EICMA 2009

Ciao kleine lieveheersbeestjes,
Jep, hier ben ik weer.. het gaat hard, er gebeurd weer vanalles de laatste tijd, dus knal ik het maar snel even op mijn privé-gazet. Deze keer geen vrome beelden getrokken op verlaten kerkhoven. Nee, deze keer is de aanleiding de hoogmis van het motorgebeuren, ieder jaar georganiseerd onder de naam EICMA. Een motorbeurs in Milaan, waar mensen van heinde en ver voor afkomen, waar nieuwe modellen worden voorgesteld, waar modellen op die nieuwe modellen worden opgesteld. Waar ook dellen als model op nieuwe modellen worden ingezet. Maar laat ik de kwaliteit van het beeldmateriaal terug te vinden op mijn blog, niet verknoeien.. Bij deze een zeer secuur overwogen selectie van de mooiste kiekjes die ik doorheen de dag getrokken heb. Samen met Tiziano en nog een hoop andere, raakte ik dus voor het plebs deze beurs binnen en had ik de mogelijkheid mijn ogen de kost te geven gedurende de hele dag. Daar het vandaag enkel toegankelijk was voor professionelen, pers en distributeurs, was het lekker rustig. Er werden dan ook telefoonnummers uitgewisseld alsof het kerstmis was, afspraakjes geregeld als ware het een film en sensuele blikken uitgewisseld naar elkander.... yeah right.. Veel moto's, en dus veel vrouwelijk schoon op die moto's, wat maakt dat ik hier een beetje verliefd heb rondgelopen vandaag :)

Even serieus, het was de moeite en dat beursgebouw is zoooo groot..en dan was niet eens het hele gebouw in

gebruik. Voor de snelle beslissers, boek snel een ticketje richting Milaan, vanaf donderdag mag iedereen binnen. Of die modellen op die nieuwe motormodellen er dan nog zo breed staan te glimlachen, dat betwijfel ik wel ;)

Ciao a tutti en tot

volgende week in Belgerije

Il Cimitero Maggiore

Buonasera a tutti,
Vandaag was het geforceerd congé. Om 8.00u present in Arese om te werken.. ingang geblokkeerd..boze mensen van de Alfa Romeo fabriek.. 't zou daar allemaal dicht gaan in de toekomst.. staking! Bon, bibi een klein uurtje staan verkleumen met de rest van de mensen om dan toch maar wijselijk terug naar huis te keren. Het was aangekondigd, maar niemand die van de eerste keer durft/kan/wil zeggen: blijf maar lekker in uw warm beddeke, 't is toch geen avance dat ge komt. Ik naar mijn teamleidster gebeld en gezegd, 't is toch geen avance, bibi is naar huis. Tot morgen was het antwoord, maar in de late namiddag kreeg ik ineens toch telefoon of ik plots geen onweerstaanbare drang had om toch nog tot 20.00 te gaan werken..Niet dus..Ik had namelijk een taak te vervullen, en zelfs zonder die taak was ik curieus genoeg om me af te vragen wat er zich achter het grote gebouw op de foto van de vorige post, schuilhield.. Het ligt een goede 100m van mijn voordeur af.

Op die foto staat dus een van de grotere/grootste kerkhoven van Europa. Cimitero Maggiore genaamd, ook wel bekend onder de naam il Cimitero di Musocco Hier heeft Mussolini ook nog heel even gelegen..

Volgend gevoel heb ik nog nooit

gehad bij het betreden van een

kerkhof, iets wat ik gelukkig nog niet al te vaak heb moeten doen..

maar ik kan het

alsvolgt omschrijven: Stil, indrukwekkend, groot, heel groot, zo groot dat er zelfs een bus knal door dat kerkhof heen rijdt en er

onderweg nog bushaltes zijn ook. Om van de overvloed van

kleine hokjes met assen van lang vergeten betovergrootmoekes en vakes maar ook recentere overlijdens. En dan beschrijf ik nog maar het interessante deel voor de buitenstaander, die verder

niets te zoeken heeft op deze plek. Om van de beelden nog maar te zwijgen, de graftombes, grafmonumenten, graf-appartementen, en grafkelders.. de hoogstwaarschijnlijk 1 km lange gang vol geduwd met assen..

Buiten deze zone van overvloed liggen de 'normale' graven.. en ik

moet zeggen, ik heb lang niet alles gezien.
Ik was eigenlijk vooral daar om enkele beelden te

kieken..moesten die er zijn... klik op de titel boven de post om ze

allemaal te zien, en jammer van de

johnnyfoon-kwaliteit.. maar ik keer

zeker nog eens terug met een echte kodak.

Buonanotte, ik ga morgen nog eens

zien of ik binnen geraak

XXX

Via Sapri, 20156 Milano

dag lieve lezertjes,

het is weer even stil geweest hier, maar wederom voldoende groot nieuws om iets te melden. Mijn contract als telefoonmeisje zou aflopen eind oktober en ik had al ruim op voorhand aangegeven dat ik niet veel interesse had om te blijven. Voor het grootste deel omdat de reistijd belachelijke proporties aannam die geheel niet in verhouding stonden met de werkvreugde en voldoening na een hele dag luisteren naar klagende mensen over hun nieuwe Alfa Brera van wel 50000€ die al serieus aan het roesten is, zoals het een Italiaanse wagen betaamd. Of mensen die u uitkafferen voor al het vuil van de straat omdat hun rammelbak het weer eens laat afweten. Zoals een groot ontwerper in een van mijn vorige posts ook al meldde, non mi frega un c*zz*.. in zijn geval ging het over de crisis, in mijn geval over de fijne mensen op een maandagochtend. Ruim een maand voordat mijn contract van drie maanden zou aflopen, liet ik dus al weten graag andere horizonten op te zoeken, liefst zo ver mogelijk verwijderd van dit bij tijden deprimerende telefoonwereldje. Tot die van de personeelsdienst even een klapke met mij wilde doen omdat ze hier lucht van had gekregen. Het gesprek ging een beetje alsvolgt:

Jeroen, ik hoor dat je niet geïnteresseerd bent om bij ons te blijven , is er iets wat niet gaat?, kunnen we niets doen? en nog een hoop van die vragen... Ik doe mijn verhaal en zeg dat ik iedere dag meer als 4u onderweg ben en ik voor mezelf had uitgemaakt dat dit ok was voor deze drie maanden, omdat de centjes welkom zijn en dat mijn italian stallion mij op kosten aan het jagen was, maar dat ik graag terug in het verderfelijke design wereldje wil werken, waar de werkvreugde toch van iets bevredigender niveau is dan hier. Ja maar.. Nee zeg ik, ik ben niet geïnteresseerd om hier te blijven werken, toch bedankt. Trouwens het eten 's middags is ook heel slecht (daar gaf ze me wel gelijk in) en nu ik toch bezig ben.. die computerprogramma's om hele telefoongesprekken mee in te voeren, die kunnen ook iets meer geautomatiseerd worden, man wat een papegaaienwerk is dat van tijd. Tot zij terug begon: maar hadden wij niet gezegd dat we iemand voor 'minstens' een jaar zochten omwille van de opleidingen die we moeten organiseren om van u een professioneel telefoonmeisje te maken, en zei jij niet dat je misschien wel richting Milaan zou verhuizen omdat je zo ver weg woont ('t is dus op de kop 50km) en... en toen schoot ik een beetje uit mijn slof en antwoordde haar droog: Als jullie iemand voor langere tijd zoeken, kom dan niet af met een contract van 3 maanden. En toen kreeg ik als antwoord: Ja maar ge weet dat er daarna een verlenging komt van 6 maanden en dan nog eens 6 maanden en dan.. waarop ik zei: nee dat weet ik niet, zolang ik niks getekend heb, is het voor mij gedaan na drie maanden dus heb ik besloten om hier weg te gaan.. wat mijn goed recht is en ik heb het al ruim op voorhand verkondigd om jullie de tijd te geven andere mensen te zoeken. Never leave a place de deur voorgoed dichtslaande (of zoiets). En nog iets, voor drie maanden kan en wil ik niet eens iets dichter bij werk zoeken om te huren, zelfs niet als er daarna "gegarandeerd" nog 6 maanden bij komen (wat ze u pas het laatste half uur van het voorgaande contract zouden vertellen, maar soit). Ja maar, het is wel raar hoor dat ge weg gaat terwijl ge niet eens ander werk hebt gevonden.. in deze tijden van crisis en moeilijke tijden. En toen heb ik geantwoord dat ze daar wel een punt heeft, maar dat die manier van keuzes maken mij ook wel gebracht heeft bij die ene ontwerper die ik hier boven nog ge-quote heb :) dus.. ik heb er goede hoop in :) Handjes schudden en ik verder bellen voor de laatste dagen.

Dacht ik..

Tot ik de dag erna weer even bij haar werd geroepen, om toch nog eventjes te babbelen. Blijkbaar waren ze zo tevreden van mijn motivatie gesprek en stelden ze het volgende voor:
En wat als we u bovenop uw loon wat ge nu krijgt ook een appartement aanbieden, wat reeds gehuurd wordt door Fiat, maar eerder bedoeld voor uw Duitse collega's, een kwartiertje rijden van hier?? Gratis en voor niks dus, en gedeeld met een Duitser.. Ik vroeg even bedenktijd, ik heb in Antwerpen al samengewoond met een halve Duitser :) dus wist wel wat ik ongeveer zou mogen verwachten.. en ik moet zeggen dat mijn eerste avond hier in mijn eigen stek, vlakbij het cimitero Maggiore al goed is meegevallen :)

Bibi is dus nog even wat langer telefoonmeisje tot hun huurcontract vervalt op 19 januari.. en dan ben ik daar echt weg :)

De andere helft van mijn blog titel is bij deze ook gerealiseerd.. nu nog de combinatie en mijn verhuis is helemaal een succes te noemen, haha

Ciao amici, ik ben trouwens in België van 15/11 tot 18/11.. hopelijk tot dan

un altro matrimonio - 007 and miss moneypenny??

