de hand jullie alle twee op te wachten om van daaruit verdere plannen te smeden hoe verder te gaan.
- Voor in Genk à MAANDAG 29 december, dan sta ik vanaf 21.30u in café Belgiek te praten tegen een kabouter, wachtend op die andere twee mensen die ik toch minstens verwacht. Dit ook gewoon als startplaats om te zien waar de avond ons verder brengt.Ik hoor jullie al denken.. ne maandag?? Ja, op ne maandag! Waarom? Eigenlijk om een beetje afstand te houden voor Kerstmis zelf en ook voor Nieuwjaar..kwestie om jullie verzekers niet met een houten kop of een omgekeerde maag aan de feesttafel te laten aanschuiven... of toch alleszins niet zodat jullie het op mij zouden kunnen steken ;)
(beeldmateriaal bestaat uit misschien een van de laatste foto’s van de Duomo vooraleer een paar zotten effectief beslissen deze op te blazen...hoe een doorsnee Italiaan telefoneert met dat keihandige oortje en microfoontje aan een kabel...en voor de dames,newsflash uit het hart van deze fashion-stad: What to wear when it snows?? Katsjoe botten natuurlijk. ‘Die-hard’ motards rijden door weer en wind en de Temporary shop van Philips in Via Borgonuovo,waar ik werk)
Dat was het.. reageren maar en hopelijk tot snel.
Ciao ciao

è aperta la stagione sciistica, l'ho fatto io

2008-11-30T15:18:00.008+01:00

WAAAaaaahhhh,

't Is begonnen!! HET IS BEGONNEN! De winter.. sneeuw, kou, parkeerboetes en financiële crisis, "non mi frega niente die crisis, wij gaan door en er wordt op gene euro gekeken" (om het ongeveer met de woorden van mijne baas te zeggen tijdens een vergadering over de komende salone in Milaan). Vorig weekend nog in mijn ukkie de kou staan trotseren in de volle zon (echt fantastisch goed weer) en dit weekend met een kleine bende op een andere bergtop staan genieten van de verse poedersneeuw die met bakken uit de lucht was komen vallen de dag voordien. 's Vrijdags op de bureau stond ik al glunderend door de venster te kijken, want zelfs in Milaan centrum bleef de sneeuw liggen en dus droomde ik al stillekes weg wat het niet moest zijn in de bergen op dat moment. Het was een geslaagde daguitstap waarbij ik Claudia de beginselen heb proberen uitleggen van de kunst der snowboarden. Ze heeft talent, gene schrik en op het einde van de dag kwam er al geregeld een bocht uit. Chapeau.. Ik hoop dat ze er uiteindelijk ook compleet zot van wordt, zodat we hier in het weekend de komende winter weten wat doen. Het is precies al een aantal jaren geleden dat er zo vroeg kon worden geskied, dus veel blije gezichten, op de pistes die stilaan wakkerworden. Ik ga mijn uiterste best doen om niet iedere week met mijn sneeuwavonturen af te komen, maar moest het niet lukken, alvast mijn excuses. Hoe is het hier verder met mij?? Ik voel me hier steeds meer en meer op mijn gemak. 't Is te zeggen, geïntegreerd of iets in die aard. We zijn onlangs naar een komische toneelvoorstelling geweest van een vriend van Claudia. Ik kon bijna alles volgen tot de pointes van de grappen toe. Er zat wat salsa gedans tussen en via via zijn we daar nu ook een beetje ingerold.. en ja Romina, ik beweeg nog steeds gelijk een hark, dus stel u er nog niet teveel bij voor :-D

Maandagavond sta ik te drummen tegen de sterren op tot de blaren op mijn vingers staan, en als ze geen Engels kunnen, dan leren we maar wat sneller bij om onszelf uit te drukken. Ondertussen ook mijn eerste film in de cinema meegepikt, volledig in het Italiaans.. geen enkel probleem. Al moet ik er voor de volledigheid misschien bij vertellen dat de conversaties beperkt bleven tot Wall EEeeeee en Eeevvvaaa :) Bon, vandaag echter ook naar Bolt gaan kijken en ook hier begreep ik verrassend veel details van de film. En voor op de trein durf ik al eens zo een typisch zwart wit gedrukt stripverhaal te kopen. Om de een of andere duistere reden slaag ik er maar niet in om een gewoon boek open te doen en vooral open te houden. In het Nederlands kon het mij al niet boeien, in het Italiaans, met in het achterhoofd wetende dat het vooral is om de taal te leren, lukt het ook niet. Staan er daarentegen tekeningskes bij, dan verslind ik de een na de ander. Ik hoop alleen dat ik aan een goede reeks begonnen ben: Nathan Never. Wat futuristische avonturen, ideaal voor tijdens de reis naar casa italia. Ik begrijp nog steeds niets van de mensen die 's morgens in staat zijn om met hun neus in een boek te zitten zonder boenk in slaap te vallen. Ondanks het feit dat ik dan dikwijls gewoon rechtsta in de trein, wegens veel te druk, moet ik opletten dat ik niet begin te snurken al leunend tegen een zetel in de middengang. Het zijn lange dagen, goed gevuld en zo heb ik het graag. Ik kijk er naar uit om binnenkort terug een tijdje in België te zitten (weekend van 20-21 december tot tegen de 6de januari ongeveer). Kristof, gene bang, deze keer bel ik niet 's morgens in alle vroegte naar u om te zeggen dat ik die avond in het land ben om te vragen of ge geen zin hebt om ene te gaan drinken :) Bij deze zijn jullie al gewaarschuwd, ik probeer me iets beter te organiseren deze keer en denk aan kerstmarkten en jeneverkes als uitvalsbasis om eens af te spreken. Hoe, wat, waar en wanneer wordt vervolgd.

Tot snel mijn chocomoeskes

ciaoooo

Agriturismo in Caravaggio

2008-11-02T20:43:00.015+01:00

Buona Domenica,
Deze week was het rustig, wat niet gelijk staat met saai..