Buongiorno a tutti,
Klik eerst maar weer eens met de rechtermuis op de titel en open de link in een ander venster.. en lees rustig verder :)
Mijn vork is te klein en er is teveel hooi. Een aantal dagen geleden nog alleen met betrekking tot het werk, dit weekend echter een combinatie van werk en randanimatie. Er stond al een hele poos in mijn agenda vermeld dat ik zaterdag naar een trouwfeest zou gaan. Vorige week werd ik daar nog eens keihard aan herhinnerd door het vrijgezellenfeestje… en toch nog er in slagen om het grootste (en belangrijkste) deel van de hele trouwpartij te missen. En dat allemaal omdat ik die zaterdag moest werken en dit donderdagavond laat pas door had (mijn eigen fout..ben niet gewoon van te werken op zaterdag… en dus te laat om nog te wisselen met iemand. Bon, zaterdag dus belachelijk vroeg het telefoonmeisje gaan uithangen terwijl Claudia naar het feest ging, wat later die dag. Tegen de middag een bord vreselijk tegenvallende grootkeuken bucht naar binnengespeeld, wetende dat Claudia waarschijnlijk begon aan een gigantisch uitgebreid menu. Uiteindelijk, na drie!! hele telefoongesprekken gevoerd te hebben die dag, naar buiten gespurt en soundmix show gewijs van outfit veranderd en terloops Kimberly laten weten waar ik naar moest en wel zo snel mogelijk. Ondertussen kreeg ik nog een fijn telefoontje van mijn madam met de melding dat ze aan de secondi piatti gingen beginnen, en Kimberly wist te zeggen dat het 36 km ver was van Arese. Doeme, de heel andere kant van Milaan op dus. Om een kort verhaal lang te maken, ik heb nog net een stuk bruidstaart gegeten en na het feest bij hen thuis de keuken in gepalmd en mezelf een maaltijd bereid :)
Op tijd naar huis (echt hele andere trouwfeesten als in België hier) en de volgende morgen wordt ik wakker gebeld door 007 zelf en de vraag of hij een korte of een lange broek moest aandoen. Ik zei dat een lange broek mij het beste leek voor wat er die dag gepland stond. Ik was dus op tijd wakker om mezelf een fokkietje in te schenken, op geheel illegale wijze de Italian Stallion van een wegenvignet te voorzien via mijn lokaal geheim netwerk hier in Italië (waar ik terloops ook de melding kreeg dat er een Ducati Monster ter reparatie stond, die ik volledig zou kunnen copiëren, aangaande mijn eigen monsterproject, maar hier kom ik sebiet op terug). Om uiteindelijk in codetaal aan mijn digitale wegenkaart te laten weten dat ik naar Zwitserland moest.. en alweer zo snel mogelijk. Onderweg kreeg ik nog de precieze coordinaten mee van meneer Bond, James Bond en het trieste nieuws dat hij toch voor de korte broekversie was gegaan. Met een rotvaart van gemiddeld 120, 100, 80 op de snelweg en 50 of 60 op de kleine zwitserse wegjes.. zag het er 2 km voor de eindbestemming nog helemaal niet naar uit dat ik in de juiste richting was aan het rijden. Gelukkig zit de natuur vol grillen en is Zwitserland heuvelachtig genoeg en word ik plotsklaps een fietspad omhoog gestuurd om even later James Bond en Miss Moneypenny (gelukkig wel met lange broek) in de armen te vallen, op een toch wel heel vette plek. Fijn dat ze “de daad” uitstelden tot ik daar was… en oordeel zelf, adhv de filmpjes of het kicken moet geweest zijn of niet :) Willer en Andries (samen met nog twee vrienden van 007 - Michel en Maarten) zaten enkele dagen in de Alpen en de heuvels werden op en af gelopen alsof het niets was. Om hun kort verblijf af te sluiten zijn zij met hun vieren nog doorgereden naar Verzasca. Daar ligt een dam om U tegen te zeggen, en daar wordt gebungee-jumped alsof het niks kostte :) Een tip moesten jullie er ooit naartoe gaan. Kijk nog eens naar de film Goldeneye van James Bond (die dam dus) en pak een dikke blauwe alcohol stift mee en schrijf uw gewicht op uw hand. Ik heb het niet geprobeerd, maar misschien kan je dan wel springen zonder te betalen ;)
Na afloop en terwijl bij 3 van de 5 mannen de adrenaline nog overduidelijk door de aders stroomden richting het meer gereden en de innerlijke mens versterkt met een voor mij Zwitserse, voor hen Italiaanse maaltijd. Nog snel een crèmeke lekken, handjes schudden en afscheid nemen. Zij richting het Noorden, ik terug naar het zuiden (met een dikke omweg wegens een Kimberly met streken en een verkeerde oprit van de autostrade). Op de terugweg ook nog even interesse gaan tonen in een kodak (en mijn liefje een zoen te geven.. werken op zondag is echt stom) en uiteindelijk weeral Barbiepop gewijs van outfit veranderd, en de opbouw van de voorbeeld Ducati zo goed als mogelijk proberen te imiteren… tot ik echt niets meer zag.
Ik kan jullie trouwens al vertellen, door de vertraging tussen het posten op deze blog en het effectief meemaken van dingen.. die monster, die komt in orde :)
Dikke knuffel,
Inspector Gadget

Seré's kleine receptie e un matrimonio

Ciao iedereen,
Ik ben dus even in het Belgenlandje geweest en heb, ondanks mijn nachtelijke arbeid, toch nog hard genoten om iedereen een beetje terug te zien. Vrijdagavond afspraak bij Stefanie thuis om met een kleine vertraging binnen te vallen om Seré's kleine receptie officieel te openen, direct een fles Champieter te ontkurken en iedereen nog wat meer in spanning te laten wachten. Stace had namelijk het lumineuze idee om even langs haar neus weg te melden dat ik GROOT nieuws had :)
Bon, nadat iedereen voorzien was van een glaasje bubbels maar direct korte metten gemaakt met deze ondraaglijke spanning en gelukkig zat iedereen er nog na dit teleurstellend 'geen' nieuws. Nog chance dat Willer en zijn madam ook iets kleins hadden mee te delen en de aandacht een beetje verlegd werd naar hun toe. Meneer had mevrouw blijkbaar op veel te romantische wijze ten huwelijk gevraagd.. er kwamen veel bloemen voor in zijn verhaal, een kruistocht door de Alpen, een knieval en nog meer bloemen denk ik.
Hoewel Lien aanvankelijk er nog niet van overtuigd was dat ik echt niks te melden had, vond ik het wel zo lief dat ze Wiliam aanmaande 'mijn' moment niet af te pakken :)
Een dikke proficiat alleszins en bedankt om de lat voor de mannelijke helft van het gezelschap zooooo hoog te leggen ;) Verder een hele gezellige avond gehad, lekker gegeten en eindelijk eens van die fameuze patisserie-kunsten van Evelyne kunnen genieten. Het lofgezang is volkomen terecht en het heeft gesmaakt. Uiteindelijk werd de avond vroeg afgesloten en keerde ik van Antwerpen terug richting Limburg om mij mentaal voor te bereiden op een ander trouwfeest (en toch nog even verder te werken).
Stafke, terug te vinden als professioneel hert van enkele posts terug, gaf samen met zijn madam ook een feestje ter gelegenheid van hun belofte om voor eeuwig trouw te blijven aan elkander. Ik en anderen mochten daar bij zijn in het verre Arendonk. Ze zagen er super uit, heel relaxed en ik denk ook wel blij dat de dag eindelijk daar was.
Er was veel volk, heel lekker eten en een dessertbuffet die bijna mijn avond om zeep had geholpen. Met een kleine indigestie op het begin van de avond toch enkele zweetdruppeltjes van mijn voorhoofd moeten vegen alvorens in het rijkelijk geserveerde gerstennat te kunnen vliegen en de dansvloer op geheel eigen wijze onveilig te maken.
Heel jammer dat Claudia er niet bij was, maar dat maken we een andere keer wel goed met een bezoekje.
Fijn geslapen in het op voorhand geregeld hotel en na een welverdiende nachtrust van 5u opgestaan en huiswaarts gekeerd. Nogmaals een dikke mercie voor het feest.
Uiteindelijk mezelf toch nog tot bij de grootouders gekregen voor een fijne babbel en een weerzien, om van daaruit recht naar het vliegveld te rijden en alsnog mijn bagage te moeten inchecken door een of andere nieuwe stomme en vooral strikt toegepaste regel. Ik heb nog nooit zo goed geslapen op een slechtzittende stoel van Ryanair, maar dat ik een slaapachterstand had om U tegen te zeggen, was wel zeker.
Ciao, ciaoooo

Sto arrivando..

Buondi krekels,
Vandaag heb ik gelukkig een dagje vrij en toch weer tijd te kort. Eigenlijk heb ik ook niets nieuws te melden buiten het feit dat ik nog eens een bezoekje breng aan het Belgenlandje, van de 17de tot de 20ste september. Dat hert van enkele posts geleden gaat dat weekend namelijk in een huwelijksboot springen, en daar had ik graag bij geweest. Hopelijk bestaat de huwelijkstaart voornamelijk uit bitterballen en gefrituurde dinges, maar geen erg als het niet zo moest zijn.. de dag ervoor zal ik alle bloemetjes die gastvrouw Stace tegen dan ontvangen heeft, even buiten zetten in A'pen.. en terwijl de dames vooral hopen op een kleine receptie met sushi en andere vieze dingen, dacht ik eerder aan Bamiballen, berelullen en veeeeuuuuullllll frietjes. Maar ik heb ook nog wel wat andere ideeën.. dat komt ook wel goed.

Bon, de reden waarom ik gene tijd heb is domweg omdat iedere vrije dag, een monster-dag is. En omdat vorige zaterdag mijn Italian Stallion van een nieuwe "frizione" werd voorzien en terug als nieuw schakelt heb ik het een en ander in te halen. Maar zoveel tijd heb ik ook niet, want mijn madam stopt wat vroeger met werken vandaag en vanaf dan is het handjes wassen dag en omkleden dag en dingetjes doen dag.. Doordat we allebei in 'turni' werken zien we elkaar wel, maar vallen we allebei boenk in slaap terwijl we een fokkietje achterover slaan. Ik ben tegenwoordig 4u onderweg per dag om dan 8u te luisteren naar het gezever van o.a. een clown die zijn papegaaien niet in zijn bus kan vervoeren, en dat kruipt wel een beetje in mijn kleren.. tijd voor nieuwe kleren dus ;)

Zo, maar snel afsluiten hier.. jullie zijn gewaarschuwd, ik kom af, of ge dat nu graag hebt of niet!

ciaoooooo

Ferragosto, tutto a posto

Dag schelmenwolven,
Vorig weekend heb ik alweer een nieuw stukje Italie ontdekt en ik moet zeggen dat ik hier heel strategisch woon. Dat ik vlakbij de Alpen en de bijhorende skipistes zit was jullie al bekend. Dat al die fantastische meren eigenlijk ook maar een ‘boogscheut’ ver zijn, daar heb ik ook al voldoende foto’s over geplaatst. Maar eerlijk gezegd wist ik niet dat het zuiden van Lombardia een beetje te vergelijken was met Toscane en zijn glooiend landschap vol wijngaarden. Vrijdagavond zijn mijn jonkvrouw en ik alvast in ons harnas gekropen om een kruistocht te beginnen richting onbekend gebied (voor mij dan toch). Tijdens onze tocht, vol gevaren en struikrovers, zijn we ’s avonds laat nog even aan een waterput gestopt om enkele kalabassen water te kopen.. Na twee uurtjes stonden we reeds op de plaats der bestemming: La Vecchia Cantina in Canneto Pavese. Een gezellige B&B met een magnifiek uitzicht over de streek waar we op dat ogenblik niets van zagen (het was dan ook na 23.00u toen we arriveerden). Maar snel onze struik ingekropen om de volgende ochtend te kunnen genieten van een heerlijk ontbijt op het terras... met dat super uitzicht dus. Daar hebben we welgeteld 10 seconden van kunnen genieten tot we gezelschap kregen van een 5 tal wespen die ook honger hadden. Ik heb in mijn leven al veel draken de kop afgehakt, heroische heldendaden verricht en woeste wateren doorzwommen... maar die 5 wespen zijn er toch in geslaagd om al mijn mannelijkheid zomaar eventjes de kop in te drukken en mijn deerne te verzoeken om binnen verder te eten. Een heilige schrik heb ik van die rotbeesten. Binnen terug op het gemak kunnen genieten van het ontbijt en plannen gesmeed voor de rest van de dag. Er waren fietsen beschikbaar, we zaten midden in de wijnstreek, het was prachtig weer... en het was Ferragosto. De feestdag hier, waarvan elk zichzelf respecterende Italiaan er een erezaak van maakt om op verlof te vertrekken voor het weekend. ’s Middags waren we dus aangewezen op een menu fisso in het plaatselijke restaurant en werden we getrakteerd op zulk een uitgebreide lunch dat we naderhand nieuwe plannen voor de rest van de dag moesten smeden. We slaagden er nog net in om terug in de auto te rollen en ons zelf in badkostuum te hijsen om de rest van de ondertussen late namiddag aan en vooral in het zwembad te vertoeven. Een zwembad met een view om u tegen te zeggen.. heerlijk. Die avond hebben we de fout gemaakt naar een nabijgelegen dorpsfeest te gaan om de plaatselijke cultuur op te snuiven en eindigden we in een oord van wansmaak waar we ieder zelfs 5€ inkom voor betaalden. Hoempapa muziek en krokodillen op de dansvloer.. brr.. Eens terug op de kamer genoten van onze fles spumante op ons terras en de warme avond. Zondagochtend lagen we snel terug in het zwembad en werd er weer getracht om te ontbijten op het terras maar zaten we ook nu weer snel binnen :) en maakten we ons klaar deze charmante B&B te verlaten. We kregen zelfs een fles rode wijn mee en met die onder onze arm trokken we hoefstapsgewijs meer naar het zuiden. Een mooie rit doorheen het glooiende landschap met constant prachtige vergezichten en druivenvelden zover het oog reikte. We bereikte het dorpje Zavattarello om daar het kasteel en het georganiseerde spektakel van dat weekend te bezichtigen. In een woord, fantastisch! Aan het kasteel werd Claudia al snel meegesleurd door ridders en jonkheren om mee te doen aan een vrolijke rondedans. Er werd uitleg gegeven over de middeleeuwen door mensen in traditionele klederdracht. Een man, volledig in harnas werd getest door er keihard met een zwaard op te meppen en later die dag werd ook bewezen dat zelfs pijl en boog hem niet deerden. Ik miste enkel de appel op zijn hoofd om het helemaal af te maken. Ook hier weer 5€ inkom betaald om het kasteel zelf te betreden, maar deze keer was het zijn geld meer als waard. Fenomenale uitzichten over het gebied, een interessante uitleg (volgens Claudia toch) en een goed gevulde dag later besloten we voor het einde terug te keren naar de realiteit en reden we huiswaarts. Een heerlijk weekend werd afgesloten in onze plaatselijke pizzeria in Pontirolo Nuovo en al snel was het maandagochtend en belde de eerste Hollander al..
Ciao ragazzi.. tot snel

Pisogne

Buongiorno,
Het is hoog tijd dat ik hier weer een verhaal neerpen want anders loop ik een gigantische achterstand op met het briefen van al mijn fijne ervaringen die ik hier meemaak. Ditmaal wordt er gezwegen over het werk en enkel geconcentreerd op de fijne dingen des levens. En als werkmens is dat natuurlijk het weekend. Als bij toeval kreeg ik te horen dat er weer volk op vakantie ging naar het land waar iedereen ondertussen zot wordt van het te winnen lotto bedrag. Het land waar naast iedere presentator in eender welk televisieprogramma een horde schaarsgeklede jongedames steeds het beste van zichzelf geven. Schoon volk trouwens, dat afkwam.. herhinneringen van de studententijd in Antwerpen kwamen gauw bovendrijven toen ik hoorde dat Thomas op het punt stond te vertrekken, samen met zijn madam Bie en dat allemaal mijn richting uit. Ik heb er dan ook maar dankbaar gebruik van gemaakt om last minute wat bolognese hula hoops te bestellen.. onvoorstelbaar, maar dus onbekend hier, in dit culinair achtergesteld land (dat mag ik nu toch wel zeggen me dunkt)
Zondag spraken we af in camping cosmos in Pisogne, een charmant dorp aan Lago d’Iseo, dus Claudia en ik namen voor alle veiligheid de charmante Fiat 500 om ons in stijl naar ginder te begeven. Dit eigenlijk ook wel omdat mijn niet minder charmante Alfa zijn kuren heeft en het nodig vindt om zich mijn zuurverdiende centjes toe te eigen. Er zijn kosten op komst, maar het euvel zal op de Italian way opgelost geraken. Soit, terug naar de zon, het meer en het wederzien van de man met wie ik het eerste jaar op kot heb gezeten om het jaar erna vriendelijk te worden verzocht een ander kot te zoeken. Droogweg buiten gesmeten eigenlijk. De man ook, waarvan ik in het begin de ballen snapte en hij eigenlijk ook van mij..maar dat taaltje uit de Vlaanders wordt men geleidelijk aan ook gewoon. Wij komen die dag dus aan op die camping en begeven ons met de zwembroek onder de arm naar het water om hun daar in het water aan te treffen al dobberend op een luchtmatras. Het was heet, dus zat ik zelf ook snel in het water om wat later bij hun aan de gigantische smijttent verder af te koelen bij een glaasje prosecco en een hand hula hoops… met bolognese smaak dus.. heerlijk. Aangezien het toch zondag was en tijd geen issue, besloten we Pisogne zelf te verkennen en ons neer te planten op een terrasje om nog wat meer prosecco te consumeren en de avond af te sluiten in een goed restaurant. Volle maag, weer fijn bijgepraat en hen een goede reis verder gewenst, besloten Claudia en ik om ook terug richting huiswaarts te rijden.
Misschien was het het water, of misschien wel de zon, of misschien gewoon het besef dat we kregen op de terugweg.. ik weet het niet. Alleszins waren we er snel uit om ook maar eens een weekendje voor ons twee te plannen. Die plannen zijn ondertussen ook uitgevoerd, dus dat verslag en de foto’s volgt ook snel.. ik zei het al, ik sta achter met schrijven en wil jullie natuurlijk niet onthouden om op de hoogte te blijven wie er allemaal is geweest en wat ik hier nu doe.
Tot heel snel kleine krekels..

Hallo met mij..

Ciao tutti,
Zoals jullie wellicht bekend is ben ik sinds vorige week bezig mee de wereldproblematiek aan het oplossen. Na een stoomcursus over het 'hoe en wat' in de wereld der telefoonmeisjes werd me snel duidelijk dat de dingen gewoon complex werden voorgesteld om het banale werk dat zou volgen te compenseren. Procedures om van achterover te vallen en explicaties over de gevaren van een bureaustoel (verplichte "safety"-uitleg) maken de dag er niet korter op. Helemaal schrijnend wordt het wanneer de plaatselijke specialist van het merk Fiat/Lancia/Alfa/Maserati/Ferrari na een boeiende uitleg over de totstandkoming van een wagen (van schets tot realistisch schaalmodel tot het uitkiezen van de jongedame die de wagen zal vergezellen bij haar presentatie aan het grote publiek) even langs zijn neus weg door de venster wijst om te melden dat daar, in die gebouwen op nog geen 100m van waar wij zitten, het "centro stile" ofte "het designcentrum" van Alfa Romeo zich bevindt. Als extra zout op de wonde zag ik de volgende morgen bij het naar binnentreden van dit breindodende centrum de Alfa 8C Spider, waar er zo losjes 500 van gemaakt zijn en waar ik met mijn slaapkop nog niet volledig van besefte dat ik die niet meer al te dikwijls zou tegenkomen (kostprijs zou een dikke 300 000€ moeten zijn, slik). Jullie moeten het dus doen met een beeld, geplukt van het internet. Ferm ding! Over ferm dingen gesproken, ik moet niet klagen over de afleiding op de werkvloer.. in feite werd de introductie volledig in het Italiaans gegeven en hadden we beschikking over een Braziliaanse coach die alles vlotjes naar het Engels kon vertalen voor ons. Hoewel iedereen voldoende Italiaans verstond, werd er toch verdacht veel vertaald. Eens mijn plaats aangewezen op de werkvloer, kreeg ik snel het gevoel om luidkeels: "EEEEEEeeeennnn meeet eeen WUPPIE WUPPIE WUPPIE, WINNEN WIJ DAT WERELDCUPPIE.." te scanderen en mijn "sosjaal" vanonder het stof te halen .. Land, hup hup Holl.. Het werk bestaat dus uit telefoontjes ontvangen van gestrande Hollanders in Spanje die ginder niet uitgelegd krijgen dat hun dealer in Holland de vlinderklep op een aanspruitstuk al had vervangen en dat het probleem dus ergens anders moet liggen.. Tja..
Over de reistijd naar ginder (toch een hele 50km ver) kan ik kort zijn.. die is gewoon vreselijk lang. Ik ben twee dagen met de auto gegaan en het zou in 40min. te doen moeten zijn, ware het niet dat ik niet alleen ben om te gaan werken. En dan is het nog geen school en zijn er velen op verlof (augustus ligt Italië plat) Twee uur terugrijden, dik 7€ tol op de snelweg iedere dag en dan de naft en slijtage van mijn Italian Stallion deed me gauw besluiten om een goedkopere oplossing te zoeken, en dat wordt dus de metro.. zelfde tijd (120min).. gene stress en veul goedkoper.. en vandaag toch te laat omdat vanaf vandaag de hele week door de "zaterdag-regeling" geldt. Maw, tis augustus, Italië ligt op zijn gat en nog een streepke vroeger vertrekken want die telefoonmeisjes zitten wel een beetje afgelegen. En mis je de werkbus voor het laatste stuk, dan moet je direct een uur wachten en ben je voor niks zo vroeg opgestaan.