Vorige vrijdag heb ik mijn eerste meeting gehad op het werk met de grote baas erbij. Nog geen maand daar en al werk van mijn hand onder zijn ogen mogen schuiven om daarna goed te luisteren naar wat de meester himself erover te zeggen had. No, no, no, si, no, no.. mal di testa (koppijn), troppo pesante (te zwaar).. Kortom, met glans geslaagd :-D Nee, jullie moeten eigenlijk weten dat ik van mijn mooie bazin, carte blanche had gekregen voor het interieur van een private jet onder handen te nemen..ikke dus compleet niet weten wat er verwacht werd, maar ik heb wel bewust hun vorige concept overboord gegooid, zoals gevraagd. Met als gevolg dat ik ergens wel kei-trots ben dat het zoveel reactie bij mr. Armani heeft losgeweekt, want ik heb hem zelfs aan het schetsen gekregen. Het goede nieuws is namelijk dat ik niet los afgekraakt ben geworden, maar dat er na de "no" een opbouwende uitleg volgede over hoe hij het graag zou zien. Nog steeds vaag, maar hetgeen ik er van verstaan heb (twas of course int italiaans) zit in mijne kop geprent. Eigenlijk had ik deze week een soort van opvolgingsgesprek gehad moeten hebben over het: "en nu?", maar daar heeft de bekende Rus, Griep Vi, een stokje voorgestoken, bijgevolg..praktisch een hele week alleen op de bureau gezeten en de boel daar draaiende gehouden (??? niet dus.. telefoons vlotjes beantwoorden in het Italiaans.. de een al beter als de ander.. Rechtveren en alles laten vallen waar ge mee bezig zijt -zoals live meegemaakt bij mijn collega - als de man achter de naam van het bedrijf uw bureau binnenvalt terwijl ge daar alleen zit en hij met een prangende vraag zit.. dat zal voor de volgende keer zijn) Bon, ik merk weer van mezelf hoe ongeduldig ik eigenlijk ben, en hoe hard ik er voor wil gaan.. 't is gewoon super, hoe langer ik er bij stilsta, hoe meer ik het besef..
Genoeg over mij, over naar dat feestvarkentje dat ik nu als directe concurrente mag beschouwen. Alvorens zich keihard op de arbeidsmarkt te smijten moest er natuurlijk eerst nog het een en ander gevierd worden. Door de week waren we al ergens op het gemakje iets gaan drinken.. Duvel, yeah baby.. 5€ het stuk :( Zaterdag zijn we dan met vrienden van Milaan daar een beetje gaan bijpraten tot een uur of 4 om de zondag eens deftig uit eten te gaan met de familie voor haar afstuderen. In een best wel gezellige hoeve/boerderij aan agritoerisme gedaan. Wat zoveel wil zeggen als, alles biologisch geteeld, liefst uit de eigen streek en nog liever met de blote handen geprepareerd tot het voor uw neus op uw bord ligt te dampen. De keuken van Bergamo is goed, beestig goed.. wat zeg ik.. ik lig hier nog steeds na te kermen omdat het verdomd moeilijk nee zeggen is, ook al besef je.. sono pieno (ik zit vol). Allee, toch nog een schelleke huisbereide salami (btw 6€ halve meter.. bestel maar), nog wat polenta, ongelooflijk lekkere risotto om van het dessert maar te zwijgen... en dan zo staan uitkijken naar dat hoognodige fokkietje omdat onze blaffetuurkes maar op half zeven niet meer hingen.. kregen we daar een huisbereid gedrocht van een koffie-afgietsel op basis van kruiden! Iedereen lastig, hahaha.. enige minpuntje echter. Verder werd Claudia ook nog eens bedolven onder de kadootjes van de familie.. op het mijne moet ze nog even wachten :)
Vanavond vroeg mijn bedde in en morgen verder de wereld veroveren,
Ciao e buonanotte mijn krielaardappeltjes
x

Dottoressa Claudia

2008-10-23T20:57:00.006+02:00

Ciao kleine konijntjes,

Wederom heb ik het genoegen hier een belangrijke gebeurtenis neer te pennen, vandaag is er namelijk een klein Italiaans meisje officieel en met de goedkeuring van de jury gebombardeerd tot "Dottoressa" in Design en Engineering. Ik had de voormiddag vrij gevraagd om erbij te kunnen zijn wat als gevolg had dat we zijn opgestaan en vertrokken op een uur waarbij menig haan zich nog eens omdraait in zijn slaap. Met de auto naar Milaan, tijdens de week, 's morgens vroeg, is geen lachertje: vertrokken om 06.30u, aangekomen om 08.50, en toch wel 45km afgelegd :-S Ik wil maar zeggen, we waren niet alleen op de baan. Komt daar nog bij dat Claudia de laatste maand(en) keihard in gang geschoten is, met alle stress en prikkelbaarheid erbij (begrijpelijk).. het overduidelijk was dat ieder rijvak even hard stilstond maar dat haar ouders er toch in slaagde om zich op te winden op dit ontiechelijk vroege uur, best grappig.. wij achterin rustig onze oogjes konden dichtdoen, zij deze nacht rond een uur of vier haar presentatie voor de laatste keer gesaved had en ik ontzettend trots ben dat ze heeft doorgebeten en klaar is om de 'schoonste tijd van haar leven' voorgoed achter zich te laten (allee, dat zegt men toch, hoewel ik er niet volledig mee akkord ben, met deze stelling). Bon, uw eindwerk presenteren voor een jury in Italië is heel gelijkaardig als bij ons. Ratelende mensen die hun noeste arbeid op een groot scherm projecteren en in een veel te korte tijdsspanne hun verhaal zo coherent mogelijk proberen voor te stellen. Dit wordt dan af en toe onderbroken door domme vragen en onnodige reacties van de juryleden die er op deze manier volgens mij enkel op uit zijn de afstuderende persoon uit zijn/haar lood te slaan. Soms lukt dat, soms worden de reacties straal genegeerd en op het eind volgt een vragenvuur van nog meer onnozele en vooral onnodige vragen van mensen die het allemaal zo goed weten, maar daar blijkbaar pas mee uitpakken op de dag des oordeels. Aan de andere kant hangt er natuurlijk ook een gemoedelijke sfeer in de lucht, want ze beseffen zelf wel.. nog efkes en ik ben officieel werkloos :) De stress en vooral het zwarte gat na deze intensieve periode is voor mezelf ook nog niet zolang geleden, maar ben ik blij dat ik het niet meer moet meemaken. Nogmaals, een hele dikke proficiat en we zullen dat op gepaste wijze vieren! Nu, daar ik dus tijd in overvloed had de laatste tijd en hier op de toppen van mijn tenen heb rondgelopen ben ik aan een klein muzikaal avontuur begonnen. Via via weer iemand gevonden die een drummer zochten voor een heel amateuristisch groepje van een bende gelegenheidsmuzikanten die vooral graag wat muziek willen maken voor de leute. Na jarenlang mijn drumstokken niet meer aangeraakt te hebben, kriebelde het toch iets te veel naar mijn goesting. In augustus had ik al eens een auditie ergens gedaan bij een metalband..maar daarvoor waren mijn skills toch iets te roestig :) Bij deze mannen voelde ik me onmiddellijk terug 17 jaar en werd er van in het begin veel gelachen, nog meer geïmproviseerd en eigenlijk wel goed samengesppeld, om de avond af te sluiten met die dooddoener van een vraag: En? welk nummer gaan we allemaal oefenen voor de volgende keer?? Iets snel? Ietske trager?? Zeg maar.. hahahaha, typisch.. goede voornemens van een bende hobby-muzikanten die daar eigenlijk toch geen tijd voor hebben. Maar voor het geval we dus toch U2-proporties zouden gaan aannemen in de toekomst.. hier zijn de foto's van de periode voordat we beroemd werden. Bekijk ze, print ze alvast af op A3, dat worden nog collector items ;) Al bij al weer een goed gevulde week dus en over beroemdheden gesproken.. als alles loopt volgens plan, dan heb ik morgenvroeg mijn eerste meeting met mister Armani himself. Ben benieuwd en ik voel me een beetje alsof ik morgen nog eens moet afstuderen ;)

Dikke kus

Carlo Bruni XXX

Cavalcata 2008

2008-10-12T20:42:00.021+02:00

Ciao ragazzi,
Aangezien ook hier de herfst ondertussen keihard is komen aanwaaien, de blaren de takken van de bomen vaarwel zeggen, iedere wolk regen brengt en de kou tussen iedere kier en spleet in je kleren tracht te kruipen. Zorgt dit er voor dat deze doffe ellende, dit deprimerende weer.. maar vooral de eenzaamheid die ik hier dikwijls ondervind, me steeds meer en meer doen verlangen naar mijn eigen vertrouwde omgeving in het Belgenlandje waar al mijn vrienden rondlopen die mij allemaal stuk voor stuk ontzettend fel missen.