Als er nu iets is waar ik niet goed mee overweg kan dan is het "voor niks", "vroeg" en "opstaan" en dat in ene zin!!!
Ik kruip nu maar snel in mijn struik en beelden van mijn bloedmooie collega's moeten jullie ook niet verwachten, de verbeelding is dikwijls zoveel mooier ;)
Ciao ragazzi, treur niet en gene pienak, het valt allemaal wel reuzemee en het is maar voor efkes.
Bel me, schrijf me, laat me vlug iets weten.. geef me een teken.. tralalala

Fiat

Buongiorno,
Ik ben nog niet goed terug hier of ik heb alweer veel te veel te vertellen.. Chance dat mijn trouw lezerspubliek iedere dag even komt piepen om te zien wat er hier allemaal gebeurt... ahum...
Misschien beginnen bij het begin. Ik zit hier opgescheept met de Boliviaanse variant van de Mexicaanse griep, die is iets minder schadelijk, maar zadelt u wel op met een verkoudheid terwijl het buiten ver boven de 30°C is. Een belachelijk zicht, kortom, maar nog niet belachelijk genoeg om mij thuis te houden. Er zat namelijk wederom bekend volk in de buurt, dus ideaal om in mijn oven te kruipen en een bezoekje te brengen aan Sirmione, het zuidelijkste puntje aan het Gardameer. Nu hoor ik jullie al hardop denken.. ja ma kerel, gij moet nie werken of zo, of toch op zijn minst doen alsof ge werk aan het zoeken zijt?? Want al die verhalen doen mij vermoeden dat ik niet teveel van uw crisis-toestanden moet geloven. Een geluk bij een ongeluk belde Randstad mij deze morgen om te vertellen dat mijn gesprek bij de Fiat groep goed was gegaan en dat ik daar dus kan beginnen en mensen in België en Holland mag ambeteren aan de telefoon. Bibi wordt dus een echte call girl en houdt verder zijn ogen open op zoek naar beter.
Ik dus naar het Gardameer om Johan en zijn mademoiselle op te zoeken en galant als ik ben, heb ik zelfs een gratis parkeerplaats in de vlakke zon staan vrijhouden.. Het was echt onmenselijk warm en we zijn maar snel ergens iets gaan eten om rustig bij te babbelen. Heerlijk gegeten en zelfs niet teveel betaald voor deze toeristenval dat Sirmione eigenlijk is. Nadien een beetje gewandeld maar toch redelijk snel terug op een terras beland.. het was echt te warm. Bij de eerste regendruppel (er was regen voorspeld) elkaar een goeie dag/reis/verblijf gewenst en ik terug naar Pontirolo.
Bij de weg, zaterdag zijn we de nieuwe 'bella' van Claudia gaan ophalen. Ik had er enkele posts geleden al iets over gezegd.. deze keer echter op ware grote en in het rood. Haar Fiatje 500 is gearriveerd en ik moet bekennen dat ze bloedmooi is. Een hele leuke wagen en en afwerking vanbinnen waar alle andere wagens iets van kunnen leren.. jep, ik ben verliefd. Proficiat meid en vele veilige km's gewenst. Mijn Ducati staat ook nog in de steigers en is zelfs door een stevig onweer omgewaaid geweest en nu is het maar de vraag of je van een moto met schade kan zeggen of ze al dan niet schade heeft opgelopen :) nee, niets aan de hand, verder knutselen tegen een stevig tempo, want volgende week is mijn lui leven weer voorbij en kan ik beginnen zeuren achter een paar dagen verlof.
Ciao amici, tot snel

Moeten er nog frietjes zijn?

Ciao people,
Ik weiger pertinent om hier in een klaagzang over te gaan ook al ziet het bos er aan de overkant rooskleuriger uit en tikt het klokje thuis veel te hard.. Ik heb er een vreemde periode in België opzitten, na 5 maanden nog eens thuis en me toch wat afzijdig gehouden. Vele mensen niet gezien die ik toch graag nog eens gezien had, maar we zijn nog jong en het is nog niet donker.. Soit, ik zal anders snel terug overschakelen naar mijn goed nieuws show en alleen vertellen over de fijne dingen des levens, want dat is wat ik hier eigenlijk wil delen met de rest van het heelal. Wel luistert: Frietjes heb ik gegeten en die frietjes zullen het hebben geweten, donderdagavond was het met stoofvlees, vrijdagmiddag omdat er een slechte treinverbinding is tss A'pen en Genk, zondag van de mama en dinsdag om er weer efkes tegen te kunnen :) Ik moet er misschien bijzeggen dat de Italiaanse keuken zeker niet slecht is, maar een goei frit met wat bitterballen/stoofvlees/mini loempia's, dat heb ik soms toch ook nodig. Er is dus onverwacht nog een gezellig etentje gefikst geworden in Antwerpen met dank aan Stefanie en haar mooie privédanseres.. de stoofvlees was goed ontdooit en de frietjes leken wel van de frituur ;) nee even serieus, die meisjes en alle andere meisjes die ook nog hebben staan afwassen, grote pluim en dikke kus.. maar toch ook maar mijn excuses voor zij die met hun Mexicaanse griep liever voor de buis waren blijven liggen en ook voor zij die de uitnodiging niet meer gezien hadden en eigenlijk ook voor zij die ook in het buitenland zit, maar dan ergens anders en pas de dag erna in ons land op bezoek kwam.. ik had het al vermeld.. ik had niets geregeld.
Eigenlijk was ik er omdat mijn nicht trouwde en kon ik dat strak koppelen met een heus vrijgezellenweekend. Kim en Kris, nog een dikke proficiat en mercie voor het feest (en de rijkelijk vloeiende champieter), ik kan jullie verzekeren dat het een lange rit naar huis was, naast de mama en de papa in de auto :)
Die zaterdag, dus de ochtend erop werd ik wederom opgepikt door de mensen van vorige week om naar het verre "Roy" te rijden, of Gruitrode voor de vrienden, om daar door de vrijgezel van dienst getrakteerd te worden op een ontbijt met spek en eiers en een gebrek aan koffie gedurende het hele weekend. Nadat we hem in zijn rendierpak hadden gehesen kropen we in de wagen op weg naar de terril van Waterschei om daar een heuse sterke bierentocht te lopen. Hilarische beelden en een steeds schever wandelende vrijgezel die met moeite bovenop de terril geraakte om de nog warm zijnde pizza te kunnen verorberen. 15 schapen door een tunnel jagen ging hem beter af, alsook zorg dragen voor zijn kip. s'Avonds was er nog een heerlijke bbq om af te sluiten met een kampvuur zoals in de oude tijd. Ik stond versteld van wat de man allemaal heeft binnengeslaan, maar ik stond eigenlijk nog meer versteld dat het allemaal binnen gebleven is. Goed gedaan kerel, we zien elkaar terug in september.
Uiteindelijk was de week om en ondertussen sta ik hier terug op Italiaanse bodem en heb ik net een interview achter de rug.. niet in de richting naar waar ik op zoek ben, maar geef toe.. iedereen heeft in zijn fantasie toch al eens voor telefoonmeisje willen spelen, nietwaar??

Ciao amici, volgende keer terug met een uitgestippeld plan en vlaai!

Dikke kus

you wanna try my meat?

Ciao ragazzi,
Ja, jullie lezen de titel goed.. "you wanna try my meat", dat was wat die perverte ober zei tegen de Engelse toeristen naast ons terwijl wij onze lasagna naar binnen aan het werken waren in Brunate, het dorp met een fenomenaal uitzicht over Como. Wij, zijn ikke en mijn privé-chauffeurs Toon en Romina die hier op bezoek zijn en zich weer een fameus hotel gevonden hebben, dichtbij Bellagio. Ik ben ze gisteren gaan opzoeken in Como waar we gezellig geterrast hebben in het prachtige weer hier. Om de honger te stillen zijn we met de 'funicolare' recht omhoog naar Brunate gegaan en nadien een wandeling gemaakt langs de kasten van huizen die je daar terugvindt. De moeite, al zeg ik het zelf. Voor we verder gingen werd in maffia stijl de meegesmokkelde waren van de ene koffer in de andere overgeladen om daarna richting hun hotel te gaan. Een hotel met een privé-platform aan het water, allemaal strak geregeld en even liggen bronzeren tot de prachtige lucht omsloeg in een regenbui. s'Avonds zijn we dan richting Bellagio getrokken en daar een reuzepizza gegeten aan het water om uiteindelijk terecht te komen in een tropisch onweer. Een fantastisch mooie lucht, gietende regen, hagel en een lichtspel van bliksemschichten deed ons vermoeden dat het wel nog even zou duren, dat onweer. Omdat we uiteindelijk toch Belgen zijn en mij vroeger altijd werd verteld dat ik niet smelt van wat regen, zijn we toen het iets minder hard regende toch richting auto gelopen. Om jullie een idee te geven hoe hard het nu juist regende.. als zelfs de eendjes bijna in een café gaan schuilen, dan wil dat toch al wat zeggen, niet? Bon, zij zijn nog steeds hier in Italië, dus wel vreemd om nu al een verhaal te schrijven, maar daar ik morgen met hen mee naar huis rijd, leek het me geen slecht idee om er al vast aan te beginnen. Mijn terugweg naar huis vanuit Bellagio liep voor een heel stuk langs het water, heel mooi allemaal.

Om ook nog even terug te komen op de stand van het monster-project en hoever we daar mee staan.. awel, ik moet zeggen dat ik bitter weinig kaas heb gegeten om ne moto in elkaar te puzzelen. Deze week ben ik met Tiziano mee inkoopjes gaan doen om daags nadien alles effe in elkaar te vijzen. Helaas deed een te repareren scooter van een klant van hem wel heel moeilijk en kroop al zijn concentratie en kennis daarin. Gelijk een klein veulen en met de souplesse van een eland ben ik er toch in geslaagd om het plastiek stuk vanachter te vervangen en van stoere pinkers te voorzien. Ook het stuur staat er op als de gashendel en omdat de hulp uitbleef besloot ik mijn stalen ros maar in een sopje te zetten en te poetsen gelijk een maniak. Zijn TDM heb ik dan ook maar ineens onder handen genomen en deze staat nu ook terug heerlijk te blinken. Wordt uiteraard vervolgd, ik ga alvast nog een meegebrachte "echte" ice tea drinken nu en stilaan mijn valies voor morgen klaarmaken.

Voor iedereen die mij liever niet zou willen zien, maak dat jullie het land uit zijn tussen de 6de en de 14de juli.. al de rest, tot snel en hoe, wat en waar valt nog allemaal te bezien.. er is niets gepland, enkel al een vol weekend (10-11-12 juli)

Un bacio

ik heb fijne vrienden..

Ciao a tutti,
Ik heb fijne vrienden. Vrienden die laat op de avond recht uit het café naar mij bellen om mij hun laatste geniale plannen voor te stellen. Vorige vrijdag was er namelijk de "Sortie", een niet te missen feestje in Antwerpen, georganiseerd door de PO-bende ofte mijn oude school. Ik ben er echter al voor de tweede keer op rij in geslaagd dit feest te missen. Maar aan mijn vrienden zal het niet liggen. Het geniale plan bestond uit een Hocus Focus, die donderdag ergens in de late namiddag richting Italië zou vertrekken om hier, een koet in de nacht, aan te komen en mij op te pikken. Ik zou de Hocus Focus dan wederom huiswaarts rijden, en in de namiddag arriveren in Antwerpen. Er zou tijd zijn om me even op te frissen alvorens aan te schuiven aan de barbeknoei aan 't Scheld en nadien een feestje te bouwen op de Sortie. Geniaal plan, alleen kwam het wat ongelukkig uit voor mij.. ik had namelijk een 'plan B' nodig om terug hier te raken, want... de week nadien zouden er andere fijne vrienden langskomen (komend weekend dus) om hier wat te verpozen. Echt hele fijne vrienden echter, want die bewuste vrijdag werd ik ook nog enthousiast uit mijn bed gebeld om toch een beetje aanwezig te zijn op het feestje en moest ik proberen op fluistertoon te communiceren met het thuisfront. Geen sinecure om boven tal van decibels, te horen op de achtergrond en eigenlijk doorheen het hele huis hier.. en voldoende gerstennat, hoorbaar geconsumeerd door hen uit te fluisteren.. gevolg, kot wakker hier, maar ik viel met een glimlach terug in slaap. Over de vrienden die dit weekend afkomen gesproken, daar zit er eentje bij die al eens een fiets durft te kopen en daarna voor het dubbele door te verkopen. In tijden van crisis wordt een mens creatief en gaat al snel op zoek naar allerlei manieren om alsnog centjes te verdienen. Aan de andere kant bedenk ik dat ik mijne fiets ook van hem heb gekocht (moet ik me nu bekocht voelen?:)? ) Met dit verhaal in het achterhoofd begon ik dus gedwee e-bay af te schuimen op zoek naar "investeringen" die het waard zijn om mijn laatste spaarcenten aan te spenderen. En ik had er eentje op het oog.. 3! stoelen van Gerrit Rietveld, ontworpen voor de Expo '58... stond op een paar euro en die hield ik dus in de gaten. Zij die ooit al eens geboden hebben op ebay zullen zeker het volgende scenario herkennen. De adrenaline, de spanning en de onzekerheid zijn niet te beschrijven wanneer het laatste uur van de bieding ingaat, het hoogste bod nog steeds 'slechts' 100€ bedraagt en ik ondertussen als een zot zit te googlen wat deze authentieke stoelen waard kunnen zijn. Veel info vind ik niet, alleen dat hij recent opnieuw wordt uitgegeven. Dat is al een goed teken dacht ik zo.. nog 30 minuten, de prijs loopt stilaan op naar de 150€, mijn max. bod op dat moment is 300€, geld dat ik niet kan missen voor de moment, maar mijn kleine teen zegt, dit is een buitenkans. Plots begrijpt google waar ik naar op zoek ben en kom ik uit op de website van veilinghuis Christie's in Amsterdam. Ik open de link en zie identiek dezelfde stoel op mijn scherm staan met er langs heel wat info over de geschatte waarde. Ik verslik mijn eigen en begin enthousiast de e-bay pagina te vernieuwen.. nog 25 minuten.. nog steeds 150€. Heeft nu niemand door waar die naar staat te kijken, vraag ik me af, terwijl ik voor de zekerheid de site van het veilinghuis doorpluis. De geschatte waarde van deze stoel ligt tussen de 12 en de 15 DUIZEND €.. en de stoel is uiteindelijk verkocht geworden voor 13000€. Snel terug naar ebay.. 17 minuten..210€.. ik vergelijk beide afbeeldingen en denk bij mezelf.. ok, deze zien er niet zo onberispelijk uit, maar zeker nog goed.. en anyway, het zijn er 3! Ik word een beetje mottig van spanning en besluit mijn max. bod te verhogen tot.. shit.. 't staat al op 600€ en 't is nog 4 minuten. Ik zeg tegen mezelf, 1000 euro, boenk op de laatste seconde, dat ga ik doen. In de laatste 10 seconden gebeurt echter het volgende: Terwijl ik mijn vingers strek om op de 1 en drie keer op de 0 te duwen, klik ik nog een laatste keer op 'pagina vernieuwen' en zie met tranen in de ogen hoe iemand anders precies hetzelfde gezien heeft op de website van Christie's... 1500€.. miljaar, vloek ik hard en ik vernieuw nog eens... 3100€.. echt in luttele seconden schiet de prijs de hoogte in en de bieding eindigt op een slordige 4500€. Ik tril helemaal en vraag me af wie de bieder is. Aan de andere kant bevestigt deze geschifte biedings sessie wel mijn donkerblauw vermoeden dat dit een buitenkans was. Ik zag de krantenkoppen al verschijnen. Jongeman investeert al zijn spaarcenten in drie afgeleefde stoelen waar een andere rijke zot veel geld voor over heeft en wordt (toch voor efkes) rijk.. Ja, het zag er even goed uit, me dunkt. Back to reality, ik heb dus fijne vrienden en ben blij dat ik volgende maandag (6 juli) mee terug kan rijden met hen naar België.. Ik heb vanal in petto wat er gedaan kan worden en moesten ze het nog lezen.. ik ben de 'La Chouffe' vergeten in mijn lijstje ;)
Ik heb nog meer fijne vrienden, vrienden die me met de telefoon van het werk vragen of ze die hotelkamer nu wel of niet moeten boeken voor hunne trouw.. ruim nadat de deadline tot betalen, laat staan bevestigen overschreden is.. geduldige vrienden ook, en nu ik er aan denk.. ik schrijf NU de centjes over :) nogmaals mijn excuses voor de late reactie/actie. Maar ik heb nog meer leuke vrienden, vrienden die toch nog even polsen of ik in augustus nu mee wel of niet mee ga crossen met de jeep in Frankrijk. Jongens, wat had ik graag "Ja" geroepen, maar het zal niet voor dit jaar zijn. Ik heb zelfs vrienden die van plan zijn een taart te bakken als ik in het land ben.. en geen gewone taart als ik de foto's van vorige exemplaren mag geloven.. nee echt een Taart met een dikke T. Als de agenda's op elkaar afgestemd geraken, hoop ik er eindelijk ook eens van te kunnen proeven, want ik heb ondertussen al heel veel veelbelovende vlaaien gezien ;)
Ik heb dus fijne vrienden..... en blijkbaar ook tijd teveel bedenk ik me net, anders schrijf ik zo'n emo-gedoe niet.. of ben ik gewoon blij nog eens in mijn apenlandje op bezoek te komen en mij vol te kunnen steken met bitterballen, frieten en echte maar vooral bruisende Lipton Ice Tea???? Allemaal dingen die ze hier niet kennen, of nie kunnen maken.. en 't is toch alweer 5 maand geleden..
Tot snel vriendjes en vriendinnetjes, zie maar dat jullie fris onder de oksels gewassen zijn, want ik kom er aan..
Un bacione
X

Enjoy the silence

Ciao scemi,

Dat ik nog nooit een voetbalmatch vanuit een voetbalstadion heb gezien is geen goedbewaard geheim, het is bijna een statement. Voetbal interesseert me namelijk evenveel als het programma dat hier nu op de televisie speelt (Xena, warrior princess... ik wordt dus af en toe efkes afgeleid, maar het zal niet voor het verhaal zijn).. weinig dus. Het enige stadion dat ik ooit van binnenuit heb gezien (zonder de voetbalmatch dan) moet geleden zijn van in het 6de middelbaar. Chrysostomos feestje (100-dagen feest) in het KRC-Genk stadion.. in de vip-loges als ik me niet vergis. Wat ik me daar vooral nog van herhinner is dat ik al dansend op de tafel een beetje intelligente praat heb staan verkopen tegen mijn klastitularis van destijds. En gisteren was het dan bijna zover.. ik zou hier naar het KRC-Genk stadion gaan van Milaan. Het stadion waar normaal gezien de mensen zitten die nauwgezet de kunsten van Beckham, Kakà, Ronaldhino en Gaétan et ses copains volgen. Stadio Giuseppe Meazza, ook wel San Siro genoemd. Dit complex heeft plaats voor om en bij de 80 000 mensen (tegen 24 000 in Genk) en dat is dus een dikke drie keer groter... het was te merken. Na een belachelijk lange rit van bij Claudia thuis tot ginder (in de avondspits dus) moest ik even lachen met de ring rond Antwerpen (2,5u voor 50 km). Uiteindelijk waren we ter plaatse terwijl er op de achtergrond reeds een uitzinnige menigte te horen was en.. Depeche Mode! Jep, eindelijk konden we de tickets die ik van Claudia voor mijn verjaardag heb gekregen in twee laten scheuren. We waren dus te laat, maar niet getreurd. Onmiddellijk zijn we zo'n spiraalvormige toren ingelopen om er helemaal vanboven weer uit te komen. Eerste reactie.. wow. Heel indrukwekkend om zoveel volk bijeen te zien die uit hun dak gaan. Minpuntje was dat we wel een beetje aan de zijkant helemaal van boven zaten en bijgevolg het geluid niet optimaal was.. maar het was een feestje, dat dan weer wel. De film is weer van slechte kwaliteit, dus zet het geluid niet te hard.. Nu moet ik ook wel toegeven dat ik niet heel veel ken van hun repertoire, maar gelukkig zaten er genoeg van hun klassiekers bij. Een strakke set en dik twee uur later stonden we terug beneden te kijken naar de kraampjes met hun Depeche Mode-waar. Enig wenkbrauwgefrons bij de tour data, maar vooral de plaats deed on beslissen om de auto terug op te zoeken en huiswaarts te keren. (ze treden blijkbaar ook op in Butapest, hehe.. klein foutje, ma toch)
Na het gebeuren, dezelfde lijdensweg terug, gelukkig iets sneller. Ik hoop dat diegene die zaterdag op werchter rondlopen getrakteerd worden op een even strakke set, het was de moeite.
Dikke kus nog en misschien moet ik er toch eens over nadenken om hier naar een voetbalmatch te gaan zien.. Maar dan wel een echt belangrijke he, zodat het helemaal oneerlijk is voor de mensen thuis.. Wat doet die onnozelaar in dat stadion, hij kent er niks van maar zit er wel live bij, en.. jep, zoiets dus. Maar ik zou eigenlijk liever naar de MotoGP gaan kijken (zeker na de wedstrijd van afgelopen weekend)
Ciao, ciaooo