Plots word ik echter bruusk uit mijn nachtmerrie geschopt: De wekker loopt af, het is zondag 12 oktober, 07.30u hoog tijd om op te staan! Ik kijk door het raam,
het belooft een stralende dag te worden met veel zon. Ik sluip voorzichtig uit de kamer en probeer Claudia niet wakker te maken. Ik hijs mezelf in mijn vooral bijeengesprokkelde motor-outfit, helm onder de arm en vervolgens stap ik vol goede moed naar de buren. Het werd nog eens tijd voor een leuke trip doorheen de streek hier, en welke manier is leuker dan achterop de moto??? (juist, met uwe eigen moto... doeme, het kriebelt serieus) Bon, na een moeizaam verzamelen op verschillende plaatsen, konden we uiteindelijk vertrekken met een zeer uiteenlopende groep motards, van jonge hooligans op racebananen tot ouw zakken op grote tour-machines, van babes op Buell's tot snotneuzen achterop de "nieuwe" Yamaha TDM 850 twin van mijne piloot. De vorige kleurrijke fiets is officieel op pensioen en er zal geprobeerd worden om deze, tijdens de motoraduno van juli volgend jaar, een waardig afscheid te geven. (Lees, zien of 'm dan wel opgeblazen geraakt..) Zonde? Niet echt, het beestje is echt wel op en volgens mij geraakt die toch niet kapot. Hup, ongeveer dertig moto's worden in gang gestampt en er wordt richting de bergen gemanouvreerd. Wat volgt is een hele dag genieten achterop de moto, een beetje dromend dat ik zelf aan het rijden ben.. Ik probeer goed op te letten en zoveel mogelijk bij te leren. Met tijden gaat het gezapig en is er tijd voor een filmpje te maken tijdens de rit. Wat overigens geen sinecure is, al heb ik de chance dat ik me niet meer zo schrap moest zetten dankzij de topkoffer waarmee deze fiets is uitgerust en deze mij voldoende steun in de rug biedt. Op andere momenten worden de beginnelingen er op gewezen dat het vooral de oefening is die kunst baart en niet het type motobietsjieklet. Met andere woorden, zaaaaaalig.. zo fel genieten, van alles.. de omgeving, het uitzicht, het gevoel door het landschap te surfen, het in de bochten gesmeten worden, afremmen..platliggen..optrekken..kriebels.. weer afremmen, plat liggen, enz.. en we waren niet alleen! Nope, met als gevolg dat onze grote groep al snel gemixt was met andere groepen en het moeilijk werd op elkaar te wachten en te weten waar iedereen was. Uiteindelijk aangekomen in een godvergeten uithoek waar iemand een goed restaurant wist waar we met zijn allen ons benen onder tafel konden schuiven en bijgevolg hebben we daar dus goed gegeten en per toeval ben ik er met de geëmigreerde hollandse dame van onze groep aan de klap geraakt. Ze zit hier al 20 jaar en wil niet meer terug (dat beloofd dus)! Na teveel krachtvoer en te weinig koffie terug de baan op en verder genieten. Heb ik al gezegd hoe schoon het hier is in de bergen? Ik ben er zot van, echt waar. Ik heb ook een fotootje toegevoegd waar heel grof op staat aangeduid waar we ongeveer hebben gezeten, dorpen en stadjes met namen als Bergamo, San Pellegrino, Passo della Presolana, Lovere.. eigenlijk reden we een tocht uitgestippeld door een motoclub van Bergamo, de 'percorso cavalcata stradale 2008' wat zoveel wil zeggen als de "straat-paardrijd-route"??? Fijne trip, goed gevulde dag en klaar om morgen weer aan het werk te schieten. (kleine tip voor het filmpje, zet die volumeknop maar af en mijn excuses voor mijn vaste hand, maar het geeft jullie toch een beetje een idee)
Ciao a tutti

Eerste indruk

2008-10-05T16:13:00.007+02:00

Buon domenica a tutti,

De eerste werkweek in Italië is een feit.. Eerste indruk: Ja jongens, zitten we daar even in een vrij surrealistische omgeving. Een gebouw in het centrum, vlakbij de fameuse Galleria Vittorio Emanuele II, in het verlengde van de Via Montenapoleone (daar waar alle grote merken staan uit te pakken met maandloon verslindende prijzen en etalages waar het kwijl, komende van de niet zo gefortuneerde dames, geregeld van de vensterbank moet worden geveegd door de security-man aan de deur) met een ruime binnenkoer waar al eens vette bak zich komt parkeren. Loop je recht door langs de receptie, dan kom je in een ruime tuin uit en waan je je in een of ander veel te ruim bemeten buitenverblijf aan de 'Côte Weetikveel' van een of andere beroemdheid. Als ik dan de brede marmeren trap naar boven oploop en het bureau binnenstap kom ik terecht in een ruimte met zicht op die tuin. Verder ben ik dan maar op verkenning getrokken en heb ik eens aan iedereen zijne of hare mouw getrokken om zoveel mogelijk te weten te komen wat er hier juist allemaal gebeurd. Half in het Italiaans, half in het Engels en zelfs in het Nederlands wordt mijn nieuwsgierigheid steeds meer en meer aangewakkerd en wordt mij steeds meer en meer duidelijk hoe uniek de situatie is waar ik me in bevind. Ik zit hier op een bureau bestaande uit zo'n 10 man die naast de jaarlijkse collectie van Armani Casa welke jaarlijks op het Salone del mobile wordt voorgesteld (april), ook werken aan zijprojecten gaande van volledige hotel-inrichtingen en privéklanten met geld teveel tot vliegtuiginterieurs om oliesjeiks in te vervoeren en de uitwerking van de nieuwe yacht van mister Armani zelf. (En ik heb het grondplan gezien, en geloof me Willer, das gene gewone boot meer). Om het allemaal nog wat mysterieuzer te maken heb ik het vliegtuigproject deze week al in mijn handen geduwd gekregen met de geweldige opdracht: "allee, hoe denkt gij hierover!" Ja , als ge zo ne werkdag moogt vullen terwijl er James Bond taferelen of Dallas-waardige decors in uw verbeelding opduiken en ge u een beeld probeert te vormen van de leefwereld van iemand die al eens een privé-vlucht moet nemen, liefst in een sfeer van zulk een hoogwaardige kwaliteit en vooral exclusiviteit , dan neem ik de vrij lange reis heen en terug naar Milaan er graag bij. Deze week kwam mister Armani zelf ook nog binnen en deze ruim 70 jarige begeesterde persoonlijkheid, staat daar dus nog volledig de knopen door te hakken over welke ontwerpen nu wel, al dan niet in zijn leefwereld passen. Hij wordt hier net niet heilig verklaard en iedereen liep hier nerveus rond maar aan de andere kant sta je hier uiteindelijk als ontwerper aan zijn zij te discussieren over mogelijke nieuwe luxe-objecten die binnenkort aan de wereld worden voorgesteld en werd hij mij hier beschreven als iemand die interesse heeft in de mensen die voor 'm werken. Allee, ik wil maar zeggen.. dat het weekend maar snel gedaan! En geloof me, dat heb ik nog niet dikwijls gezegd :)