Madonna di Fatima

Buongiorno,
Een kleine update misschien over de Ducati in opbouw. De laatste stand van zaken was dat alles terug recht geplooid was.. wel dat is nog steeds zo :) Maar buiten de motor zelf moest ik ook een beetje omkijken naar mezelf in de vorm van bijpassende motorkledij wat het rijden eens zo veilig maakt natuurlijk. Nu beschikte ik reeds over een helm en botten en vorige week kreeg ik een telefoontje van de tante van Claudia, dat iemand een hoop kledij had achter gelaten bij haar (bij de motomechanieker dus) voor te verkopen. Ik naar daar, alles gepast en alles goed bevonden. Het was de familie van iemand die alles daar had achtergelaten voor te verkopen.. een beetje een triestig verhaal over de een zijn dinges en de ander zijn brood. Na veel twijfel over 'zou ik het allemaal wel kopen?' heeft 1 reactie me uiteindelijk over de streep getrokken. "Als de familie er niet mee inzit om alles te verkopen, waarom zou gij u er dan slecht bij moeten voelen?" En gelijk had hij, dus in het kader van mijn budgetproject 100€ geboden en hetvolgende gekregen: De jas met elleboogprotectie en binnenjas, de motorjeans met knieplastiekskes, het turtlepak om er 'te' stoer uit te zien en de Alpinestars handschoenen afgewerkt met een stukje carbon, om helemaal bij mijn bike te passen. En als ge weet dat de handschoenen alleen al nieuw tegen de 90€ kosten, dan heb ik weer een chanceke gehad. (en tis niet in deze kledij gebeurd)
Gelukkig had de metropool Pontirolo Nuovo een spectakel ineen gebokst deze zondag, opdat ik toch een beetje in het reine kon komen met mezelf. De madonna van Fatima (ergens in Portugal) werd verwacht deze zondag op het voetbalplein hier in het dorp. Oude besjes kwamen van heinde en ver afgewaggeld naar het stadion om de komst van dichtbij mee te maken. Alles werd in goede banen geleid door de "security of Pontiröl".. ik herkende kapper Mario en voelde me veilig. De hysterische massa werd opgezweept door een best wel grappige pastoor, die alvast een rozenkransje was beginnen bidden in afwachting tot.. wel tot de melding kwam dat madam een tikske later ging zijn. De pastoor riep het volk toe: "anders bidden we nog een rozenkranske of 10, waarop de menigte hun valse tanden uit hun mond lachtte. De misdienaars stonden klaar, de plaatselijke fanfare deed zijn ding en de straten waren versierd. Ik kan goed geloven dat Italië nog een heel katholiek land is, hier wordt tenminste nog iets georganiseerd dat de moeite is om naar te gaan zien. Om er alles van te weten heb ik maar eens gevraagd aan de bomma van Claudia wat het verhaal nu juist was van die madonna van Fatima. Awel, Fatima ligt in Portugal (te vergelijken met Lourdes qua oord) en ooit is die madonna dus effectief in Pontirolo Nuovo geweest voor een panino met prosciutto te komen eten en dat wordt vandaag overdreven hard gevierd. Om 18.00u werd madam verwacht op het voetbalveld....Pontirolo als deel van hare tournee... met de helicopter! Een dik uur in de vlakke zon staan wachten op een beeld van een halve meter hoog dat met de helicopter werd afgezet om hier enkele dagen te verblijven. Ik heb het gefilmd, alleen wordt het pas na 1,5 minuut duidelijk wat er gebeurd. Mijn zonden zijn vergeven en de bomma blij dat ik het spektakel had gefilmd.
Ah ja, misschien minstens even spectaculair nieuws als de komst van Madonna.. ge kunt mij kopen :) Mijn laatste wapenfeit op Belgische bodem als werkende mens, is eindelijk op de markt onder de naam 'Bulto' van het merk Eseo (Massive/Philips) Ons moeder en ons vader heb ik natuurlijk al op kosten gejaagd, en het is eens iets anders dan een foto van het zoneke in de living he ;)
Ciao ragazzi, tot snel

"Hoe ik succesvol werd"...

... is de titel van mijn boek dat ik aan het schrijven ben, waarin ik mijn succesformule over een gebeurtenis die zich in de toekomst zal afspelen, nu reeds uitleg in de verleden tijd, als ultiem bewijs dat mijn succesformule werkt(e)! Een blonde god vertelde me namelijk ooit dat als je iets wilt gerealiseerd krijgen, het geen kwestie van tijd is, maar van prioriteit.. om daarna ook nog iets te vertellen over gammadeeltjes uit de Brico. Een andere held van mij, die gedurende heel de periode hier heeft liggen worstelen met zijn eigen schoen, een bed en het volgende vraagstuk: "hoe snij ik die tomaat door zonder een mes??", wist mij dan weer te verrijken met de volgende wijze uitspraak: "Het heeft niet geregend van 't weekend in België" en zal dan ook met de nodige waardigheid vermeld worden in mijn boek ergens rond hoofdstuk 3.
Ik wil maar zeggen, het was een verlengd weekend en er is volk afgekomen en het was wel sjiek ;)
Nadat ik Timothy en Kristof met open armen stond op te wachten aan bergamo-airport, kon ons strakke programma van start gaan. Goed voorbereid trokken we naar de jeugdherberg aldaar, om vast te stellen dat die al vol zat en efkes wist ik het al niet meer.. Tot er gelukkig het verlossende telefoontje kwam van Sara (waar ik bij Trazzi mee had samengewerkt) en die ik daags voordien voorzichtig had gevraagd of we eventueel in haar stulpje in Milaan konden blijven slapen. Last minute-gewijs was er een slaapplaats gefixt voor 2 nachten, in Milaan - Zona Tortona. Dus konden we met een gerust hart naar Pontirolo Nuovo rijden om nog snel de innerlijke mens te versterken alvorens door te rijden naar ginder. Vrijdag liet ik hen Milaan van binnen en van buiten zien, met bijhorende annekdotes en straffe verhalen om 's avonds onze gastvrouw mee uit eten te nemen en te eindigen met mijn Trazzi collega's in de buurt waar ik bij het vorige vriendenbezoek, ook al het een en ander over heb verteld. (Long Islands) Zaterdag "ochtend" op het gemakje gaan ontbijten/brunchen/lunchen (naargelang uw biologische klok is ingesteld) en vertrokken naar Lago d'Iseo. In Iseo een beetje langs het water geschuifeld om te zien dat er een boot klaarstond waar ik op dat ogenblik nog niet veel zin in had.. om toch maar gelijk 3 kaartjes te kopen en naar Monte Isola te varen. Jep, die berg in het meer waar ik ooit eens rondgefietst ben. Daar aangekomen, gelukkig kunnen vermijden dat er fietsen werden gehuurd en met dezelfde instelling als toen, het lumineuze idee uitgevoerd om op de top van die berg te geraken. Zwaar nahijgend en vooral zwetend komen we halverwege (wat we toen natuurlijk niet wisten) uit op een idyllisch picknick plaatsje met een panorama om 'u' tegen te zeggen. Chance dat we niks gekocht hadden in het plaatselijke specialiteiten winkeltje om dat dan daar, op die plek binnen te spelen. Na enkele heerlijke en dorstlessende 'zuurtjes'van Kristof stapten we rustig verder. De een gefocust op zijn losse gesp en kapotte voet.. de andere op zijn teensletsen.. en ik, fungerend als wandelende trotter dacht al na wat we na dit avontuur konden doen. Na een heuse tocht en gelukkig toch een cafeetje te zijn tegengekomen komen we aan, bovenop Monte Isola, aan de kerk die daar staat. Mooi uitzicht, en het strakke plan om met de bus terug naar onder te rijden viel een beetje in het water door de onnozele foto's die we op de weg naar de halte hebben liggen maken. Een paar minuutjes te laat, het zou niet de laatste keer zijn :) Bon, een stevige tocht terug naar onder en gelukkig vrij snel een boot terug naar Iseo om aldaar in een zorgvuldig uitgekozen restaurant (uitkijkend op het meer) ver weg van dat uitzicht te worden bediend door een vriendelijke (en stevige) Heidi die ons met de glimlach in het Duits begon aan te spreken. Nadien op de dijk nog iets gaan drinken met uitzicht op het voorbij-paraderende volk om later die nacht toch te bedenken dat we nog geen slaapplaats hadden. Met de wagen die camping binnengereden waarvan de poort op een kier stond, de baas die in zijn slip en slaapoogjes komt vertellen dat het toch iets te laat is om nu nog een tent te gaan opzetten en die ons een caravan met voortent aanwijst waar we in kunnen liggen. De volgende ochtend worden we er ook vriendelijk op gewezen dat we moeten betalen, of als we willen blijven, de prijs wel omhoog zou gaan. Dus besloten we wijselijk om ons fokkietje aan het tafeltje vlak langs het water naar binnen te gieten en ons klaar te maken voor ons ontbijt/lun... Via dezelfde weg als dat ik vorige week met de motor heb gedaan zijn we rond het meer gereden met een tussenstop in Lovere voor te eten. Nadien dat heerlijke kronkelwegske terug naar onder gereden met als einddoel Bergamo. Een rustige dag, een tussenstop in de beste 'gelateria' van Bergamo en uiteindelijk parkeren aan 'I Ghiri', de B&B waar de familie Seré al meer dan eens verbleef, zorgden ervoor dat we weer net te laat waren voor een parade van oldtimer racewagens.. nogmaals, slechts met enkele minuten gemist :).. daarbovenop begon het ongelooflijk hard te regenen en in het toeristisch infopunt kregen we naast de mogelijke slaapplaatsen, ook de mogelijkheid om de toren waar het bureau zich in bevond, te beklimmen. Ondanks de felle wind, de regen en het in enkele seconden doorweekt worden.. toch een fameus uitzich mogen meemaken aldaar. Uiteindelijk hebben we ook gekozen voor I Ghiri als slaapplaats en daar werden we vriendelijk ontvangen. De avond werd afgesloten met een fantastische pizza (voor Kitof en mij toch.. wat Timo at, weet ik niet meer) en nog meer diepzinnige gesprekken in een plaatselijke kroeg. De laatste dag was wel heel rustig.. misschien ietske te.. maar jongens, ik keek er echt naar uit om nog eens bij te lullen, te zeveren en te dromen op een manier zoals dat blijkbaar typerend is voor de mannen (en vrouwen) van in Antwerpen. Ik moet zeggen dat ik het 'wel sjiek' vond, ik hoop zij ook. En als jullie me nu willen excuseren.. ik heb een boek te schrijven ;)
Ciao ciaooo

Florida

Ciao amici,
(Voor jullie verder lezen, klik met de rechtermuisknop op de titel en open de link in een ander venster.. zet die luidspreker keihard.. en lees gerust verder)