Groetjes en tot snel

Oggi sposi e domani lavoro

2008-09-29T23:23:00.008+02:00

Salve ragazzi,

Om mijn laatste dag als jong rentenierend zwijn nog maar eens extra te vieren, had de broer van Claudia besloten om die zondag te trouwen! Goed idee, me dunkt. Een trouw in Italië? Hoe zit dat daar nu juist? Awel, luistert ne keer hier: De week ervoor zijn de dames 's vrijdags op stap geweest, hebben lekker gegeten en zijn dan braafjes naar huis toe wedergekeerd. De zaterdag was gereserveerd voor de mannen en die hebben ook heel lekker gegeten en voor het naar huis wederkeren toch nog een stapje in de wereld gezet. Omdat ik vroeg, hoe? gene striptease voorzien?? en mijn vraag en verontwaardiging gevolg kreeg op den duur.. zijn we met zijn allen maar naar een heuse t*ttenbar getrokken. Gratis inkom, verplicht 1 consumptie klonk de slogan! Klonk goed, tot we binnenstonden en die eerste consumptie u 20€ kostte en vanf de tweede slechts 5€, voor eender wat. Sommige onder ons, bestelden een flauw, vreemd pilsje bier uit een fleske (genre Heineken.. dus 20€ voor een fleske Heineken?????!!!) Ikke dus mijn beste Italiaans naar bovengehaald en mij daar een coctail laten samenstellen waarbij ik mij het minst bekocht voelde.. Toen ben ik beginnen rekenen en mijn licht beneveld brein vertelde me dat als ge er drie drinkt, dus eigenlijk nog een beter zaak doet want dat kost het u maar 10€ het stuk... en gratis inkom.. schitterend plan maw, het was gezellig kortom. Ah ja, en die dames daar kronkelden dus rond zo'n paal, de een met de souplesse van een giraf, de ander wist me dan weer wel te bekoren. Als afsluiter werd er de gebruikelijke croissant naar binnen geduwd en de week erna was het dan zover: Claudia haar broer Davide en zijn madam Teresa gingen trouwen. Casa Italia werd tot in de puntjes voorbereid en opgeblonken en zondag om 10.30u werd er naar een charmante kerk in Caravaggio (van diene schilder??) gereden, de kerkelijke woorden liet ik over mij waaien en bij sommigen werd de hostie nog door de pastoor op de mensen hun tong gelegd. Tot hiertoe dus nog steeds gelijkaardig met een trouwfeest in België. Na de mis ging de stoet verder naar een villa (soort kasteel/feestzaal) met een hele grote tuin en om 20.00u kwamen we van tafel. Heel efkes werd er na afloop van het ontzettend uitgebreide, doch zeer lekkere eten een dansje geplaceerd, maar toch niet in die mate dat sommige familieleden beter met de taxi naar huis zouden gaan. Ik wil maar zeggen, het is een feest waar iedereen eigenlijk samenblijft van het begin tot 's avonds. De avond werd afgesloten bij Davide en Teresa thuis waar eigenlijk een beetje werd verder gegeten (de hapjes van 's morgens) om op een deftig uur huiswaarts te keren en de volgende dag met een frisse kop te kunnen opstaan om.................te gaan werken, juist :) Ik kan u reeds vertellen dat ik die eerste dag, ten eerste, 's morgens mijn contract ben gaan tekenen, ten tweede, bijna de Giorgio Armani himself in levende lijve heb gezien (met de nadruk op bijna! want hij werd verwacht, er heerste wat nervositeit, ma of 'm ook echt gekomen is??? ik weet het alleszins niet) ten derde, nog niet echt verwacht werd daar die morgen (contract tekenen was aan de andere kant van de stad, beetje miscommunicatie) en dus een beetje binnenviel als een surprise-act, en ten vierde, dat ik op mirakuleuze wijze een van de 10 ontwerpers ben geworden bij Armani Casa en dat mijne bazin me al iets wist te vertellen over een vliegtuig..

tot snel dus :) Ciaoooo

Armani Casa

2008-09-22T23:36:00.011+02:00

Ciao ragazzi,

Vandaag kan ik met enige trots melden dat de titel van mijn blog voor de helft een feit is. Vanaf volgende maandag begin ik te werken in het hartje van Milaan bij een van de bekendste Italianen die er op deze aardkloot rondlopen. Ik ben ontzettend benieuwd natuurlijk wat dat gaat geven, hoe het er daar aan toe gaat en natuurlijk wat mijn persoonlijke inbreng gaat zijn in de wereld van (laten we eerlijk zijn) decadente luxeproducten. In mijn vorige post heb ik het er al over gehad, een Armani-shopping complex dat naast zijn kleding (waar hij toch vooral bekend om staat) ook een afdeling "Armani Casa" omvat en waar ik vanaf volgende maandag dus deel van zal uitmaken. Na een lange zoektocht, enkele zeer mooie 'bijna' kansen ben ik er dan toch in geslaagd het scenario dat mijne pa zich voor ogen stelde te kunnen omzeilen. "Italië?? Wat gaat ge daar doen? Denkt ge nu echt dat die staan te wachten op nen Belg? Ne pizzeria, ja... enz.. :) Een vorm van stimulans die niet door iedereen begrepen wordt, maar ik moet wel eerlijk zeggen dat 'm bijna gelijk ging krijgen) Bij deze even rechtgezet en aangetoond dat ne koppige mens niet altijd luistert naar nen andere koppige mens ;) Het is natuurlijk altijd mooi wanneer een bedrijf u vindt en uitnodigt voor een gesprek dan wanneer ge zelf aan hun deur uw kwaliteiten moet staan verkopen. Nu ik er zo over nadenk, ik ben zo bij Philips aan de slag gekunnen, na een vrij onrealistische reactie van mij op een vacature die ik in de loop van mijn afstudeerjaar ergens had gelezen en waar ik na mijn afstuderen toch nog op gereageerd heb, niet wetende of deze vacature nog open stond.. feit was wel, ze zochten iemand met minstens 5 jaar ervaring.. Ijdele hoop, nietwaar? Tot ze mij toen belden voor een interview, want de kaarten lagen gunstig genoeg om een groentje een kans te geven. In dit geval heeft Giorgio mij gevonden dankzij een bevriend architect die mijn cv aan hem had doorgespeeld. Mijn geduld wordt dus eindelijk beloond, dit is volgens mij een hele grote kans waar ik deels geluk voor heb gehad (iets waar ik blijkbaar goed in ben, zondagskind zijnde) en deels is het ook te danken aan mijn ietwat naïeve, of beter, dromerige kijk op de wereld waar de sky zelfs geen limit vormt en mijne beslissing om de sprong in het duister te wagen door effectief te verhuizen naar het buitenland. Bon, meer kan ik er nog niet over vertellen alleen dat mijn reuzevakantie (zoals sommige soms denken, maar hey, ik probeer hier wel alleen de leuke dingen te posten he) er eind deze week opzit. Velen zullen het niet geloven, maar ik ben blij dat ik weer aan het werk kan gaan! Het is vanaf deze week trouwens ook een jas frisser hier :) Wordt zeker vervolgd..

Ciao en tot snel

Luxepaardjes en onnozele druiven

2008-09-10T23:14:00.024+02:00

Yo yo yo!! Nieuws from da hood... Het was een mooie start van de maand, interviewtje gehad in Como..ging lekker, afwachten voorlopig.. ondertussen een mail gehad van de secretaresse van Giorgio Armani (!) voor een gesprek volgende week. Ze schreef: "Hallo, ik heb via een bevriend architect jouw cv in handen gekregen, komt ne keer een klapke doen en alst kan volgende week ergens".. Voila, dat noem ik nu eens solliciteren zie, het mag ook eens langs hunne kant komen, nietwaar? En hoe kan ik mij beter voorbereiden om bij Armani te solliciteren dan eens een bezoekje aan Milaan te brengen met een vriendin uit de lang vervlogen tijden van de middelbare school?? Onze zangeres van toen we nog wereldberoemd gingen worden.. we hebben zalen doen vollopen, zalen doen leeglopen. We hebben succes gekend, verzoekskes, AC/DC, een bakske vol met stro.. allee, de muzikanten onder jullie herkennen het gevoel zeker wel. We hebben elkaar lang niet gezien, geen erg, want net voor ik naar hier kwam toch nog wel en dat is voldoende om elkaars foonnummers uit te wisselen. Blijkt haar papa hier in Italië te wonen, is ze deze week op bezoek.. afspreken dus! En voor de prijs van een kwamen ze met twee. Ze had haar vriendin & collega mee en twee vrouwen in Milaan, dat betekent mee gaan shoppen natuurlijk :) Afgesproken hadden we 's middags, voor de Duomo.. ikke opgestaan, fokkietje aan het prepareren tot ik efkes dacht: tiens, ist markt vandaag? Nee zei Claudia haar mama, da was gister.. Mm..daar mijn voiture dus meestal op het marktplein staat van deze metropool van een stad, ikke snel gaan zien.. weg! Onmiddellijk naar de flikken gelopen (langs het plein) en gaan vragen.. reactie.. aah, dat was de uwe?? ja, 's dinsdags is het hier markt he manneke. Ik dacht in mijn eigen: godverdoemese onnozel druif, ik lig hier 20m verder te slapen en jullie weten dat dienen otto van mij is, efkes roepen zat er niet in?? Bon, eigen fout en de dag begonnen met wat geld over de balk te smijten, dus Katrien, bij deze nog eens merci voor de lunch he :) Papa Claudia was zo vriendelijk om mij naar DDT oké-cars te brengen, ik daar een aantal flappen neergelegd en met enige vertraging naar Milaan geraasd. Wederom er nog eens in geslaagd op tijd te komen :( Geen erg, de dames, Katrien en Ine waren in vakantiesfeer en zaten van het zonnetje te genieten op de trappen voor de Duomo. Vervolgens zijn we dan maar eens door de peperdure winkelstraat gelopen en het Armani-complex binnengegaan. Er is best wel veel Armani stuff te vinden in dat complex, een Armani-boekenwinkel, kleren (natuurlijk), parfum en schmink, casa (daar waar ik naartoe mag) maar gelukkig ook een Armani café! Wij daar gezellig een terrasje gedaan en nadien scheidden onze wegen zich helaas weer. Een korte middag samen, fijn wat kunnen bijkletsen en ik wens hen dan ook nog veel plezier de rest van hun verlof. Op weg naar huis Kimberly (gps) wat gepest met de velen wegenwerken, ze wist ocharm niet waar ze mij naartoe moest sturen. En aangekomen in Vaprio, op zo'n 5km van mijn casa Italia, slagen ze er in om ne mens 30 minuten te laten doen over 700 meter!!! Zevenhonderd meter in dertig minuten kan je op verschillende manieren invullen. Deze keer koos ik voor een rustig achtergrondmuziekje en laat ik jullie even meegenieten van de sfeer onderweg. Efficientie mijn oor! Begin van de miserie: 18.45u einde: 19.16u en jullie hebben chance dat ik maar een kort filmpje kan uploaden :) (ok, ok ik geef toe, het is een beetje een oproep om jullie medelijden te wekken en zo de steun te krijgen om mijne tweewieler wat sneller op de baan te krijgen, haha)

Ciao a tutti e ci vediamo in den draai

Seré's toeristische dienstverlening

2008-08-31T19:05:00.017+02:00

Piacere,

Ja , jullie lezen het goed.. ik heb wederom het genoegen gehad een aantal mensen op sleeptouw te nemen doorheen de streek, meer bepaald ons moeder en ons zuster, hier aanwezig van het weekend. Als hun privé-touroperator zijnde had ik een strak schema gepland met alle service en vriendelijke bediening inclusief. Een kleine 'All in' als het ware. Taxiservice Seré haalde de toeristen op van het vliegveld en na een korte rit werden ze gedropt aan hun B&B in Bergamo, Città Alta. Zo gepland, anders uitgedraaid dankzij Kimberly, mijn lieftallige co-piloot/kaartvoorlezende maar dikwijls toch ongelooflijk domme geit.. ofte de gps. Niet erg echter, heel het oude stadsgedeelte doorkruist, tot 2 maal toe... best wel mooi daar en later goed gemaakt met eens heel goed te eten. Voor vrijdag kregen ze een vrije dag van mij waar ze gretig van gebruik hebben gemaakt om de stad te verkennen. Als opmerkzame gids, die weet wat zijn klanten verwachten, had ik hen ook getipt over de levensgevaarlijke survival route langsheen de toch wel zeer ongerepte natuur vlakbij hun slaapplaats. Tallozen voorgangers hebben reeds het loodje gelegd gedurende deze spannende afdaling vol trappen, bochten, slechte verlichting (beetje wijn?? hoewel ze beweren van niet). Ons moedertje (eens turnjuf, altijd turnjuf) kwam er gelukkig slechts met een zwaar verstuikte pols van af. Chapeau! :-D Wel beetje jammer natuurlijk, maar soms schuilt het gevaar voor de verandering eens niet achter een klein hoekje. Zaterdag begon bijgevolg met een kleine vertraging door het bezoek aan het ziekenhuis, om daarna te vertrekken richting Como. Het was warm, bij tijden zelfs mottig warm.. mijn zusje kon daar precies niet goed tegen, mama met een dikke pols.. dorst... beetje plagen, eigenlijk wel goed geamuseerd daar. Na een tocht langs het water, gewuifd te hebben naar het huis van wijlen Gianni Versace, het centrum ingetrokken dat er charmant bijligt. In feite sta je hier aan de inspiratiebron voor het decor van Maasmechelen Village. Alleen, hier ziet het er niet fake uit, dit is the real deal. Tijdens de happy hour alledrie een Gin Tonic achter de kiezen en onszelf net kunnen bedwingen om niet op de tafel te springen en een dansje te placeren..later die avond terug naar Bergamo, moedertje moe wat wel te begrijpen was en zusje kreeg het lumineuze idee haar broer mee uit eten te nemen. Sterk plan, weer heel goed gegeten en rustig terug gewandeld. Na een verdiende nachtrust, de toeristen in de koffer, de valiezen in de auto en hup naar het vliegveld, zwaaien, kus en naar casa italia wederkeren. Fijn weekend, veel chocolat gekregen en terug opgeladen om mijn zoektocht terug deftig aan te vangen. Augustus is voorbij, dat betekent dat heel Italië collectief terug aan het werk gaat, laten we hopen dat we er snel bijhoren!