Omdat het leven meer is dan afwassen alleen, doe ik nog steeds mijn best dingen mee te maken enkel en alleen om met jullie te kunnen delen. Het is druk aan de ene kant, maar aan de andere kant ook dodelijk saai en rustig. Thuis zitten, op zoek naar een plaats om te gaan afwassen terwijl anderen die reeds gevonden hebben, en dat bij subtropische temperaturen..het steekt soms een beetje, maar gelukkig was daar het weekend. En gelukkig was daar de uitnodiging om naar een discotheek te gaan. Er werd ons een vriendelijke inkomprijs beloofd en muziek van de jaren '90 en zelfs uit de jaren '80. Dat was gewoon een dikke scoutsfuif van toen in de tijd, alleen met een beter decor, lekker buiten, lekker warm, met zwembad en zelfs de mogelijkheid voor binnen te feesten.. de Florida in Brescia.. een aanrader! Aangezien de tip van Tiziano kwam (de motomechanieker), wij met hem zijn meegereden, luid meezingend met de voorbereidde cd vol hits uit die jaren (lachen) werd er ook een beetje gebabbeld over mijn monster.. de volvo die verkocht is.. en om er terug wat in te komen mocht ik daags nadien zijn fiets lenen om er een toerke mee te gaan maken.. Die zondag na onze welverdiende nachtrust, want die scoutsfuiven van vroeger, die liepen ook altijd uit ;) en goed gegeten te hebben.. ons stilaan klaargemaakt en eens een kaart bovengehaald om een route uit te stippelen. Simpel, Lago d'Iseo.. klaar. Met Claudia achterop op de Yamaha TDM 850, binnendoor naar dat meer. Het was de eerste keer dat ikzelf reed op deze motor, die een stuk hoger is als zijne vorige.. hoger zwaartepunt.. ikke een beetje onwennig van tijds, maar de blinkende kant kunnen bovenhouden en de smaak nog steeds helemaal te pakken. We hebben letterlijk iedere hoek van het meer gezien, daar we er ook effectief helemaal zijn rondgereden. Langs rechts, via Iseo zelf met zicht op Monte Isola naar boven gereden. In het topje vanaf Lovere een prachtig bochtig wegje vlak langs het water terug naar onder.. en dat allemaal bij tropische temperaturen.. heel fijn.. heel vermoeiend ook, of dat moet nog van in de Florida zijn geweest :) Vandaag is het echter terug 'werken'dag.. en de week is goed ingezet met een interview in Bergamo. Meer kan ik nog niet vertellen, het klonk interessant, nu maar hopen dat ik ook interessant voor hen klonk natuurlijk :)

Het zal een korte week zijn om nuttige dingen te kunnen doen aangezien er weer volk op komst is. Maar ik heb dan ook geen verlengd weekend achter de rug zoals thuis in België.

Trouwens... wat zit Claudia toch allemaal te vertellen tegen haar bomma, met die Fiat 500 op tafel????

Ciao ragazzi

Tante cose da fare

Ciao a tutti,

Vrijdag was het bijna D-day..en uiteindelijk is het ook wel een beetje D-day geworden, als in 'Dondossola-day' :) Ik was namelijk van zinnens om in volle crisis tijd de volledige lotto pot te winnen. 57 miljoen euro.. ik zou wel weten wat doen ermee.. Maar soit, het moet zijn dat ik heel gelukkig ben in de liefde en ik dus gewoon rustig verder mag zoeken achter een jobke wil ik hier van mijn schoon leven blijven genieten. Maar alsof de goden er iets mee te maken hadden, op het moment dat Claudia vrijdag haar veel te drukke dag inzet, ik mij mentaal voorbereid op de komst van mijn zusje.. weet ik even niet waar te beginnen met mijn verhaal. Ik probeer het gewoon te vertellen zoals ik het hier heb meegemaakt. 's Morgens had Claudia een interview in een bedrijf gespecialiseerd in "carbon". Voor de leken, dat is een materiaal, zeer geliefd bij de johnnies en hun plastieken getunede bolides, maar daarbuiten ook wel een super vet materiaal, waar zo een beetje alles mee gedaan kan worden. Lees dus: yachts en boten, racewagen-omgevingen, vliegtuigen, vislijnen, surfplanken en ducati monster onderdelen gelijk spatborden, bijvoorbeeld ;) en krijg een idee waar zij terecht is gekomen. Na haar interview, snel naar haar examen Nederlands (jep) en ik ondertussen onderweg naar het vliegveld om mijn zus op te halen. Met de bedoeling om de drukke straat daarna los over te steken met de auto om haar eens het mega shopping centrum te laten zien, zijn we echter in putteke Bergamo beland dankzij mijn uitmuntende gevoel voor oriëntatie. Dan maar rechtstreeks doorgereden naar de B&B waar de familie zowat kind aan huis aan het worden is en Bergamo city ingetrokken op zoek naar een Belgische pint (of twee, 3) wachtend op Pieter (lief van..) die recht van Liechtenstein zou komen. Ondertussen kreeg ik dus ook een wazige telefoon van Claudia die naast haar examen verhaal ook nog over iets anders begon te vertellen.. en voor de duidelijkheid vroeg ik nog eens: Watte??? Ja, dat ik in zeven haasten terug naar dat bedrijf moet om mijn contract vandaag nog (vrijdagavond) te gaan tekenen want ik moet maandag al beginnen en jaja.. echt waar :) Feestje dus. Ikke haar gaan halen en wij met zijn allen uiteindelijk goed gaan eten in Bergamo. De dag er op hebben we hen 's avonds terug vergezeld bij het nuttigen van een maal, deze keer echter in Pusiano, vlakbij Como. Wederom beestig goed gegeten en 's avonds gezellig op het terras aldaar gezeten, genietend van allerlei gerstennat dat nochthans niet op mijn lijstje stond :) (toch vielen dank, vader). Zondag ben ik alleen afgezakt naar Brivio, een charmant dorp bij de rivier Adda en bij het naar ginder rijden passeerde ik een hippe keet in de middel of nowhere waar ik ooit een 'aperitivo' heb gedaan met de allures van eentje zoals je die normaal in Milaan vindt. Het is daar een kwestie van zien en gezien worden, veel jong volk en niet allemaal heel lelijk ;) Ieder een glas wijn en vervolgens uw kas volsteken met een selectie uit het ruime aanbod van pasta's, kroketten, italiaanse bitterballen (zelfde jasje, binnenin een olijf met gehakt... lekkerrrr) en pasta's. Om daarna nog wat bij te keuvelen voor het afscheid. Zij terug richting belgenlandje, ik terug naar casa Italia..met de auto.. man, man, hier had allang moeten staan "met de moto". Het kriebelt dus iets te fel naar mijn goesting, zeker na een gesprek met iemand die zelf maanden op reis is geweest met de motor in Zuid Amerika. Tante cose da fare met andere woorden, oftewel, maken die handel in plaats van er steeds over te lopen zeuren. Er zijn mensen die plannen maken en er zijn er die ze effectief uitvoeren ook! De eersten zijn over het algemeen architecten :)

Lachen, gieren en brullen hier, zijt maar gerust!

Wachtend op nog meer fijn volk binnenkort zeg ik alvast ciao, en wens ik bij deze mijn oma ook nog een gelukkige 250ste verjaardag ;)

Tot snel

un bacio

x

Het nummerke 4

Ciao fazzoletti,

Ik denk dat ik deze post maar eens volledig aan het getal 4 wijt/weid/wijd/weit (echt geen flauw idee hoe dat geschreven wordtddtt). Wel luistert..Aangezien mijn vorige post opnieuw over de 'salone del mobile' ging en ik hier reeds voor de tweede maal ben verjaard begon het tot mij door te dringen dat ik hier al efkes zit. Wat heeft dat dan met het nummer '4' te maken, hoor ik jullie denken.. simpel toch? Verjaren op 04/04 (het jaar laten we gemakshalve even achterwege) en vandaag op 13 mei (1+3= ook 4) ook eens gaan zien hoeveel duizenden fans er zo al op mijne foto rechts op de blog hebben geklikt (440!! om precies te zijn). Een vereenvoudigde berekening geeft dan aan dat er toch dagelijks iemand is die mij mist..of ons moedertje checkt iedere dag voor de zekerheid even of ik wel nog steeds zit waar ik hier beweer te zitten ;) Ook zit ik bijna aan mijn 40ste post hier..en ben ik ondertussen niet een beetje uitverteld zo?? Val ik niet in herhaling denk ik soms? Nope, onmogelijk me dunkt. Mijn situatie hier kan ik na ruim een jaar nog steeds als onstabiel en onvoorspelbaar omschrijven. Zeker op professioneel gebied dan toch. Zoals reeds verteld ben ik mbv een fijne wetgeving van Armani Casa (na een half jaar) onmiddellijk in de bureau van Luca Trazzi gerold om daar na een maand proef te draaien te horen te krijgen dat ik toch eerst zijn programma's onder de knie moet krijgen willen we over een loon kunnen gaan praten. Na een maand dus voor niks mee te draaien kwam dit eigenlijk niet echt als een verrassing. Ik mocht wel blijven, en meedraaien met zijn projecten en zijn programma's zo stilaan onder de knie krijgen (lees na maanden tegen een minimale onkostenvergoeding stilaan een loon krijgen waar ze in België niet eens voor uit hun bed zouden komen). Zucht..ik was het even allemaal kotsbeu. Ik wil gerust die onnozele dingen leren, maar dat als excuus gebruiken om iemand voor poci soldi in uwe bureau te laten werken, dat was efkes een brug te ver. Om duidelijkheid te scheppen over wat zijn echte plannen met mij nu waren vroeg ik dus 'hoe' kan ik u laten zien "nu ben ik in staat om autonoom in uwe bureau, met uw programma's mee te draaien.. Ik stelde voor om een soort van opdracht te doen, een fictief iets, dat gewoon zou laten zien..voila, ik kan dit modelen en zelfs renderen en technische tekeningskes van draaien in al uw programma's. Maar een fictieve opdracht zag hij niet zitten (tuurlijk niet, want daar heeft hij zelf niet veel aan)..maar nogmaals..voor een aalmoes kon ik daar rustig groeien en na verloop van tijd zou ik wel meer kunnen verdienen.. En toen zei ik in een verontrustend vloeiend Italiaans dat hij de hoogste boom in kon die hij op het eerste zicht kon vinden (in het Italiaans klonk het wel wat beleefder natuurlijk, maar dit was wel de achterliggende gedachte) en bedankte ik vriendelijk met een tegenvoorstel. Ik blijf thuis, ik geef mezelf een maand (zo'n 4 weken dus) om tutorials te draaien en kom dan terug en doe een showke van wat ik heb geleerd?? wat denkt ge?? Op zich vond hij het een goed idee, en als ge terug komt draait ge gewoon mee met de projecten en beoordeel ik zo of ge in staat zijt om.. ik zei direct, ok, maar hoelang?? Ja, hoelang.. luister dat is.. Ik zeg, neenee, h o e l a n g? Maximum een week wil ik hier nog voor niks werken maar daarna zegt ge mij gewoon ja of nee..maar ik moet ook eten, duidelijk? Het was duidelijk en bijgevolg zit ik nu dus terug thuis en probeer ik in een speed tempo vanalles bij te leren en ondertussen ook uit te kijken naar andere vacatures en nog meer van die interessante dingen.