Ciao e baci

Ducati Monster Dark

2008-08-20T22:17:00.010+02:00

Dag patékes,

Met de dag worden we hier meer en meer Italiaan. Tegenwoordig lopen we hier rond met een oversizede zonnebril, een subtiel nektapijtje en een klein gouden oorbelleke, in een 3 kwarts witte broek met een marcelleke waar in het groot D&G opstaat - maar het liefst van al heb ik het wanneer ze het volluit schrijven op mijn kathedraal van een bovenlijf: DOLCE & GABBANA - en een ventensjakoske van Gucci (twv 5€ gekocht bij de plaatselijke, donker getinte officiële verdeler die je hier overal ziet, samen met die onderlijfkes en zonnebril.. echt een koopje dus) en dat voor mijn kleingeld. Voor te gaan zwemmen, een strakke goed spannende slip, ook ne witte, maar ik heb ook een rooie. Voor te rijden een Alfa Romeo, de Volvo staat terug mooi thuis geparkeerd. En natuurlijk steeds een busje 'bruinen zonder zon' om tijdens de nacht toch nog het gevoel te hebben wat kleur bij te krijgen. Tijdens het praten sta ik tegenwoordig ook al wild te gesticuleren en geef ik iedere bella donna 3 kussen bij het weerzien gevolgd door een blik die iets te lang blijft hangen om haar eventuele vriendje dat naast haar staat net een beetje te ongemakkelijk te doen voelen. Verder drink ik hier iedere dag na mijn eten mijn fokkietje, dat mij trouwens steeds wordt klaargemaakt en met veel liefde wordt voorgeschoteld. Ik heb het zowel over het eten, als over de koffie ;) Goh, en 's nachts slapen zonder dekens om dat het veels te warm is, overdag klagen omdat het veels te warm is en als er dan eindelijk een onweer in de lucht hangt, met de bijhorende frisse wind die dan eindelijkt te voelen is... snel alle vensters dicht doen om die warmte toch maar binnen te houden :-s

Maarrrr.... sinds kort voel ik mij hier compleet geïntegreerd, volledig aanvaard, beschouwd als 'een van hun'. Ik ben namelijk de trotse eigenaar van een Ducati! Mééh, hoe Italiaan kunt ge worden, joh.. De foto's zijn misschien niet zo scherp, maar ik kan jullie verzekeren, het is een beauty. Een Monster 600 Dark van 2000. Zo zwart als die officiële Gucci-bag verdeler, zo mooi, zo maauw, zo.. goh, dat geluid.. zo'n icoon, zo Design (met hoofdletter!) zo 'to the point' - een frame, wa wielen en een motor - zo naakt maar helaas ook een beetje paraplu. We rijden er dus nog niet mee rond, allee in de realiteit toch nog niet, int koppeke al veel tochtjes mee gemaakt. Ze (tis een vrouwtje natuurlijk) heeft een frontaal accident gehad waardoor de voorkant eigenlijk aan vervanging toe is. Vanaf de tank tot aan haar kont ziet ze er buiten wa esthetische kretsen fantastisch uit. Ze stond al een jaar stil.. batterij opgeladen maar aan vervanging toe.. een andere batterij aangekoppeld.. de spanning was te snijden.. nerveus dat ik was.. + vast, de - ook vast.. even het zweet van mijn voorhoofd vegen..sleutel in contact, klik, vroem, roaaarrrr.. prachtig.. Misschien er toch even bij vertellen dat de moto vlak voor het accident volledig op punt was gezet bij Tiziano (waar ik mijn voormiddagen vul) en mechanisch/motorisch is ze dus in orde. Om te beginnen zullen we het frame terug laten rechtplooien, vervolgens sparen, maar ook zoeken voor alle onderdelen bij elkaar te sprokkelen.Een stuur, een wiel, een remschijf,.. En dan.. wie weet stamp ik tegen dan die koekendoos buiten en verplaats ik me enkel nog op twee wielen.. Wordt mij ten zeerste afgeraden, want wat als het regent, sneeuwt of vriest. Ik hoop dat ik 'm na de winter helemaal op punt heb gezet.. wie weet snor ik er wel eens mee naar het vaderland, moogt ge ze allemaal eens komen aaien..

Dikke kus en slaap zacht

ps: in bovenstaande omschrijving van mijn veritalianisering (?) mag het een en ander met een korreltje zout worden genomen

Mééh, te Genk joh

2008-08-13T17:48:00.010+02:00

Ciao ragazzi,
Dit (lang) weekend zat ik in België, en in een speed-tempo heb ik praktisch het hele land gezien. Jongens toch, zo vermoeiend.. We hebben Nieuwrode (bij Aarschot), Gent, Eprave (bij Han sur Lesse – diep in dardennen), Hasselt en natuurlijk Genk gezien. En dan zijn we nog niet deftig in Antwerpen geraakt hoewel ik daar ook wel zin in had. Eigen schuld, volgende keer ga ik het anders aanpakken en een collectief mailtje sturen genre: van dan tot dan zit ik daar.. wie wil, die komt af, wie niet kan, dan maar de volgende keer. Maar we hebben ons goed geamuseerd ondanks het veel te strakke schema. Donderdag op bezoek bij Luana, de Portugese jongedame waar Claudia mee samengewerkt heeft in Brussel en waar je natuurlijk niet zomaar binnen, buiten bent. Terecht trouwens, want de Porto die ze ons steeds aanbiedt laat je niet zomaar staan. Rond half zeven waren we vrijdagmorgen dan toch eindelijk thuis en we zijn er die dag nog in geslaagd mijn zusje te bezoeken in Gent. Gecombineerd met een zeer geappreciëerde effort van Kitof om ook tot aan het Gravensteen af te zakken en eens gezellig te kunnen bijkletsen. Voor die avond, in een opwelling nog een etentje gefikst bij Toon en Romina thuis in Hasselt, dat helaas moest worden afgeblazen omdat ik om 19.10u nog in Gent stond (kijkend naar het huis in opbouw van Pieter – il ragazzo di mia sorella) en om 19.00u bij hen zou komen eten, om gelijk om half tien in café Belgiek post te vatten voor Jan en Hanne. Zo gezegd zo gedaan, wij dan maar recht naar Genk en gestopt bij de frituur voor een portie bitterballen en wat echte frietjes (aaarrghh...kwijl..) om met een vertraging van slechts anderhalf uur (?) aan te komen in café Belgiek. Nog een chance dat ze me al een beetje kennen, maar ik denk dat het de laatste tijd niet meer zo leuk moet zijn om met mij iets af te spreken.. toch bedankt voor het geduld, en Jan, die Absint vind je terug in de stationsstraat tegenover de Blokker (daar is zo'n sigarenwinkel.. Claessens geloof ik?!) Ook daar weer fijn bijgekletst en nog een geluk dat we naar huis zouden worden gebracht want er wilde die avond ook nog enkele kaboutertjes mee.. La Chouffe van het vat, olé olé! Toen we al in de auto zaten om naar huis te vertrekken, belde Stafke toch nog snel met de vraag of we al naar hui.. nee dus, wij terug uitgestapt, café binnen en beetje verder kletsen tot de keet vol kaboutertjes zat en met de nieuwe chauffeur toch thuis geraakt. Ik wil zelfs niet meer weten hoe laat het was, want die zaterdag was het de trouw van een van mijn heel goede vrienden - die ik praktisch nooit zie :-D, maar dat maakt allemaal niet uit, we hebben genoeg stoten meegemaakt om een boek te vullen - samen met zijn madam waarmee ik in het middelbaar heel veel op de Reinpadstraat heb gestaan na school samen met vele anderen.. fijne tijd..toch al even geleden.. Ik ken ze al lang dus, ze zijn allebei van de Chiro, maar dat neemt niet weg dat ik echt wel naar hun trouwfeest wilde komen.. Zogezegd, zo ged... 's Morgens om 11.00u naar het stadhuis (te laat :-s) en dan maar naar binnen geslopen. De rest van de familie had me niet echt verwacht, Nicolas blijkbaar ook niet, tot 'm mij zag bij het handjes schudden.. zijn gezichtsuitdrukking was goud waard. Nog eens, het is niet omdat je iemand (te) weinig ziet dat.. he, je weet wel ...... Fantastisch huwelijksfeest, goed gegeten, ietske minder gedronken en nog minder gedanst omdat we stikkapot waren, maar nog eens een dikke proficiat en mercie voor de kurkentrekker. Eindelijk werd het zondag, en zondag is het josdag dus nikske doen? Nope, na een beetje twijfel toch nog naar dardennen gevaren om de scouts aldaar een blitsbezoekje te brengen en in een klap heel wat volk een kleine goeiedag te kunnen doen om 's avonds in één ruk terug naar Hasselt te rijden voor het gemiste etentje met Toon en Romina goed te maken en tijdens 'theater op de markt' daar ook nog de eer te hebben om de blonde god 'Timothy' te mogen ontvangen. Die blonde god vertrekt zowaar naar Cuba volgende week, een bezoekje brengen bij Andries.. ik zou zeggen, geef 'm een aai over zijn bol en breng een sigaarke mee ;-) Al snel was het dan maandag en na een kort bezoekje bij de grootouders werd het weer tijd om naar het vliegveld te rijden en aan te komen in Pontirolo Nuovo. Jaja, met kurkentrekker en scherp mesje (een aandenken van de trouw) in de handbagage uiteindelijk toch door de security geraakt. Ik heb ze op het vliegtuig allemaal eens goed doen verschieten toen ik daar lijk ne wildeman in het rond begon te zwaaien met mijn potentieel moordwapen... nee nee, ikke veel te moe, rustige vlucht en goed aangekomen.
Dikke kus,
Jeroen
(wat doet die moto daar eigenlijk???)

Lago di Pusiano

2008-08-02T17:34:00.024+02:00

Piacere,
Daar het eerste deel van de fotootjes is gearriveerd, een kleine update van het beeldmateriaal.. enjoy! Ergens in juli was er een verlengd weekend en hebben 4 vrienden er van geprofiteerd om tot hier af te zakken en er een heel fijn en vooral lang weekend van te maken. Met ons zessen zijn we afgezakt naar Lago di Pusiano, een klein meer tussen Como en Lecco. Misschien toch ook nog even vermelden dat ik de week ervoor even over en weer naar België ben gereden om de volvo-horse achter te laten en de Italian stallion heb meegenomen (Een iets zuinigere Alfa, waarvoor dank vader)..en dan moet je door de Gotthardtunnel, 22km lang, bijvoorbeeld op deze wijze:

Bon, op vrijdag kwamen de vrienden met ronkende namen als Teun, Rozeminoe, Stafke en Allie dus aan met de vlieger en heeft touroperator Seré hen zijn luxekoets aangeboden als transportmiddel en ben ik zelf met mijn deerne achterop op een geleende motor hen achterna gereden (jaja, die kleurrijke). We logeerden in een charmante B&B met super eigenaars die onze

strak volgeplande vakantie met plezier opvulden aan de hand van welgekomen tips. Bijgevolg hebben we heerlijk gegeten die avond in het dorpje, zijn we gaan kayakken rond het privé-eilandje van de verstoten zoon van Napoleon (ik kan er ook volledig naast zitten maar het was toch iets in die aard), een plek dat nu dienst doet als buitenverblijf. Ik zag me daar persoonlijk ook nog wel wonen. Eens in Bellagio, vooral bekend als casino in Las Vegas en gelegen op de splitsing tussen het Como -en het Leccomeer, was het ook aangenaam vertoeven. Een mooi stadje, met pittoreske trappen vol winkeltjes met dingen die je toch niet nodig hebt en voor Raf het blijde weerzien van die rotkinderen die blijkbaar voor hem in de vlieger ambetant hadden zitten doen.Terwijl Romina steeds haar blik op de horizon hield op zoek naar het huis van George Clooney zijn we tenslotte nog aan een ander meertje gaan relaxen in een loungy - maar vooral te duur - grasveld met ligbedden, douches, djakoezie en zo meer. Een avond naar Como zelf leek ons ook geen slecht idee en zoals ik daar had afgesproken met het stadsbestuur begon het gigantische vuurwerk vanop het water net wanneer we aan het huis stonden van Gianni Versace. Hallo, spectaculair en nog nooit zo'n (overdreven) vuurwerk gezien. Ook de leuke tocht doorheen de spelonk of ware canyon vlakbij de B&B was de moeite, zeker de scale di legno en de scale di ferro (ofte nen houten ladder en ne metalen).. Dat ging toch even heel steil omhoog met maar heel weinig moeder aarde onder de voeten. Moe maar voldaan teruggeraakt,lekker gegeten op onze binnenkoer en gelukkig die avond de fles Sambuca op tijd uit Toon zijn handen kunnen trekken zodat de rest er toch ook nog van kon proeven. Toon & Romina helaas 's maandags al terug op de vlieger geduwd en na de middag besloten om met de rest naar Brunate te rijden, het dorpje waar vanuit Como een trein lijk een skilift steil naar boven rijdt om van het fantastische uitzicht aldaar te kunnen genieten. Van hieruit had je een zicht op de besneeuwde Alpentoppen in de verte, Como natuurlijk, en aan de horizon zelfs het Toscaanse landschap. Ook de huizen daar waren om bij weg te dromen. Ten slotte hebben we afscheid moeten nemen van de familie van de 'Leon d'Oro' B&B, een aanrader voor wie daar in de buurt een slaapplaats zoekt, en hebben we Raf en Nathalie ook terug op de vlieger geduwd. Kortom, volgens mij een korte maar krachtige en vooral ontspannende trip, zeker voor herhaling vatbaar.. Wel vreemd om daarna achter te blijven in de zon. Uiteindelijk zaten we maar op 70km van waar ik nu zit. Ik hoop dat zij zich ook hebben geamuseerd!

Knuffel en tot volgende week in La Belgique.