Ik voel me terug een student vlak voor het afstuderen. Er werd mij toen ook een oude Ford Thunderbird met de bijhorende vleugeltjes beloofd.. en die heb ik tot de dag van vandaag ook nog niet gezien. Maar het stimuleerde me wel :) Verwacht ik nu eigenlijk na die maand terug bij hem te kunnen werken? Eerlijk?? Maar als ge nu eens heel realistisch zijt en ziet hoe daar toch eigenlijk van de werkmens wordt geprofiteerd?? Allee, ma serieus he??

tuurlijk.

Un bacio en trouwens, ik heb er weer een leuke hobby bij! Japans koken.

Na terecht veel geklaag van Claudia over het feit dat ik iedere dag hetzelfde kook (vervang iedere dag hetzelfde door 'nooit') heb ik mij gisteren gestort op Sushi maken. Buiten het feit dat het woord sushi, een van de mooiere woorden op aard is.. ik dat van zijn leven echter niet binnen krijg.. wasabi iets ongelooflijk degoutant van smaak is.. kook ik dus graag "Japans". Waarom? Omdat er niet veel koken aan is, en het meer knutselen en worstelen met eten kan genoemd worden :)

Moeilijk? Jep..

Benodigdheden? You tube.. een sushi chef uit amsterdam die in gebroken Engels uitlegd wat te doen en veel tijd

Geslaagd? Voor een eerste keer ben ik best tevreden.. madam ook tevreden.. en van ver zag het er toch echt uit..

Voor herhaling vatbaar? Ik vrees ervoor, mits ik de tijd er voor vind..

En het ziet er naar uit, dat tijd vinden de komende dagen niet direct een probleem zal vormen :)

Ciao ciao ciao ciao

salone del euh.. goh ja.. mannekes, twas plezant

Salve signori e signore,
Deze week was het al design wat de klok sloeg. Met de nodige stress op de bureau is mijne baas zijn constructie toch tot een goed einde gekomen en het moet gezegd..'s avonds was het zeker een eyecatcher op het universiteitsplein vlakbij de Duomo. Ik wil toch ook wel even benadrukken dat de toren retestrak stond mede dankzij het professioneel opgemeten boordje komende van mijn hand ;) Maar wat me dit jaar eigenlijk nog het beste is meegevallen is het feit dat er weer volk op bezoek was. Als bij toverslag waren ze woensdagavond gearriveerd op camping Cosmos in een Hocus Focus voldoende voorzien van mytische figuren allerhande. Duvels en Gulden Draken stonden klaar om overwonnen te worden, maar het wederzien werd goed ingezet met een lekker warm glas champagne. Omdat Claudia en ik pas laat daar waren en er de eerste avond de openingsreceptie van mijn boord met bijhorende toren in de agenda stond vermeld, zijn we snel snel naar het centrum gereden om uiteindelijk in Bar Basso te eindigen. De receptie ging toch al gedaan geweest zijn eer we daar effectief een voet zouden kunnen hebben binnen gezet. Niet getreurd echter, we zaten in de 'place to be' waar iedere designer, voornamelijk uit holland, belgië,duitsland of weet ik veel waar vandaan, hip stond te wezen op straat en veel teveel geld uitgaf aan de coctails die te verkrijgen zijn in dit etablissement. Wijselijk zijn we bij de Chinees aan de overkant gaan zitten..rustiger en goedkoper. Wat zeg ik, heel goedkoop. Stefanie zag namelijk 20euro uit iemand zijn zak vallen, en met een move van 'ooit was ik een zakkeroller' belande het geld in mijne portefeuille. Tis crisis, alles mag, ieder voor zich. Daarna heb ik dus de joviale uitgehangen en de avond met de glimlach betaald. Terug op de camping hebben Claudia en ik ons in de ruime Alfa geplooid om niet te kunnen slapen. Goed voorbereid als we waren hadden we ieder een dekbed mee..zo eentje bestand tegen de wilde natuur. En een Alfa is gene Volvo en een camping zit vol hollanders en oorstoppen moest madam nie meenemen en.. De volgende ochtend fris wakker en allebei vertrokken naar het werk. 's Middags met de vriendjes afgesproken en een super broodje naar binnengespeeld en hen aan de de Duomo afgezet met de tip om op het dak eens te gaan zien. Ik terug aan het werk, zij de toerist uithangen en 's avonds afgesproken met zijn allen voor nog meer design. De nonkel van de persoon waar stacy het geld van wegtoverde had ondertussen revanche genomen en op zijn beurt hare portefeuille ontfutseld. Een kleine domper op de feestvreugde maar dat kon de pret niet drukken. Ik ben er zeker van dat we heel lekker hebben gegeten maar om heel eerlijk te zijn.. er zit een gat in mijn geheugen en mijn door de schuld van vrijdagavond is mijne donderdag gewist :) Ik weet wel dat we die nacht in Andries, de voorzitter van de werklozenbond, zijn ruim bemeten tent hebben geslapen. Claudia, ikke en 1 matje en die twee 'wilde natuur bestendige' dekbedden. De hele nacht regen, nog steeds geen oorstoppen en stijf als een plank 's morgens met zijn drieën naar Milaan getrokken. Twee derde voor te gaan vrijwilligerswerken en Marieke ging mee om te solliciteren op exotische bestemmingen. Terwijl ik het schrijf valt me de donderdagavond binnen.. In Zona Tortona, bij al het jong geweld hebben na lang wachten op mijn klein Italiaans verdwaald vogeltje heel lekker gegeten om daarna te proberen bij de Belgische delegatie een feestje bij te wonen. Dat ging niet en dus maar naar Tuttobene gegaan, de stand van een hoop hollanders waar ge enkel op uitnodiging binnenkon. Na mijn beste Italiaans te hebben bovengehaald en afgescheept geweest te zijn, gelukkig toch een naam op de lijst kunnen lezen. Als goede vriend van ene Frederico Bocci, waarmee ik de security na het correct spellen van de naam mee overtuigd had, loodste ik ons gevijven naar binnen plus twee collega's van mij erbovenop. Er stond ons tuinslangen design te wachten en gulpner bier.. gratis en bijgevolg dus heeeeeel lekker..tis crisis, dus roeien met de riemen die je hebt. Bon, uiteindelijk de laatste metro naar huis gemist (min of meer toch.. eigenlijk hadden we de allerlaatste metro in de verkeerde richting genomen) Geen nood, het uitgespaarde geld van die avond werd aan de taxichauffeur gegeven. Het begin van de volgende dag heb ik net dus al verteld.. Marieke en haar zoektocht en Claudia en ik beestig goed geslapen en fris naar de bureau. Die middag had ik een strak schema opgesteld voor mijn gasten en ik had maar een uur om het te verwezenlijken. Eerst de plaats zoeken waar ze in de namiddag hun kas zouden kunnen volsteken met hapjes en drankjes allerhande. Mij nog herhinnerend van het vorige jaar, zeer de moeite. Na mijn hele middagpauze op te offeren om de juiste plaats te zoeken, moest er nog gegeten worden natuurlijk. Ik wist wel een plekje en van de gelegenheid ineens ook gebruik gemaakt om naar Armani Casa te gaan. Mijn paraplubak stond er te blinken tussen de andere objecten en meubels. Mijn openhaard set is blijkbaar op het einde toch nog afgeschoten want die vond ik niet terug. Ik vond het een blij weerzien, ook van enkele collega's en uiteindelijk gaan eten, daar waar ik die 6 maanden iedere dag heb gegeten :) Een warme verwelkoming en een goede maaltijd later toch terug gaan 'werken'. Niets aan de hand echter, tis beurs, dat werd allemaal wel begrepen. Die avond teruggelopen en met de hoop naar de toren gaan kijken van Luca Trazzi. Om daarna op zoek te gaan naar het Absolut vodka feestje wat we niet vonden en ergens een biopizza van miserie zijn gaan eten. Claudia en Marieke namen het wijze besluit huiswaarts te keren met de laatste metro, Stacy, Dré en ik kwamen uiteindelijk toch aan op de locatie.. het feestje was natuurlijk allang gedaan. Dan maar verder gaan wandelen en op een openluchtfeestje uitgekomen. Het eigenlijke plan was na dit feestje rustig de taxi terug te nemen met het laatste geld dat ik in mijn zak had zitten. Maar uw vrienden zolang niemeer gezien hebben, met ene erbij die er een jaar vanonder gemuist is om te zien hoe ze dat daar in Zuid Amerika en elders doen (met doen bedoel ik dus: niet werken, hoe doen ze dat daar). Het was een blij weerziens eigenlijk en een jaar is lang.. veel te lang. En de andere, in het bezit van een reuzenroos, respect afdwingend van de nachtelijke bloemenverkopers had er ondanks de financiële domper van voorheen ook zin in. We zijn dus een café met live reggea binnengesukkeld en in de long islands gevlogen. 3 stuks, 26 euro, gene taxi nie meer dus maar plots een lange nacht in het vooruitzicht. Ik heb me beestig geamuseerd daar en op de een of andere manier konden we rond een uur of zes toch een soort nachtbus nemen die ons voor een derde van de prijs van een taxi naar huis kon brengen. Met tussenstop bij een bankautomaat, waarvoor dank :) Daar het nu eigenlijk allemaal wat waziger wordt hou ik het op: en we kwamen aan op de camping en we zijn daar nog efkes blijven staan.. bijpraten he.. bon, zaterdag bestond praktisch niet, wel heel goed gebarbeknoeid en eens op positieven 's morgens rond een uur of 18.00 toch naar Milaan afgezakt om wederom eens heel lekker te eten. Lekker lang blijven zitten, iedereen moe.. de een al meer als de ander en uiteindelijk op een deftig uur in bed gekropen. Met hun drieën hadden ze een lange reis voor de boeg en Claudia herhinnerde zich dat ze moest werken die zondag. Kort, krachtig en zeer voldaan weekend gehad moet ik zeggen. Een heel andere salone als het vorige jaar. Ik hoop dat ze zich geamuseerd hebben en mij net zo fel missen als ik hun. Alle, ik wil maar zeggen.. ik vond het wel sjiek ;) Met het wegrijden van de camping de kassa straal genegeerd.. ah ja, tis crisis, alles mag, ieder voor zich (en we hadden ons niet ingeschreven bij het aankomen)

Ciao amici en tot snel andere amici die er niet bij waren omdat hij bij ne goeie maat ne boterham met choco moesten gaan eten en dat echt niet kon laten schieten of omdat hij een kort verhaal lang aan het maken was en er een deadline in het gedrang zou komen. Ze maken het binnenkort gelukkig goed :)

Fjieuw.. tis geschreven

Ciaooo