Motoraduno

2008-07-08T15:02:00.015+02:00

Dag poppemiekes,

Dit weekend heb ik mij even in de film 'Mad Max' gewaand. Het was namelijk tijd voor de 'motoraduno' in Passo dello Stelvio. Een internationaal getint motortreffen hoog in de bergen, 3 dagen lang. Ongelooflijk! Tot in Stelvio zijn we niet geraakt wegens toch veel te druk en ondoenbaar om daar te raken. We zijn met een groep naar Sondalo getrokken na een fantastische tocht achterop de Yamaha FZR 600 uit 1991 van de buur/mechanieker/lief van de nicht van../voorlopige halve werkgever: Tiziano. Als ik u vertel dat de kostprijs van dit beestje 325€ was kan ik mij beeldig voorstellen dat jullie niet verbaasd reageren. En op mijn vraag aan T. waarom hij op een moto 'cosi brutta' rijdt kreeg ik een duidelijk antwoord: zoals de schoenmaker versleten schoenen draagt, zo heeft de garagist een draak van een moto, plus, het maakt mij niet uit hoe het er uitziet.. wel hoe het rijdt. Daar had hij natuurlijk een punt, dus ik gewillig achterop gesprongen en jongens, dat rijdt fantastisch in de bochten en kronkelwegjes op weg naar enkele 1000den meters hoogte. Na een vermoeiende tocht,'s avonds aangekomen in Sondalo en terechtgekomen in een put van verderf. Zo leek het wel.. Het centrum was afgesloten voor...niemand, alles en iedereen liep door elkaar. Een helm dragen moest niet, met drie op de moto langs de polizia - dan krijg je de raad voorzichtig te zijn.. Moto's, overal..lawaai, onvoorstelbaar. Nooit gezien, best wel indrukwekkend. Vorig jaar moeten er zo een 10.000 moto's geweest zijn. Tienduizend moto's! en een heel deel met speciaal voor de gelegenheid gemonteerde kachelpijpen om toch nog wat meer indruk te kunnen maken. Burn-outs tussen het volk, applaus.. een beetje hoog in de toeren gaan om dat zolang mogelijk vol te houden, applaus.. explosies creëren en vlammen uit de uitlaat, applaus.. BAM..BAM..BAM.. ik hoor ze nog steeds.. Het filmpje is dus mijne piloot en de menigte was enthousiast en het merendeel ook al wat
zatjes...een AC/DC tribute band, bij toeval thunderstruck meegepikt, dus dat zat ook goed. En 200 meter verder, los langs de straat, ons tentje opgezet en geen oog dicht gedaan natuurlijk. En toen het rond een uur of 5-6 in de morgen toch een beetje rustiger werd, vond een rijdende juke-box het hoog tijd om van zich te laten horen met zijn Milk-inc. achtige beats. Hollanders, zeker weten.. De volgende dag vroeg uit de veren, een koppel briochen naar binnenslaan en vertrokken want er werd regen voorspeld en afgeleverd. Op de terugweg langs Lago di Lecco gepasseerd..check.. snel naar huis en een beetje buiten westen gevallen op de zetel en 's avonds nog een gezellige barbeknoei gehouden bij Claudia haar broer. Wederom een top weekend en hoog tijd voor die moto nondedju!

Ciao a tutti

Trezzo Blues & Jazz - Battesimo

2008-06-30T17:14:00.012+02:00

Ciao,
Ik heb de Sortie gemist (PO-feestje in A'pen ) en dit weekend ook nog eens Genk on Stage.. Allemaal jammer natuurlijk, maar gelukkig had ik bij toeval 1! poster ontdekt met de welluidende titel: Trezzo Blues and Jazz festival.. Groot was de verwachting dan ook natuurlijk toen het dit weekend eindelijk zover was. Vrijdagavond was het akoestisch en dus intiem, maar zo intiem had ik het nu ook niet verwacht. Op een drie à viertal plaatsen stond een eenzame muzikant (of 2) zijn ding te doen en als bij wonder stonden we onmiddellijk bij de (voor mij toch) meest interessante. Een gitarist waar geen hond voor applaudisseerde maar waarvan het eerste nummer dat ik hoorde wel iets van Stevie Ray Vaughen was.. Ik was verkocht en ben dus blijven zitten daar. We werden zelfs persoonlijk aangesproken door de man tijdens zijn optreden en hij genoot zichtbaar van ons tweekoppige applaus :) Niet getreurd, de muziek was fantastisch en het bier werd in plastic bekers verkocht. Wat had je anders verwacht voor een weggeefprijs als 3 € voor een glas gerstennat. Echter die vrijdag geen oude venten in afgescheurde jeansjassen vol logo's van een of andere obscure motorclub gezien, vergezeld van een overdreven opgemaakte en te kort geshorte dame op leeftijd die zich tegoed deden aan een te veel aan bier om 's avonds met veel lawaai weg te scheuren op hun chopper, blinkend van de chroom en verfraaid met frengels aan het stuur.. niks van dat.. netjes gekleedde mensen die een gelato verkiezen boven een bok en 's avonds keurig wegrijden op hun toch wel vet ogende Buell. Zaterdag was het dan tijd voor het echte werk, en een heel swingende band aan het werk gezien (Sly Wolf) om vervolgens terecht te komen bij de “West Side Story Tribute”. De naam sprak me totaal niet aan, maar jongens, wat voor een fantastische bende muzikanten was me dat.. Allemaal gratis en allemaal voor niets, dus toch een beetje Genk on Stage gehad hier :) Zondag was het echter tijd om naar een doopfeest te gaan en dat gaat een beetje als volgt in zijn werk. Rond een uur of drie/vier naar de kerk, iedereen zwetend buiten laten wachten tot men voldoende begint te zuchten en klagen.. Vervolgens heel gestructureerd (not) naar binnen langs de zijdeur om een beetje op een hoop bijeen tussen de stoelen en banken te blijven staan terwijl de priester zijn verhaal begint, een liedje zingt en zich wat meer vooraan in de kerk begeeft en tenslotte negen kindjes kopje onder duwt, de menigte vriendelijk bedankt en we terug buiten in de hitte staan te puffen. I like! Een losse, gemoedelijke sfeer waar rustig wordt verder gekletst onder elkaar en een dienst die niet te lang duurt. Vervolgens bij de ouders van kleine Samuele een kleine receptie waar ik huisgestookte Mirto recht uit Sardinië heb mogen proeven (een soort Grappa/Jenever.. straf spul) en een 'niet gefermenteerde rode wijn met gaatjes (bruis), ook van die streek, degusteerde met wat prosecco om af te sluiten om ons dan stilaan naar het restaurant “Il Battello” in Verdello te begeven (een aanrader) om mij daar een kleine indigestie te eten.. maar zo lekker :) Misschien kort de menu aframmelen: De wijn was rood en had de naam 'Montepulciano d'Abruzzo' en was uitstekend wat mij betreft.. We starten met een antipasti bestaande uit een hoop vleesjes, salami schijfjes, bruschette en zo meer gevolgd een tweede antipasta waarvan ik niet weet wat het was (maar zo goed..) om verder te gaan met de primo piatto, een risotto con basilico (mauw) op uw bord. En toen? Een tweede primo piatto natuurlijk, bestaande uit een pasta met asperges en spekjes gevolgd door de secondi piatti bestaande uit twee vleesbereidingen. De ene met een champignon-sausje de andere op basis van een chocoladesaus.. Man, man dat was lekker.. En eindelijk het dessert (twee soorten gebak) een chocoladen cake en een meegebrachte cake door de ouders vol aardbeien.. Als afsluiter een welverdiend kopje fokkie, gemaakt met een reuze-fokkie-machien en dan huiswaarts en slecht slapen wegens teveel gegeten ;)
Volgende week meer avonturen, tot dan, ciao e arrivederci!